Ψυχε-Δελή-α Speak.Easy

Οι άνθρωποι που (μας) λείπουν

Της Έλενας Δελήπαλτα

Κάθομαι στο λεωφορείο, παραμονή Τσικνοπέμπτης, κουρασμένη από μία μεγάλη ημέρα.

Ξαφνικά, ακούω τη κυρία που κάθεται δίπλα μου να λέει : «Τι θα τσικνίσετε εσείς στα Λονδίνα παιδί μου;  Μαρούλια;». Αυθόρμητα, ένα χαμόγελο σχηματίζεται στο πρόσωπο μου, και το πρώτο που σκέφτομαι είναι : «Αχ, μανάδες».

Το χαμόγελό μου, σταματά να είναι χαμόγελο χαράς, δεν παύει να υπάρχει, αλλά εξελίσσεται σε χαμόγελο νοσταλγίας. Σκέψεις και συναισθήματα μπλέκονται μαζί, και αρχίζω να ταξιδεύω, μέχρι να φτάσω εκεί που βρίσκεται – πραγματικά – η καρδιά μου.

«Όλοι εμείς που έχουμε ανθρώπους που βρίσκονται μακριά – σκέφτομαι – αναπληρώνουμε τη χαρά που θα νιώθαμε αν τους είχαμε δίπλα μας, με άλλα συναισθήματα».

Νοσταλγία, λύπη, θυμό, περηφάνια.

«Η κυρία δίπλα μου, το αναπλήρωσε με μαρουλοχιούμορ», σκέφτομαι και γελάω μόνη μου.

Όταν έχεις κάποιον πολύ κοντινό σου άνθρωπο μακριά, δημιουργούνται κενά. Κενά, που εν καιρώ, μαθαίνεις να καλύπτεις όπως εσύ νομίζεις ότι είναι καλύτερο για εσένα.

Είτε αυτοί οι άνθρωποι είναι φίλοι, είτε οικογένεια, αποτελούν κομμάτι σου. Οπότε νιώθεις μισός, νιώθεις μόνος.

«Πόσα ακόμη βράδια θα περάσω, αγκαλιά με το λάπτοπ, ανοιγμένο στο σκάιπ για να περιμένω να μπεις, και να σου πω πως πήγε το πρώτο ραντεβού;»

Ακόμη περισσότερο, όταν ήσουν εδώ, μου έδινες κανένα ρουχαλάκι για να φορέσω, ή όταν είχα δίλλημα, ερχόσουν με φόρα, μου έβαζες ένα βρακί στο κεφάλι, και μου έλεγες : «Έτσι είσαι κούκλα, θα το εκτιμήσει περισσότερο», και γελούσαμε μέχρι να μας πονέσει το στομάχι από τα γέλια και τελικά να αποφασίσω ότι θα αργήσω και να σε βρίζω μέχρι να μου θυμώσεις.

Κάτι για νοσταλγία δε σας είπα πριν; Νομίζω το παράκανα.

Πρέπει να μάθουμε να ζούμε με την απουσία των ανθρώπων που αποτελούν κομμάτι μας, γιατι άλλωστε η απουσία τους αυτή, αποτελεί επιλογή τους. Η αγάπη μας γι αυτούς μας ωθεί , να αποδεχτούμε την απουσία τους αυτή, και να καλύψουμε το κενό με καμάρι, περηφάνια, ακόμη περισσότερη αγάπη και θαυμασμό.

Ξέρω γιατί μου λείπεις, και ξέρω ότι ποτέ, κανείς δε θα είναι εσύ.

Αυτή είναι η δύναμή σου.

12736374_1181684335182814_341446643_n

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s