Με μπλούμπερι

Της Μαρίας Χατζηκαλλία

Κοκκινομάλλα. Τζάκετ μουσταρδί.

Σε μαγαζί με παραθύρια κόκκινα τη συναντάω κάθε βράδυ.

Την είδα πάλι προχθές.

Είχε κάπως ωριμάσει.

Κάπως ευτυχήσει.

-Πρέπει γλυκιέ μου να μάθεις ένα πράμα.

Παρήγγειλε κάτι συνηθισμένο.

-Μπίτλς. Πρέπει να μάθεις να ακούς Μπίτλς.

Φλυάρησε για λίγο με τους υπόλοιπους θαμώνες.

Κάπνισε λιγάκι. Κυρίως για την εικόνα της.

Ένα σύνολο από ανθρώπινες γκραβούρες.

Κι όμως δεν μπορούσα να την πω άνθρωπο.

-Θα λες τώρα εσύ τι σου λέω και εγώ…

… Μα έλαμπε το πρόσωπο της. Μια θεότης κάπως δική μου.

Μια θεότης της ευτυχίας μου.

Ευτυχία προς αναζήτησην, δηλαδή.

-Είναι οι άνθρωποι, ξέρεις, που πλεονάζουν στα ένστικτα.

Η αλαζονεία της αριστουργηματικά εκνευριστική.

Μιλούσε για ένστικτα στον ηθικό αυτουργό της δυστυχίας.

Αχ.

Χαίρε γεια στο θύμα.

Υπογραφή.

[Ο φίλος σας.

Ο μικρός δυστυχισμένος.]

-Μην μπερδεύεσαι. Τα ένστικτα δεν είναι πάντα λυτρωτικά, ούτε ειλικρινή, ούτε μονοδιάστατα. Εμφανίζονται λιγάκι πριν την ανεύρεση της ολοκληρωτικής ευτυχίας. Εν ολίγοις, για να μας υπενθυμίσουν πως αυτή, κάποτε, μας χαρίστηκε και οφείλουμε, εμείς οι δανειστές της, να την επιστρέψουμε στον ιδιοκτήτη. Και ψάχνουμε εμείς τον τυχερό Μίστερ. Και ίσως δεν το βρίσκουμε ποτέ. Και αισθανόμαστε ένοχοι που αργήσαμε να ξοφλίσουμε κάτι το δανεισμένο. Και έτσι ποτέ δεν ευτυχούμε. Παρά μόνο αισθανόμαστε ένοχοι και άκληροι. Ένοχή μιας λάθος κρίσης. Ακληρία του ευπόρου.

Και η ευτυχία χάνεται. Άυλη. Άυλη και ανοίκιαστη.

Ήπιε την τελευταία γουλιά από το τρίτο κοκτέιλ με μπλούμπερι,

που απ’ ότι έμαθα λίγο αργότερα, είχε το όνομα της.

Ζωή.

Πλήρωσε με μετρητά,

Με καληνύχτισε

εγκάρδια.

Και ύστερα έφυγε.

Έμεινα να τη χαζεύω να απομακρύνεται.

Ζαλισμένος.

Υπογραφή.

[Ο φίλος σας.

Ο μικρός ευτυχισμένος.]

Φεύγοντας από το μαγαζί με τα κόκκινα παραθύρια λίγο αργότερα με φώναξε κάποιος από το μπαρ και μου είπε να ακούσω μια στιγμή ένα τραγούδι που μου είχανε αφιερώσει προ λίγων λεπτών.

 

Here comes the sun, here comes the sun

And I say it’s all right

 

Little darling, it’s been a long cold lonely winter

Little darling, it feels like years since it’s been here

 

Here comes the sun, here comes the sun

And I say it’s all right

 

Μα φυσικά.

Ένας ευτυχισμένος ξέρει από ήλιους.

Η ευτυχία αναστάται (ανασταίνεται) μέσα στο κίτρινο.

Και κάπως έτσι άρχισα να συχνάζω σε άλλα στέκια – πιο κυριλάτα- παρέα με τους Μίστερς. Και κάθε φορά που κάποιος έλεγε πως έχει ευτυχία προς επιστροφή, του λεγα φίλε ο ιδιοκτήτης σήμερα έχει κέφια και του τη χάριζα δίχως να μου ανήκει.

Έγινα  λοιπόν, εν τέλει, διαμεσολαβητής οφειλετών. Διαμεσολαβητής και ευτυχισμένος.

ws

 

12746562_1181684331849481_1553688928_n

 

 

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s