*γράμμα στην ι.

 της Νίκης Κωνσταντίνου Σγουρού

[ιστορίες για ανθρώπους που τα προλαβαίνουν όλα] #3

Βερολίνο, 21.02.2016

Θα μπορούσα να μετρήσω τις μέρες στα σκαλοπάτια -που ανέβηκα και κατέβηκα- ή στα μεταφορικά μέσα που άλλαξα για να πάω από το ένα μέρος στο άλλο. Στα πρόσωπα που είδα ή στις παγωμένες σταγόνες βροχής που νώτισαν τα μαλλιά μου.

Οι πόλεις είναι οι άνθρωποί τους: στο μετρό. Τα παιδιά τα Σάββατα, οι βρεγμένοι. Αυτοί που γυρνάνε από τις δουλειές τους και κουβαλάνε το φαγητό για το σπίτι. Και γεμίζει ο τόπος μυρωδιές και γίνεται το τρένο κουζίνα. Τα καθίσματα καναπέδες. Όλες οι διαδρομές επιστροφές. Ή επιστροφές σε άγνωστα μέρη που θα ήθελες να έχεις ήδη επισκεφτεί.

Στο Βερολίνο ανάμεσα στο πλήθος συναντάς τους πιο στυλάτους ανθρώπους (καμιά φορά μένεις και στο σπίτι τους και η γκαρνταρόμπα τους σε καλημερίζει). Οι κοπέλες φοράνε παλτό-μπουρνούζια που μέσα τους, κάτω από το ζωνάκι που σφίγγει χαριτωμένα στη μέση, κρύβονται τα πιο ωραία πουλόβερ. Πουλόβερ από αυτά που αγαπάς και θα ήθελες να ταιριάζεις με τα πουκάμισά σου. Σακίδια. Πολλά σακίδια -από εκείνα με το αλεπουδάκι ή άλλα- γεμάτα, χρωματιστά, βρώμικα, ταξιδεμένα. Σακίδια πρωτεύουσας για ανθρώπους που πάνε και έρχονται. Που πίνουν καφέδες και μπύρες, που κρυώνουν, που ερωτεύονται, που κάνουν λάθη, που σπουδάζουν, που ταξιδεύουν.

Άνθρωποι διαβάζουν βιβλία. Πολλά βιβλία: διαβάζουν όρθιοι, στις σκάλες, με προσήλωση ή διεκπεραιωτικά. Τα βιβλία τους είναι φιλικά, το εξώφυλλό τους έχει μαλακώσει και η τσακισμένη τους ράχη μοιάζει ανακουφισμένη από το βάρος των λέξεων. Ένα μικρό κοριτσάκι με μάγουλα κοκκινισμένα από την αλλαγή θερμοκρασίας και πολύχρωμη φούστα έχει ανοιγμένο στο πάτωμα του βαγονιού ένα βιβλίο με ζωγραφιές και καθώς ανοιγοκλείνει τα χείλη της διαβάζοντας, σου κλείνει το μάτι και έτσι σε προσκαλεί στο βασίλειο των ανθρώπων που διαβάζουν παντού. Μαθαίνεις πως οι άνθρωποι είναι οι λέξεις που επιλέγουν να διαβάσουν ή να χρησιμοποιήσουν.

Ο χώρος και ο χρόνος των μεγάλων πόλεων. Τα μουσεία (κι άλλες εικόνες), τα βιβλιοπωλεία, η Berlinale – εντυπωσιακή σαν ψεύτικο φεστιβάλ. Ένας κινηματογράφος γεμάτος, η οθόνη μεγάλη και ελκυστική. Παντού ιστορίες.

Οι πόλεις είναι οι άνθρωποί τους: αυτά που κουβαλάνε. Και πώς ανακατεύονται. Τα νήματα και οι γλώσσες που ακούς. Οι λέξεις που νομίζεις ότι άκουσες ή αυτές που θα ήθελες να έχεις ακούσει. Ακολουθείς τα βήματα των ανθρώπων. Πας στα μέρη και τα μαγαζιά που διάλεξαν. Τους δικούς σου ανθρώπους απολαμβάνεις να τους βλέπεις εκεί. Να γελάνε, να πίνουν, να θέλουν να χορέψουν, να θυμώνουν, να κρατάνε δεσμούς ή να αποφεύγουν. Να γνωρίζονται, να προχωράνε, να βγάζουν φωτογραφίες, να μιλάνε στο τηλέφωνο. Με φόντο το Βερολίνο. Να σε κοιμίζουν στα κρεβάτια τους. Με θέα το Βερολίνο.

Οι πόλεις είναι οι άνθρωποί τους. Και αυτοί που τις έχουν ανάγκη και θα μπορούσαν να τις αγαπήσουν.

 

12735580_10204043332123485_817992334_n

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s