Dream on

Του Κωνσταντίνου Σωτηρέλη

Πόσες φορές ξύπνησες με ένα βάρος στην καρδιά σου; Πόσες φορές σηκώθηκες από το κρεβάτι αγχωμένος; Πόσες φορές κοιτάχτηκες στον καθρέφτη και δεν αντίκρυσες τον εαυτό σου, αλλά ένα άλλο πρόσωπο; Άλλοτε χλωμό, άλλοτε ρυτιδιασμένο, άλλοτε θαμπό, λες και η υγρασία θόλωσε τον καθρέφτη, ο οποίος άρχισε να στάζει σιγά σιγά μικρές κηλίδες νερού.

Ή μήπως δεν είναι νερό, αλλά είναι το κλάμα του εσωτερικού σου καθρέφτη; Εκείνου που εμφανίζεται συνεχώς τις πιο ακατάλληλες στιγμές και σου θυμίζει τις αμαρτίες του παρελθόντος σου; Οι οποίες, παρόλο που ανήκουν στο παρελθόν και εσύ ο ίδιος έχεις φροντίσει να τις κάψεις σαν παλιά, ντροπιαστικά χειρόγραφα, που αποτύπωναν έναν άλλον σου εαυτό, αυτές συνεχίζουν να επιστρέφουν σαν εικόνες. Σαν αποτυπωμένες σκέψεις, συμβάντα και συναισθήματα σε έναν πίνακα ζωγραφικής, όλα εμπλουτισμένα με πλούσια γκρίζα και μουντά χρώματα. Μήπως ο εσωτερικός σου κόσμος είναι ένας τέλειος πίνακας ζωγραφικής με γκόθικ επιρροές βγαλμένες από το 1800; Ή μήπως είναι μια εξαιρετική αναπαράσταση μιας απαίσιας πραγματικότητας η οποία ενυπάρχει και συνυπάρχει με τον άλλο σου εαυτό; Διαφέρουν αυτά τα δυο στην πραγματικότητα, άραγε;

Από την άλλη μπορεί να μην κάηκαν ποτέ αυτές οι εικόνες. Μεταξύ μας, δεν τις έκαψες. Ούτε εγώ. Και ξέρεις πολύ καλά τον λόγο που δεν το έκανες. Ξέρεις ότι είναι κομμάτι του εαυτού σου, το οποίο παρόλο που θες να θάψεις στα έγκατα της ψυχής σου και να το αλυσοδέσεις εκεί, δεν το κάνεις. Δεν το κάνεις, γιατί είναι κομμάτι του εαυτού σου. Γιατί θες να πείσεις, σιγά σιγά, τον προβαλλόμενο εαυτό σου, όχι αυτόν που βλέπεις στον καθρέφτη σου, αλλά στον καθρέφτη των υπολοίπων, ότι ίσως τελικά να είσαι κάτι άλλο. Κάποιος άλλος. Ίσως τελικά να μην είσαι αυτός που όλοι ξέραν. Ούτε αυτός που ήξερες. Αν ήξερες ποιος ήσουν. Που μάλλον δεν ήξερες.

Το ξέρω, είναι δύσκολη η μονομαχία των δύο προσωπικοτήτων σου. Ή και των περισσότερων που ίσως έχεις. Ξέρω ποιος υπερισχύει πάντα. Ξέρω ποιος θες να υπερισχύσει και ξέρω γιατί δεν τον αφήνεις να υπερισχύσει. Ξέρω γιατί πονάει να είσαι κάποιος άλλος. Ξέρω γιατί ακολουθείς τα «όνειρα» των άλλων και όχι τα δικά σου. Αλλά ξέρω και ότι δεν θα αντέξεις. Ξέρω ότι ονειρεύεσαι συχνά, ακόμη και όταν δεν κοιμάσαι, αυτό που θες να είσαι και δεν σου επιτρέπουν να είσαι. Ξέρω ότι προσπαθείς να «ξυπνήσεις» από την πραγματικότητα, θέλοντας να ζήσεις την δική σου πραγματικότητα. Όμως ξέρω και ότι θα σου στερήσουν και τα όνειρα αυτά.

Τελικά ποιος είσαι; Είσαι το ρυτιδιασμένο πρόσωπο του καθρέφτη; Είσαι το θολό; Είσαι και τα δύο; Ή μήπως κανένα; Το σίγουρο είναι ότι στην ουσία, δεν είσαι. Για να γίνεις, πρέπει να καθαρίσεις τον καθρέφτη από τους υδρατμούς. Πρέπει να διώξεις την υγρασία, πρέπει να προσαρμόσεις το περιβάλλον στις ανάγκες του καθρέφτη σου, ώστε να προσαρμοστεί και αυτός στις ανάγκες του περιβάλλοντος. Και τότε, αφού πονέσεις αρκετά σε όλη αυτήν την διαδικασία, θα αρχίσεις να βλέπεις το πραγματικό πρόσωπο που κρύβεται πίσω από τον καθρέφτη. Τότε, θα διακρίνεις ένα χαμόγελο, που θα σου δώσει δύναμη για να συνεχίσεις να ονειρεύεσαι.

12698909_1181684365182811_802904548_o

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s