Αχίλλειος πένα Speak.Easy

Γροθιά σε εκείνους που σου είπαν «ξέχνα».

Όταν όμως μπει στην τάξη ο Έρωτας, η Αυτοεκτίμηση και ο Αυτοσεβασμός είναι έννοιες που παίρνουν απουσία. Χάνεις το μέτρο, την μπάλα, την λογική, το εγώ σου, την γη κάτω από τα πόδια σου.

Του Αχιλλέα Μζ. 

[όσο έγραφε άκουγε αυτό]

Είναι κάτι υποθέσεις που φαίνεται εξ αρχής πως δεν θα βγάλουν πουθενά. Τα συναισθήματα όμως δεν έχουν στρατηγική και ON/OFF για να πεις εδώ σταματάω. Όλοι μιλούν, όλοι έχουν άποψη και γνώμη. Όλοι εκτός από σένα.

Οι γιαγιάδες λένε ότι το ψάρι βρωμάει από το κεφάλι. Και δίκιο θα έχουν, γιατί ανέκαθεν πίστευα πως είναι οι πιο σοφές. Αυτό το κεφάλι όμως, δεν είχε κάτι που να το κάνει να φαίνεται παράλογο.  

Άλλωστε ο έρωτας δεν είναι λογικός ή φυσικός. Μάλλον χημικός  είναι. Και από την ίδια του την φύση περικλείει μέσα του καυστικές ουσίες, οξέα και αντιδράσεις. Και έτσι αντιδράς όταν σου λένε να σταματήσεις να ασχολείσαι, να την ξεπεράσεις, να πας παρακάτω για άλλα, γιατί όταν υπάρχει έρωτας, τα άτομα δεν αλληλοεξουδετερώνονται. Και ο έρωτας αποτελείται από δεσμούς ομοιοπολικούς. Εκτός και αν δεν είναι αμοιβαίος. Τότε ο κόσμος καταλαβαίνει πως δεν θα υπάρξει συνέχεια. Αλλά εμείς δεν είμαστε σαν όλους ό,τι βρέξει ας κατεβάσει. Εμείς πολύ απλά είμαστε άνθρωποι και όχι μέλισσες για να καθόμαστε όπου υπάρχει γύρη. Στην γύρη είμαστε αλλεργικοί. Θα προτιμήσουμε το μόνιμο. Και ας είναι ατελέσφορο. Και ας πονάει. Είμαστε άνθρωποι με αξίες, συναισθήματα και κουβαλάμε ένα σωρό αναμνήσεις και εμπειρίες, που μας δίδαξαν να δενόμαστε με ζωνάρια από υλικό που δεν κόβεται.  

Οι δικοί σου πολύ θα θέλαν να τα κόψουν. Για το δικό σου καλό. Και εσύ ο ίδιος θα ήθελες να το κάνεις.

Ένα δεύτερο πράγμα, όμως, που θα ήθελες να κάνεις, είναι να δώσεις μια γροθιά σε όποιον επιμένει να ξεχάσεις. Και υπάρχουν φορές που όντως το κάνεις. Γιατί δεν μπορείς να ξεχάσεις, η μνήμη σου είναι καλή και αυτό καθιστά αδύνατη την λήθη. Οι σημαντικοί άλλοι σε αγαπούν, σε εκτιμούν και σε σέβονται. Όταν όμως μπει στην τάξη ο Έρωτας, η Αυτοεκτίμηση και ο Αυτοσεβασμός είναι έννοιες που παίρνουν απουσία. Χάνεις το μέτρο, την μπάλα, την λογική, το εγώ σου, την γη κάτω από τα πόδια σου.  

Οι φίλοι με χέρια στιβαρά είναι από κάτω και τα κρατούν για να στα επιστρέψουν όταν  καταλάβεις πως εξ αρχής είχαν δίκιο. Και είναι εκεί πραγματικά. Με το γνωστό χαμόγελο, την ίδια διάθεση, τα ίδια συναισθήματα. Στέκονται απέναντι σου χωρίς ίχνος πόνου από την γροθιά που τους έριξες, όταν σου είπαν «ξέχνα».  

Γιατί και καταλαβαίνουν και το έζησαν και ξέρουν

12736353_1181684325182815_89737390_n

 

Advertisements

One comment

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s