Ταυτότητα

Της Χρύσας Καψάλη

Κάθομαι στην καρέκλα σαν χαμένη και παραγγέλνω. Είναι η πρώτη φορά που κάθομαι μόνη μου σε καφετέρια χωρίς βιβλίο, τετράδιο ή λάπτοπ. Είμαι μόνη μου και απλά κοιτάω το κενό προσπαθώντας να βάλω τις σκέψεις μου σε μια σειρά.

Το χουν κι άλλοι αυτό να νιώθουν τόσο αποκομμένοι από τον εαυτό τους που να ακούν τη ζωή τους σαν σε αφήγηση ή πάλι πρωτοπορώ;  Άραγε θα δεχόταν ο Bob Saget να αφηγηθεί και την δική μου ιστορία;

Έλεος Κατερίνα, πάλι ό,τι να ναι σκέφτεσαι.

«Όλα καλά;» Με ρωτάει ο διπλανός κύριος καλοσυνάτα.

Αιφνιδιάζομαι και με μεγάλη ειλικρίνεια, χωρίς να με σταματήσει ο συνήθως κυρίαρχος κλειστός εαυτός μου απαντάω:

«Δεν ξέρω ποια είμαι.»

Με κοιτάει σαν να με ζυγίζει και έρχεται στο τραπέζι μου.

«Είναι περίοδοι που νομίζεις ότι όλα πάνε καλά στη ζωή σου, όλα δουλεύουν όπως θα πρεπε, δεν υπάρχουν αρρυθμίες, το ρολόι είναι καλά κουρδισμένο.

Περίοδοι που έχεις βολευτεί σε μια ρουτίνα που νόμιζες είναι ιδανική για σένα.

Αλλά αρκεί μια στιγμή, μια κατάσταση που θα σε κάνει να δεις τον εαυτό σου, τη ζωή σου πιο πανοραμικά, σαν εξωτερικός παρατηρητής.

Και τότε θα καταλάβεις.

Ο δρόμος στον οποίον είσαι είναι εύκολος, κινείσαι με σταθερή ταχύτητα, δεν παρεκκλίνεις απ’την πορεία σου.

Είναι όμως και λάθος. Όλος ο δρόμος είναι λάθος και μέσα στην καθημερινότητά σου έχεις χάσει την αίσθηση προσανατολισμού σου για να το καταλάβεις.

Συνεχίζοντας να κινείσαι στον ίδιο δρόμο, αυτός σου παίρνει σιγά σιγά κομμάτια του εαυτού σου.

Μέχρι τη στιγμή που θα καταλάβεις και θα κάνεις αυτή την ερώτηση.

Ποιος είμαι;»

Κάνει μια παύση, δεν έχω όμως τίποτα να πω. Σηκώνοντας το βλέμμα νιώθω συνδυασμό αμηχανίας και μεγάλης οικειότητας. Από μια φράση δική μου έχει καταφέρει να εκφράσει όλα αυτά που δεν μπορούσα εγώ.

Χαμογελάει αμυδρά με το σάστισμά μου και συνεχίζει

«Αν βγεις έξω και ρωτήσεις κόσμο ποιος είσαι; τι θέλεις απ’τη ζωή σου;

Το πιο πιθανό είναι να σου δώσουν μια προβαρισμένη απάντηση που προετοίμασαν για μια συνέντευξη, ή κάτι αρκετά κοινότυπο που θα περίμενες να ακούσεις. Πιθανό επίσης να μπλοκάρουν και να μην απαντήσουν τίποτα. Θα αναρωτηθούν όμως; Ή θα σπρώξουν την ερώτηση στο πίσω μέρος του μυαλού τους επειδή είναι δύσκολη;

Είναι δύσκολη αν την απωθήσεις και δεν την αναγεννάς που και που. Και τότε χάνεσαι. Το μόνο σίγουρο όταν δεν έχεις χάρτη και δε γνωρίζεις την περιοχή είναι ότι θα χαθείς.

Για αυτό, άφηνε σημάδια που και που, ρώτα τον εαυτό σου που είμαι;

Που θα ήθελα να είμαι; Που θα μπορούσα να είχα φτάσει ή τι έχω κερδίσει στην πορεία;

Αν η ερώτηση είναι συχνή και την αφήνεις να σε καθοδηγεί τότε θα πάψει να είναι δύσκολη.

Θα βγαίνει πλέον από μέσα σου και δρόμος δεν θα ξαναστραβώσει ποτέ.

Χάρηκα που τα είπαμε»

Με αιφνιδιάζει έτσι όπως σηκώνεται και το μόνο που προλαβαίνω να πω είναι

«Κι εγώ, πολύ, ευχαριστώ.»

Δεν κάθομαι πολύ μετά απ’αυτό, θέλω να περπατήσω και να σκεφτώ τι ακριβώς συνέβη. Η σερβιτόρα με βλέπει να ακουμπάω τα κέρματα στο τραπέζι και τρέχει να με σταματήσει.

«Ο καφές κερασμένος από τον διπλανό σας.»

 

12421816_1189791367705444_1682800488_n

One thought on “Ταυτότητα

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s