Ζωή του κουταλιού

Της Μελίνας Αμανατίδου

Γλυκό του κουταλιού:  Άγριο Σύκο

Υλικά

40 μικρά ή 30 μεγάλα άγρια σύκα

1 κιλό ζάχαρη

1 κιλό νερό

ένας-δύο κόκκοι γαλαζόπετρας

Εκτέλεση

Αρχικά, ξεκινάμε με τα σύκα, τα οποία είναι κάτι σαν τους ανθρώπους. Εντάξει, δεν λέω ότι είμαστε φρούτα, αλλά είμαστε σαν αυτά «άγρια», ακατέργαστα, άγουρα και αργότερα με την πάροδο των χρόνων γινόμαστε «γλυκά» και ώριμα, όπως τα σύκα -όχι πάντα και όχι όλοι…

Λοιπόν, καθαρίζουμε τα σύκα, ξεφλουδίζοντας λωρίδα-λωρίδα κάθετα την φλούδα τους, και τα πλένουμε καλά με γάντια για να μην καούν τα χέρια μας από το «γάλα» που βγάζουν. Αν το σκεφτείς, κάτι αντίστοιχο γίνεται και με τους ανθρώπους. Είναι εύθραυστοι αρχικά, όσο είναι μικροί, και πρέπει με «γάντια» αγάπης και φροντίδας να τους χειριστείς, να τους βοηθήσεις.

Κι εκεί που καθαρίζουμε τα σύκα και τελειώνουμε, τα βράζουμε για μία πρώτη φορά για δέκα λεπτά. Αδειάζουμε το πρώτο νερό και συνεχίζουμε για ένα δεύτερο δεκάλεπτο βρασίματος. Αυτά τα είκοσι λεπτά για τα σύκα, νομίζω ότι παρομοιάζονται με τα κατά καιρούς «ζεματίσματα» που περνάμε. Εκείνες, δηλαδή, τις στιγμές που μαζεύεσαι και νιώθεις πίεση και φόβο και πόνο. Κάτι τέτοιο παθαίνουν και τα σύκα και συρρικνώνονται μέσα στο βραστό νερό.

Μετά, όμως, από κάθε σκοτεινιά στη ζωή, λένε ότι έρχεται το φως.  Στα σύκα, πάντως, το δίνει η γαλαζόπετρα. Χρειάζονται μόνο λίγοι κόκκοι αυτής της μπλε πετρούλας, που θα βρείτε στα είδη οικοδομών της γειτονιάς σας. Αυτή θα κάνει τα σύκα να διατηρήσουν το καταπράσινο χρώμα τους. Το φως, όμως, στη ζωή δεν είναι πράσινο, είναι μάλλον άσπρο. Αλλά τι λέω; Δεν πιστεύω ότι όλα είναι άσπρα-μαύρα. Υπάρχουν και οι ενδιάμεσες αποχρώσεις. Άρα, μπορεί να βρεις και το πράσινο του σύκου, το κόκκινο του έρωτα, το ροζ των λουλουδιών, το μπλε της ελπίδας και άλλα τέτοια, όποια θέλεις εσύ.

Ξέφυγα πάλι-αλλά οκ με το χρώμα του γλυκού μας. Αφού τα αφήσουμε στο κρύο νερό με την ελάχιστη ποσότητα γαλαζόπετρας, τώρα τα στραγγίζουμε καλά. Τα πατάμε δυνατά, όπως μας πατάει η ζωή στις ατυχίες και τις δυστυχίες.

Μόλις τα στραγγίξουμε, τα ρίχνουμε στο έτοιμο σιρόπι. Εκεί βρίσκεται η γλύκα. Όχι πολλή ζάχαρη, αλλά όσο  πρέπει. Όχι πολύ χαρά, αλλά όσο για να συνεχίσεις να προσπαθείς, να ζεις, να ονειρεύεσαι. Όχι πολύ νερό, αλλά όσο λέει η συνταγή. Για να μπορέσεις να κολυμπήσεις στα νερά που μπορείς, να μην πνιγείς σε ωκεανούς-αν και, εκεί μάλλον θα μάθεις κολύμπι.

Σε όλες τις συνταγές, όμως, υπάρχει και ένα μυστικό. Στη δική μας; Δεν βάζουμε καθόλου κουτάλι μέσα στο σιρόπι για να μην ζαχαρώσει το σύκο. Αφήνουμε τα σύκα μέχρι να «ρουφήξουν» το σιρόπι και μετά τα αφήνουμε να ξεκουραστούν. Έτσι πρέπει να γίνεται και με τους ανθρώπους, αλλά με το κουτάλι. Να παίρνουν ό, τι τους προσφέρει η ζωή, να γεμίζουν την ψυχή τους. Να εισπνέουν το οξυγόνο που τους χαρίζεται μέχρι τέλους. Όπως τελειώνει το σιρόπι, τελειώνει και το οξυγόνο.

Τι γίνεται όμως; Εδώ το γλυκό μας είναι έτοιμο να σερβιριστεί σε πιατάκι -από αυτά που έχει η γιαγιά μας στο σκρίνιο- με δίπλα το κουταλάκι, εκείνο με τις ανάγλυφες λουλουδιστές παραστάσεις στην άκρη. Είναι έτοιμο να φαγωθεί.

Μικρό μεν, γλυκό δε. Έτσι είναι και η ζωή. Μικρή μεν, γλυκιά δε. Δοκιμάστε την!

 

12695944_1181684358516145_1257338224_n

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s