Πρωινό Φεβρουαρίου.

Της Μαρίας Χατζηκαλλία

Σαν σκηνοθετημένο ήταν εκείνο το πρώτο πρωινό του Φεβρουαρίου. Έβαλα λίγο καφέ σε μια κούπα από εκείνες που είχα φυλάξει στο ντουλάπι με τα πορσελάνινα και στάθηκα να παραμονεύσω λιγάκι από την μισάνοιχτη μπαλκονόπορτα. Οι ακτίνες του ήλιου σαν λεπίδες κάρφωναν τα αγουροξυπνημένα μάτια μου. Ανέπνεα το βρεγμένο αέρα που μου έστελνε η ατελείωτη θάλασσα.

Τούτο το μπλε, το μπλε με την ακούραστη απεραντοσύνη του. Την δειλή και δόλια καθαρότητα του. Είχα διπλώσει το τζιν παντελόνι μου μέχρι το γόνατο και είχα βουλιάξει τα πόδια μου σε έναν κουβά νερό, ως τον αστράγαλο. Εκείνη η μέρα είχε διασκελιστεί μοναχά για μένα. Όπως η λουλουδένια μαξιλαροθήκη μου, δώρο για τα γενέθλια μου, όπως το μείγμα του κέικ λίγο πριν μπει στο φούρνο, όπως η αυλή στο χωριό, το φθινόπωρο, γεμάτη με τουλίπες ή τα καδράκια που έχω κρεμασμένα στο σαλόνι. Κόντευε έντεκα παρά. Ήταν σταδιακός ο απογαλακτισμός μου τούτο το πρωινό. Οι χρονικές διαιρέσεις είχαν εξ ολοκλήρου ξεχαρβαλωθεί. Ήταν λες και ο χρόνος είχε σταθεροποιηθεί σε μια στατική γκεστάλτ.

Εκείνο το πρωινό. Το πρωινό που ο ουρανός είχε το ίδιο χρώμα με τη θάλασσα.

ws

12746562_1181684331849481_1553688928_n.jpg

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s