Χάνω την πίστη μου, μαζί της και μένα.

Του Αχιλλέα Μζ.

[όσο έγραφε άκουγε αυτό]

«Χάνω την πίστη μου. Και μαζί με αυτήν αρχίζω να χάνω και μένα.» Κάπως έτσι είπα πως θέλω να κλείσω. Ανέκαθεν ανυπόμονος και ασυγκράτητος. Διαβάζω το τέλος των βιβλίων πριν καν φτάσω στην μέση τους. Αλλά αυτό δεν θα συμβαίνει πάντα. Αν για παράδειγμα υπήρχε το βιβλίο της ζωής μου θα τρόμαζα να διαβάσω το τέλος. Γιατί κάπου εκεί πέρα από το δικό μου θα ήταν και το δικό μας τέλος. Μιλάμε για το τέλος κάποιων καταστάσεων, των οποίων δεν γνωρίσαμε καν την αρχή.

Και πραγματικά όταν μια φίλη μου ρωτάει πόσες αρχές μπορώ να αντέξω, αδυνατώ να απαντήσω άμεσα και αυθόρμητα. Σίγουρα μπορώ να πω ότι απλά τις προτιμώ από το τέλος. Έχουν μία λάμψη και φέρνουν χαμόγελο. Το τέλος από την άλλη είναι μαύρο. Δημιουργεί θλίψη και πόνο. Εκτός και αν είναι το τέλος μια κατάστασης κακής.

Κρατώ ως δεδομένο πως η ζωή αν είχε βούληση θα προτιμούσε να κρατά την ισορροπία και την ισότητα ανάμεσα στα καλά και τα κακά γεγονότα. Ως δεύτερο δεδομένο κρατώ την γνώμη μου πως η ζωή δεν έχει ούτε βούληση ούτε κρατά την ισορροπία. Θα έλεγα πως μάλλον χωρίζεται σε κύκλους. Και πάλι δεν έχει επιλέξει η ίδια να βάλει τα γεγονότα και τις καταστάσεις μέσα σε αυτούς. Είναι κύκλοι καλών, κακών, άσχημων και όμορφων γεγονότων δημιουργημένοι έτσι από την αρχή. Τέλεια θα σκεφτείς διαβάζοντας το. Απολύτως ισορροπημένο και νομοτελειακό. Όμως όχι.

Ένας κύκλος κακών γεγονότων,  διαμέτρου Χ, μπορεί να γίνει αφόρητα βασανιστικός. Το θέμα είναι πως δεν μπορώ να εισβάλλω από μόνος μου και να τον κλείσω. Και το κακό με τα άσχημα είναι ότι έχουν διάρκεια. Τα καλά είναι μικρές αναλαμπές. Κάτι φωταψίες σε λευκό ή μαύρο φόντο. Αν τα κρατήσεις μέσα σου μπορεί οι σπίθες να ανάψουν ολόκληρες φωτιές. Στο χέρι σου είναι. Και η εύφλεκτη ουσία και ο αναπτήρας.

Λίγο πριν το τέλος θέλω να σου πω πως χωρούσες σε αυτόν τον κύκλο κακών γεγονότων, διαμέτρου Χ. Γιατί πρόσεξε! Είπα πως εγώ δεν μπορώ να εισβάλλω στον κύκλο. Εσύ τα έχουμε ξαναπεί. Τόσο δυνατή και δραστική, είμαι σίγουρος πως μπορούσες. Τα άλλα άσχημα δεν ήταν θέμα επιλογών, απλά συνέβησαν. Αυτό όμως δεν έγινε επειδή δεν ήθελες.

Και δεν ξέρω αν σιχαίνομαι περισσότερο εμένα που δεν μπόρεσα ποτέ να σου μιλήσω ή εσένα που δεν μπόρεσες να με ακούσεις. Ακόμη δεν ξέρω αν θέλω να κλάψω και να σιωπήσω ή να φωνάξω και να σπάσω κάθε τι γύρω μου. Γιατί δεν μπορώ να πιστέψω σε κάτι καλύτερο για το δικό μας αύριο. Πάει η πίστη και η αισιοδοξία.

Λίγο πριν γράψω το τέλος που από την αρχή είχα επιλέξει, ότι δηλαδή «Χάνω την πίστη μου. Και μαζί με αυτήν αρχίζω να χάνω και μένα.» γυρνάω το κεφάλι στο παράθυρο και βλέπω πως βγαίνει ο ήλιος. Μα ποιος νομίζω πως είμαι για να μπορέσω να προβλέψω το τέλος – ακόμη και το δικό μου δεν μπορώ. Ο καιρός που αλλάζει επιβάλλει άλλη αποφώνηση. Μήπως ο κύκλος, ο άσχημος έκλεισε και ανοίγει ένας καινούριος; Έλα μπες! Πλέον αρχίζω να βρίσκω την πίστη μου. Και μαζί με αυτήν βρίσκω και τον εαυτό μου!

12736353_1181684325182815_89737390_n

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s