*για όλα χρειάζεται μια εξήγηση

[ιστορίες για ανθρώπους που τα προλαβαίνουν όλα] #1

της Νίκης Κωνσταντίνου Σγουρού

[άκου]

Έχετε σκεφτεί πως υπάρχουν αστέρια που έχουν πεθάνει εδώ και δέκα χιλιάδες χρόνια, αλλά το φως τους τώρα έρχεται σε εμάς; Υπάρχουν καληνύχτες που φτάνουν την ώρα της καλημέρας στον αποδέκτη τους. Δώρα Χριστουγέννων που ανοίγονται το Πάσχα. Βιβλία που υπομονετικά περιμένουν σε βιβλιοπωλεία μέχρι να αναγκαστούν αυτά να εκποιήσουν το στοκ τους. Και τότε μόνο κάποιος τα διαβάζει.

Η νύχτα πέφτει. Στις πόλεις και για τους πολυάσχολους ανθρώπους ο ορισμός της νύχτας είναι αδιαμόρφωτος. Είναι άραγε όταν δεν έχει πια φως ή όταν κοιμάσαι; Αλλά ούτως ή άλλως η νύχτα έρχεται. Μπορεί να αργεί, αλλά έρχεται. Μαζί της και το φως των πεθαμένων αστεριών.

Υπάρχουν μέρες που δεν πας στα ραντεβού σου: που δεν ορίζεις ραντεβού ουσιαστικά. Μένεις στο σπίτι και περιμένεις κάτι να έρθει. Ή κάτι να φύγει. Υπάρχουν αυγά στο ψυγείο που κοντεύουν να λήξουν. Λες να φτιάξεις ένα γλυκό. Όλη σου η μέρα γυρίζει μαζί με τα εξαρτήματα του μίξερ, κάπως νευρικά και εκτονωτικά: γύρω γύρω. Ξαφνικά την στιγμή που το μείγμα γίνεται ομοιόμορφο συνειδητοποιείς πως έχεις σε πολλά μέρη να πας. Πως τα κεκάκια που θέλεις να φτιάξεις τα περιμένουν άνθρωποι να τα φάνε.

Η μέρα γεμίζει λάμψη και μυρωδιά φουσκωμένου πορτοκαλογλυκού. Τρέχεις να λούσεις τα μαλλιά, να βάλεις κάτι στα μάτια σου. Να βγεις έξω. Να πας εκεί που πρέπει να είσαι, αλλά άργησες.

Λιώνεις την σοκολάτα, χορεύεις στην πιο ξυπνητική μουσική. Ξυπνάν τα χέρια σου, τα πόδια σου. Δεν ξέρεις πού πρέπει να πας. Αλλά θα πας. Η πόλη είναι γεμάτη. Γεμάτη αστεία, γεμάτη ζωγραφιές, φωτογραφίες που περιμένουν να τραβηχτούν, πάρτυ που πρέπει να οργανωθούν. Γεμάτη ιδέες φίλων, γεμάτη μελαγχολικές θεατρικές παραστάσεις και νότες ακαταλαβίστικες ή και κατάλληλες.

Την ίδια στιγμή γλασάρεις τα κεκάκια και βάζεις παλτό. Ελπίζεις να υπάρχει πάντα κάποιος να θέλει να του φτιάχνεις γλυκά όταν δεν θα υπάρχουν άλλοι να περιμένουν να τα φάνε. Κάποιον που οι δικές σου ζάχαρες θα του φτιάχνουν τη μέρα. Κασκόλ και κλειδιά. Αργώ λίγο, αλλά έρχομαι. Κι εξηγούμαι: σκεφτείτε όλα όσα άργησαν, αλλά τελικά ήρθαν. Και ήταν πιο γλυκά και φωτεινά από τα γλυκά και φωτεινά της κανονικότητας.

 

12735580_10204043332123485_817992334_n

One thought on “*για όλα χρειάζεται μια εξήγηση

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s