Αργώ λίγο, αλλά έρχομαι Χωρίς κατηγορία Speak.Easy

*εικόνες που μένουν

[ιστορίες για ανθρώπους που τα προλαβαίνουν όλα] #2

της Νίκης Κωνσταντίνου Σγουρού

[άκου]

Η πόλη σαν να αποχρωματίστηκε. Μάλλον σαν να έκρυψε τα χρώματά της κάπου. Σαν να τα φυλάκισε ανάμεσα σε βλέμματα και σχήματα. Στα μουσεία. Το πλακόστρωτο του λιμανιού γίνεται διάδρομος αεροδρομίου. Απογείωση. Στο βάθος η θάλασσα.

Στο Μουσείο Φωτογραφίας από τους τοίχους σε κοιτούν τόσα ζευγάρια μάτια που απορείς. Άνθρωποι παγωμένοι σε φωτογραφικά στιγμιότυπα. Μόνοι ή με άλλους: άγνωστους ή γνωστούς, ζωντανούς ή πεθαμένους. Τα πορτρέτα της έκθεσης FACES κρατούν τον σφυγμό της σύγχρονης εποχής. Δίνουν το πνεύμα της ευρωπαϊκής φωτογραφίας μετά το 1990 μέσα από τα πολλά της πρόσωπα. Τους δημιουργούς και τα μοντέλα τους. Φωτογραφίες για μια γλώσσα που ενδέχεται να μην υπάρχει πια, παιδιά που ντύνονται σαν μεγάλοι, άνθρωποι με δύναμη, άνθρωποι κοντά στη φύση. Απορημένοι, σίγουροι, δυστυχισμένοι, ευτυχισμένοι. Μια γυναίκα με μάτια μαύρα και στρόγγυλα σαν το φλιτζάνι του καφέ μπροστά της. Φυσιογνωμίες που στη δεύτερή σου βόλτα στην έκθεση γίνονται οικείες. Φυσιογνωμίες που μπορεί να ονειρευτείς και να ξυπνήσεις σίγουρος πως στον ύπνο σου, είδες κάποιον δικό σου, αλλά ταυτόχρονα να σου είναι αδύνατο να πεις το όνομά του. Δυο αίθουσες γεμάτες ανθρώπους. Με χρώμα ή ασπρόμαυρους. Με τις αναγκαίες εξηγήσεις ή σε σημεία παράλογα. Σώμα γάτας και πρόσωπο ανθρώπινο. Αναπνοές μέσα στη σιγή των μουσείων. Φεύγοντας ρίχνεις μια τελευταία ματιά και αισθάνεσαι σαν ένας ένας οι απεικονιζόμενοι να σε αποχαιρετούν. Φεύγεις με τα μάτια καρφωμένα σε εκείνη τη γυναίκα που σε μαγνήτισε εξαρχής, ήδη από την αφίσα, και λες πως δεν θα ξεχάσεις ποτέ.

Πιο δίπλα, στο Κέντρο Σύγχρονης Τέχνης η Ασκητική του Καζαντζάκη μας καλεί να υπερβούμε την άβυσσο. Εκεί συναντάμε τη Marina Abramović, τα τραυματισμένα παιδικά χρόνια της Louise Bourgeois, μια παραμορφωμένη πλαστική κούκλα, ένα χαρτί που νότισε από το σάλιο, ακούμε πολλά ταυτόχρονα. Χαράζεται μια πορεία από αίθουσα σε αίθουσα: περπατάς από τη γέννηση στο θάνατο. Με βήματα κάπως ακατανόητα. Με λογικές αλληλουχίες, που ασυνείδητα αντιλαμβάνεσαι. Το σώμα, το περιβάλλον, μικρά αρχιτεκτονήματα, μια διπλή σκάλα και ένα ταξίδι στο φεγγάρι. Αγγίγματα, ευχές για αθανασία, αιωνιότητα. Το φως θεωρητικά κερδίζει το σκοτάδι, όμως εκείνο κατορθώνει πρακτικά και κυριαρχεί. Σκεπάζει τους τοίχους και αφήνει μερικές σκιές. Σε ένα τραπέζι δυο ζευγάρια χέρια πάνε να συναντηθούν ή απομακρύνονται. Κάτι βρίσκεται ανάμεσα. Τρομάζεις από τη φρίκη των ανθρώπινων εικόνων. Ελπίζεις σε μια λύτρωση πάνω από έναν φανταστικό τάφο. Μια φωνή σου μιλάει. Δεν προσέχεις τι λέει, αλλά μόλις βγεις έξω, έχεις μάθει μερικές καινούργιες λέξεις. Σε αυτή την έκθεση-πτήση πάνω από την άβυσσο συναντιούνται εκείνοι που συγκρούστηκαν με την εποχή τους, για να γίνουν συνδιαμορφωτές της.

Οι εικόνες είναι τελικά αφίξεις σε ένα αεροδρόμιο. Φανταστικά πλάσματα. Εικόνες που έρχονται και φεύγουν. Αυτές που μένουν, είναι αυτές που έγιναν τέχνη στα μάτια κάποιων.

 

(!) Τελευταία ευκαιρία να επισκεφτείτε τις εκθέσεις που αναφέρθηκαν: η έκθεση FACES: το πορτρέτο στην ευρωπαϊκή φωτογραφία μετά το 1990 στο Μουσείο Φωτογραφίας και στο κτήριο των πρώην Αποθηκών Στρατού μέχρι τις 28.02.2016 και η έκθεση FLYING OVER THE ABYSS (Η Υπέρβαση της Άβυσσος) στο Κέντρο Σύγχρονης Τέχνης στην Αποθήκη Β1 από το ΝΕΟΝ και το Κρατικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης μέχρι τις 29.02.2016.

 

12735580_10204043332123485_817992334_n

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s