Κυριακή, γιορτή και σχόλη Speak.Easy

Όσα επιλέγω με ορίζουν.

« Μου αξίζουν όλα αυτά που μου συμβαίνουν;», «Φταίω εγώ; Κι αν όντως φταίω, τι κάνω για αυτό;».

Έρχονται που λέτε, εκείνες οι στιγμές που θέλω να γράψω κάτι πιο σοβαρό. Στιγμές ευαισθησίας τις λέω εγώ. Και αφού ήρθαν είπα να μην αφήσω έτσι αυτή την ευκαιρία και να σας γράψω κάτι για αυτές.

Είναι λοιπόν, οι ώρες που σε πιάνει κάτι το παράξενο. Συνήθως συμβαίνει βράδυ. Όταν σκέφτεσαι τι κάνεις στην ζωή σου, αν είναι όπως ήθελες ή κάτι πρέπει να αλλάξεις για να γίνει όπως πρέπει, όπως ακριβώς είχες φανταστεί. Και τελικά υπάρχει η ιδανική ζωή ή απλά αρκείσαι στην απλή, λιτή και ευτυχισμένη ζωή σου;

Τότε, κάνει την είσοδο της μια άλλη σκέψη, άμεσα συνδεδεμένη με το όλο θέμα. Οι επιλογές. Αυτές που κάνεις ή θα έπρεπε να κάνεις. Πάντα καταλήγεις σε αυτό που σου αξίζει ή αρκείσαι στο μέτριο, σε αυτό που συμβουλεύεις τους φίλους σου να αποφύγουν; Ακολουθεί το παράπονο, συναισθήματα που σε πνίγουν. Νιώθεις τον λαιμό σου να κλείνει και κάποιες φορές κυλούν και μερικά δάκρυα. Ένα ακόμα ερώτημα έρχεται να προστεθεί. « Μου αξίζουν όλα αυτά που μου συμβαίνουν;», «Φταίω εγώ; Κι αν όντως φταίω, τι κάνω για αυτό;».

Οι λύσεις σου είναι δύο. Η πρώτη είναι απλά να συνεχίσεις να αναρωτιέσαι, να μένεις με το παράπονο και να τα «ρίχνεις» όλα στην δικαιολογία «Οι καταστάσεις τα έφεραν έτσι. Δεν μπορούσα να κάνω κάτι άλλο.». Αυτό συνήθως, να σας πω την αλήθεια,  κάνω τις περισσότερες φορές και εγώ και ομολογώ, δεν είμαι καθόλου περήφανη. Η δεύτερη όμως, είναι η πιο τολμηρή. Είναι αυτή με την οποία αποφασίζεις να πεισμώσεις και να πείσεις τον εαυτό σου πως θα αλλάξεις τα πάντα προς όφελος σου και τίποτα πια δεν θα σε στεναχωρεί. Είτε αυτό είναι ένας φίλος, μία σχέση ή απλά μια μέρα που δεν σου πήγε όπως ακριβώς την ήθελες.

Νικητής για εμένα είναι αυτός που καταφέρνει να διαλέξει το δεύτερο. Το δύσκολο, φυσικά. Κι ας μην το έχει πετύχει. Ας έχει κάνει απλά την προσπάθεια. Όχι για κανέναν άλλο λόγο, παρά μόνο για τον εαυτό του. Για το καλό του, για μια φορά. Γιατί πολύ απλά δεν είναι όλοι και όλα πάντα μια Κυριακή, γιορτή και σχόλη.

 

Όσα διαλέγω με ορίζουν, με σημαδεύουν σαν μ’ αγγίζουν. 

12695984_1181684348516146_201348860_n

 

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s