*τα κινητά (μας) σπίτια

[ιστορίες για ανθρώπους που τα προλαβαίνουν όλα] #4

της Νίκης Κωνσταντίνου Σγουρού

Υπάρχει μια ιστορία για ένα μικρό κοριτσάκι που κάποτε κουβάλησε από μία πλευρά της πόλης σε μία άλλη, εκεί που πια έπρεπε να είναι το σπίτι της, ένα κουκλόσπιτο. Τα κουκλόσπιτα με γοήτευαν ανέκαθεν. Θα ήθελα να μπορώ να αλλάζω το μέγεθος μου ανάλογα με τις συνθήκες και να χωράω. Να μπορώ να πίνω καφέ στα μικρά φλιτζανάκια από πλαστελίνη που είχα φτιάξει και να μπορώ να κουρνιάσω στο βαμβακένιο μαξιλάρι του μικρού κρεβατιού. Μάλλον άβολο. Αλλά η αύρα ενός σπιτιού μικρού, που μόνο εσύ ελέγχεις το περιεχόμενο και τους ενοίκους του, είναι ακραία καθησυχαστική.

Κάπως έτσι. Θα έπρεπε να υπάρχουν κινητά σπίτια. Έχουμε συνδέσει την κατοικία με το ακίνητο και μας είναι δύσκολο να μετακινηθούμε, αλλά τα σπίτια θα έπρεπε να βγαίνουν και σε άλλου είδους συσκευασία. Όλα πακετάρονται. Σε μορφή που μπορεί να σε ακολουθεί. Με τρόπο τέτοιο που μπορείς να τα μοιράζεσαι ή να τα κρατάς μόνο για σένα. Που να χωράνε σε αεροπλάνα και να μπορούν να κάνουν υπερατλαντικά ταξίδια. Ή σε τέτοιο σχήμα που θα σε προστατεύουν από το πρωινό άγχος των λεωφορείων.

Ορίζεται όμως το περιεχόμενο του σπιτιού; Και είναι μόνο περιεχόμενο; Είναι άραγε μια κουβέρτα και ρούχα, φωτογραφίες, το χαλάκι του μπάνιου; Άρα χωράει σε μια βαλίτσα. Σαν εκείνα τα φορητά πικάπ που παίζουν όλες τις μουσικές σε όλα τα μέρη. Θα είναι μια βαλιτσούλα λοιπόν το κινητό σου σπίτι, με καρό καπάκι ή δερμάτινη. Θα ανοίγει με έναν ήπιο θόρυβο, θα κλείνει εύκολα, θα γίνεται ελαφριά. Θα μπαίνει χωρίς πρόβλημα σε όλα τα αεροπλάνα που απαιτούν αυστηρές προδιαγραφές για την χειραποσκευή του επιβάτη.

Μπορεί σπίτι να είναι και αυτή η διαδρομή από το ένα σπίτι στο άλλο. Ένας χάρτης με σημειώσεις, με τηλέφωνα στο περιθώριο, το μετρό που χρειάζεσαι για να φτάσεις κάπου που δεν ξέρεις πια με σιγουριά, σε ποια στάση αλλάζεις τρένο, το τελευταίο δρομολόγιο για τις καθημερινές, ένα μουσείο και τι ώρα κλείνει. Σπίτι γίνεται ένα ζευγάρι παπούτσια -απόλυτα κινητό και ευκίνητο. Παπούτσια που σου δείχνουν τον δρόμο, που πάνε μόνα τους. Που ανακαλύπτουν τα καφέ με το σωστό αφρόγαλα, τα βιβλιοπωλεία με τα ανέκδοτα βιβλία, τους κήπους. Παπούτσια που τα φοράς και δεν πονάνε τα πόδια σου όσο και να περπατήσεις.

Πότε είναι η σωστή ώρα να γυρίσεις σπίτι; Ένα ρολόι να αποκαθιστά την σχέση σου με τον χρόνο. Ένα ρολόι, που δεμένο στον καρπό σου, γίνεται αυτό το ίδιο το σπίτι σου. Γιατί ξέρει να σταματάει τον χρόνο όταν γίνεται ενοχλητικός. Ξέρει να δείχνει το κρίσιμο δευτερόλεπτο. Και να σε οδηγεί εκεί που πρέπει την σωστή στιγμή.

Τα πόδια σου σε πάνε, ποτέ δεν είναι αργά και η βαλίτσα δεν σε βαραίνει. Περπατάς ανάλαφρα. Σπίτι είναι εκεί που δεν σε νοιάζει άμα πρέπει να βγάλεις τα παπούτσια σου. Εκεί που τις Δευτέρες μπορείς να ξυπνάς σαν να είναι Σάββατο. Εκεί που οι λέξεις βγαίνουν αβίαστα, εκεί που μπορείς να διώξεις τους πολλούς. Σπίτι είναι αυτοί που θέλεις να σου χαμογελάνε. Είναι αυτή η -κινητή ή ακίνητη- σκόνη της οικειότητας.

12735580_10204043332123485_817992334_n

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s