*φως

[ιστορίες για ανθρώπους που τα προλαβαίνουν όλα] #5

της Νίκης Κωνσταντίνου Σγουρού

[άκου]

Είναι λίγο αλλοπρόσαλλο το πώς ξαφνικά όταν μεγαλώνει η μέρα αρχίζεις να παρατηρείς τα χρώματα. Το λεωφορείο στρίβει και βλέπεις τη θάλασσα: το μπλε. Και δεν βλέπεις μόνο ένα μπλε: είναι τόσα πολλά τα χρώματα που σου υποβάλλουν τελικά την αίσθηση του μπλε. Ο ουρανός χωρίζεται σε φέτες διαφορετικών μπλε χρωμάτων μέχρι να συναντήσει τα διάφορα μπλε που φωλιάζουν στα κύματα της θάλασσας και σκάνε στο τσιμέντο της πόλης, ενώ παράλληλα καθρεφτίζονται στα τζάμια των πολυκατοικιών. Το φως εμπεριέχεται στο μπλε και είναι άνοιξη.

Θυμώνω πολύ που ο ύμνος στο φως και το μπλε ανήκει δικαιωματικά στη γενιά του τριάντα, στις διαφημίσεις του ΕΟΤ και είναι συνδεδεμένος με το ελληνικό καλοκαίρι (που όμοιό του δεν υπάρχει), τα κότερα, διάφορες εθνικές (απο)συνθέσεις και κλαδιά ελιάς. Σύμβολα και χρωματίζονται όλα μπλε. Κάτω από τον ήλιο που λάμπει πιο πολύ εδώ. Οι ακτίνες του συναντούν τα μάρμαρα και πέφτουν με ένταση πάνω στο άσπρο. Τέτοια ένταση που σπάνε σε χιλιάδες μικρά στρόγγυλα φωτόνια που γεμίζουν την πρωτεύουσα σαν πυγολαμπίδες πρωινές. Προσγειώνονται σε μπαλκόνια και γλάστρες, φωλιάζουν στα μαλλιά των ανυποψίαστων και ωριμάζουν σε ιδέες. Ιδέες της άνοιξης που θα δώσουν πνοή στα καλοκαιρινά σχέδια για τον επόμενο χειμώνα. Είδες τι κάνει το φως; Ανθείς και λουλουδίζεις.

Το φως του ήλιου είναι το πιο αυθεντικό από τα χρώματα της άνοιξης. Φως που εισβάλλει στο πρωινό της Κυριακής και σου χαμογελάει μέσα από τα δόντια. Κάτω από το μαξιλάρι. Φως στη βρεγμένη πετσέτα και το βιβλίο που μένει ανοιχτό στο ριγέ κρεβάτι. Φως στα ιπτάμενα εισιτήρια των 9,99. Στα μικρά πράσινα φύλλα που δεν ντρέπονται και στην αμυγδαλιά που είναι ήδη κάπως ξεπερασμένη.

Το φως εισβάλλει σαν τον ήχο της μελόντικας. Απέραντα μουσικό -παιδικό και παιχνιδιάρικο, ενώ ταυτόχρονα είναι ικανό για τους πιο ενήλικους ήχους. Παίζει ό,τι του ανατεθεί. Άσπρα πλήκτρα σε γαλάζιο σώμα. Μια περίεργη φωνή εντός μας. Γαλάζιο και άσπρο (όχι άλλη Ελλάδα, παρακαλώ). Σεντόνια απλωμένα, διακοπές (δεν ακούω καλά τι λες).

Σου δημιουργεί αμφιβολίες το τόσο φως;

Σε καταλαβαίνω, χαμογελάει πονηρά ο χειμώνας. Δεν είσαι ο μόνος.

Υπάρχουν κι αυτοί οι άνθρωποι. Που μέσα τους έχουν πάντα τον χειμώνα, όσο φως κι αν τους προσφέρεις. Μεγαλώνουν γελώντας φωτεινά, γαλάζια και χειμωνιάτικα στην άνοιξη των άλλων.

 

12735580_10204043332123485_817992334_n

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s