Άλλαξε για να αλλάξουμε

Του Κωνσταντίνου Σωτηρέλη

Έχεις κάνει ποτέ σου καμιά βόλτα στο δρόμο; Όχι από εκείνες τις βόλτες που είσαι ξένιαστος, που κοιτάς τις βιτρίνες δεξιά και αριστερά, που σχολιάζεις τα ρούχα και την συμπεριφορά του κάθε περαστικού. Ούτε από τις άλλες, που βγαίνεις για καφέ ή για ποτό ή ακόμη και για περπάτημα με τους φίλους σου, γεμάτος χαρά και διάθεση για κουτσομπολιό; Ή γεμάτος άγχος επειδή δεν ξέρεις αν θα προλάβεις να διαβάσεις για την εξεταστική;

Δεν καταλαβαίνεις τι εννοώ; Ή κάνεις πως δεν καταλαβαίνεις; Η αλήθεια είναι πως ούτε εγώ καταλαβαίνω. Ή μάλλον προσπαθώ να μη καταλάβω. Γιατί γνωρίζω την συνέχεια και δεν θέλω να την παραδεχτώ. Γνωρίζω ότι και γω έχω υπάρξει και συνεχίζω να υπάρχω ως ένας καθημερινός αγχωμένος νέος ο οποίος μετράει τα λεφτά του για να δει αν θα μπορέσει να πάει στην συναυλία των Megadeth στη Βουλγαρία. Γιατί γνωρίζω πως, ακόμη και τώρα που γράφω το άρθρο αυτό, παρόλο που μπαίνω σε σκέψεις, ανησυχίες και νιώθω τύψεις για την στάση μου απέναντι στην κοινωνία, μετά από μία ώρα το πολύ θα το έχω ξεχάσει και θα συνεχίσω να ανησυχώ για τα καθημερινά ποταπά πράγματα που ανησυχεί ο μέσος νέος.

Άρχισες να μπαίνεις στο κλίμα σιγά σιγά, φαντάζομαι. Αν όχι, μη στενοχωριέσαι. Θα σε βοηθήσω λιγάκι ακόμη. Γιατί είναι καλό να βοηθάς τον συνάνθρωπό σου. Ακόμη κι αν αυτός δεν θα σε βοηθήσει ποτέ. Γιατί είναι καλό να αγωνίζεσαι για τον συνάνθρωπό σου, ακόμη κι αν πιστεύεις ότι αυτός δίκαια υποφέρει. Ποιος είσαι εσύ άλλωστε, που θα κρίνεις τι είναι  δίκαιο και τι όχι; Ποιος είμαι εγώ που θα κρίνω τον διπλανό μου, όταν εγώ κάθομαι αδρανής μπροστά από έναν υπολογιστή, πληκτρολογώντας με εξαιρετική ταχύτητα, λόγω συχνής χρήσης, τα κουμπάκια, γράφοντας ένα άρθρο, κάνοντας την επανάστασή μου από την άνετη πολυθρόνα μου; Καλά τα λες, φίλε μου. Δεν έχω το δικαίωμα να το κάνω. Δεν έχω το δικαίωμα να σε κρίνω.

Έχω το δικαίωμα όμως, να κρίνω εμένα. Και θα το κάνω. Οφείλω να το κάνω. Είναι υποχρέωσή μου. Δεν είναι ένα απλό δικαίωμα. Είναι καθήκον μου. Γιατί θέλω γίνω καλύτερος. Θέλω να έχω ένα καλύτερο μέλλον. Θέλω ένα καλύτερο μέλλον για μένα και για την οικογένειά μου. Θέλω να μπορώ να περπατάω στον δρόμο και να νιώθω σιγουριά σε κάθε μου βήμα, σε κάθε μου βλέμμα, σε κάθε μου ανάσα. Αν δεν κρίνω εμένα, αν δεν συνειδητοποιήσω το ποιος είμαι, το που βρίσκομαι, το γιατί βρίσκομαι, το πού θέλω να βρίσκομαι και το γιατί δεν βρίσκομαι, τότε πώς θα καταφέρω να επαναστατήσω εναντίον της στενομυαλιάς μου, ώστε να απελευθερώσω το εγκλωβισμένο και αποξενωμένο μου «είναι»; Πώς θα γλιτώσω της αλλοτρίωσης που υφίσταται η ανίσχυρη προσωπικότητά μου; Πώς από ανίσχυρη θα την κάνω ισχυρή, αν δεν μπορώ να κρίνω εμένα, έχοντας πλήρη επίγνωση των πράξεών μου;

Τώρα που μπήκες στο νόημα, θα σε αφήσω να σκεφτείς. Το δικό μου έργο τελείωσε. Αρχίζει το δικό σου. Κάνε μια βόλτα στο δρόμο, μόνος σου, και κοίτα. Επεξεργάσου. Σκέψου. Απομονώσου για να κοινωνικοποιηθείς. Κοινωνικοποιήσου για να αλλάξεις. Άλλαξε για να νιώσεις άνθρωπος. Θέλεις ποιόν στη ζωή σου; Ψάξε το μέσα στα ενδόμυχά σου. Εκεί βρίσκεται. Να είσαι σίγουρος.

 

 

12698909_1181684365182811_802904548_o.jpg

 

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s