Παρελθοντικοί χρόνοι

Της Έλενας Δελήπαλτα

Τι είναι παρελθόν, αρχικά; Είναι το «περασμένα ξεχασμένα» (και πιωμένα, θα προσθέσω εγώ) ή «περσινά ξινά σταφύλια» που όντως είναι περσινά και ξινά ή το παρελθόν δεν είναι ούτε περασμένο, ούτε ξεχασμένο, ούτε καν ξινό και μόνο πιωμένο;

Σας μπέρδεψα; Για πάμε.

Το παρελθόν λοιπόν, μπορεί να είναι κάτι το οποίο έγινε, πέρασε και τελείωσε ως κατάσταση, δεν τελείωσε όμως μέσα μας. Αυτό που θέλω να πω είναι, πως όσο και αν έχουμε προσπαθήσει να ξεχάσουμε κάτι, ακόμη και αν το έχουμε καταφέρει στη πράξη, έχει αφήσει τα σημάδια του.

Θα γίνω πιο συγκεκριμένη γιατί σας μπέρδεψα κι άλλο.

Δεν αμφιβάλλω ότι ο άνθρωπος μπορεί να ξεχάσει, μια τελειωμένη (τονίζω ΤΕΛΕΙΩΜΕΝΗ) κατάσταση, απλά αυτό που θέλω να πω είναι πως, αν το παρελθόν είναι μεγάλο και πονεμένο, αφήνει σημάδια. Και όχι στην εξωτερική εμφάνιση (προφανώς), αλλά στη καρδιά και στο μυαλό και συνεπώς στη συμπεριφορά.

Μπορεί λοιπόν το παρελθόν σου να μη σε χαρακτηρίζει, καθορίζει όμως τη ζωή σου μελλοντικά.

Γιατί κακά τα ψέματα, αν μία φορά ερωτεύτηκες/εμπιστεύτηκες/τα ‘δωσες όλα στο παρελθόν και δε σου βγήκε σε καλό, μπορεί να μη σε σκότωσε αλλά σίγουρα δε σε άφησε «ασημάδευτο».

Δε σου προτείνω να προχωρήσεις για να ξεχάσεις. Για ρώτα όσους προχώρησαν για να ξεχάσουν, πόσοι ξέχασαν στη πραγματικότητα; Και μετά ρώτα τους κάτι από εμένα. Πως ακριβώς φέρθηκαν στον επόμενο ή στην επόμενη;

Ο έρωτας δε περνά με έρωτα, τουλάχιστον όχι με «φτιαχτό» έρωτα. Ο έρωτας δε περνά γενικά. Εξελίσσεται. Αν είσαι τυχερός γίνεται αγάπη. Αν όχι, μίσος.

Πριν βιαστείς να με κράξεις φίλε αναγνώστη ή φίλη αναγνώστρια, άφησε με να σου εξηγήσω. Αυτό που θέλω να πω, δεν είναι ότι ερωτεύεσαι μία φορά στη ζωή σου και τέλος. Αυτό που θέλω να πω είναι, πως η μία, δυνατή φορά που ερωτεύτηκες και πιθανόν να απογοητεύτηκες ή να πληγώθηκες, καθορίζει τη συμπεριφορά σου στους υπόλοιπους ερωτικούς σου συντρόφους.

Πόσο εύκολα μπορείς να εμπιστευτείς ξανά, όταν στο παρελθόν σου βγήκε σε κακό; Ή πόσο έτοιμος μπορείς να είσαι να τα δώσεις ξανά όλα, αν δεν έχεις τίποτα να δώσεις;

Λοιπόν, φτάνουν όμως οι πεσιμισμοί και οι γκρίνιες. Προς όλους εσάς εκεί έξω, τους πληγωμένους, ξέρετε ποιοι είστε, θα πω το εξής:  Όσο και αν η καρδιά σας δε ξεχνάει, το μυαλό έχει τη δυνατότητα να αποθηκεύει τη μαυρίλα σε έναν μακρινό φάκελο, πολύ μακρινό. Και όλα είναι στο μυαλό. Πάρε τον χρόνο σου, πέρνα λίγο χρόνο με τους φίλους σου, βρες τον εαυτό σου και όλα θα πάνε καλά.

Και αν δεν πάνε καλά, δεν είναι το τέλος.

 12736374_1181684335182814_341446643_n

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s