[οι πυραμίδες στη μέση]

της Ιφιγένειας Παπούλη

Κάιρο, Αίγυπτος: ο πρώτος καφές της ημέρας

(Στην δική σου τοποθεσία, ο καιρός θα είναι μάλλον πολύ διαφορετικός: εδώ φοράω πέδιλα, ενώ εσύ θα φοράς κάποιο από τα πουλόβερ σου, θα έχεις ώρα που ξύπνησες και το διάλεξες βιαστικά. Κι εγώ έχω ώρα που ξύπνησα, τα πέδιλά μου είναι παλιά και στολισμένα με την πορτοκαλί άμμο μιας αχανούς ερήμου. Ήξερα πως δεν επρόκειτο να σε συναντήσω πουθενά, κι έτσι δεν τα καθάρισα όταν έβγαινα από το σπίτι, δεν έβρισκα κανέναν απολύτως επαρκή λόγο.)

Το Κάιρο είναι ατέλειωτο κι εγώ ψάχνω τι να σου γράψω για να σε κάνω να φανταστείς πόσο μεγάλο είναι στ’ αλήθεια, πώς υπάρχω μέσα σε αυτό, την σκηνή και τα μικρόφωνα που θα γεμίσουν σύντομα νότες και κλακ-κλακ από τα παπούτσια των μουσικών. Έχει συνέχεια θόρυβο κι εύχομαι για λίγο να ήσουν λίγα βήματα πιο κοντά, για να σταματήσεις τον θόρυβο απλά και μόνο υπάρχοντας εκεί. Δεν βρίσκω την σωστή καρτ ποστάλ ούτε το πράσινο στυλό μου για να σου γράψω όλα αυτά, κι όταν τα βρίσκω, σου θυμώνω για λίγο που δεν μου έγραψες εσύ και αποφασίζω να τα γεμίσω σιωπή. Περπατώντας στο στενό μιας τεράστιας αιγυπτιακής αγοράς -προσπαθώ να σε δω να χορεύεις έτσι αστεία ανάμεσα στα υφάσματα, τα σκουλαρίκια, τα βουνά ρυζιού και ιβίσκου- σκέφτομαι δεκαεπτά  λόγους να σου θυμώσω και δύο για να μην σου θυμώσω ποτέ ξανά, να σου γράψω όλες τις καρτ ποστάλ του κόσμου με όποιο στυλό βρεθεί στην μπροστινή θήκη του σακιδίου, να γεμίσω τις τρυπίτσες του τηλεφώνου με όσα λόγια χρειαζόμαστε κι εσύ ας μην πεις τίποτα, μπορείς απλώς να σωπάσεις.

Το Κάιρο είναι πράγματι ατέλειωτο. Το διαπερνά ο Νείλος, μεγάλος, βρώμικος αλλά καθ’ όλα δεκτικός, έτοιμος να αγκαλιάσει κάθε καραβάκι με φωτάκια και υφάσματα και πάνω εμένα, να ακούσει τι έχω να πω -κανονικά όχι σε αυτόν, αλλά σε εσένα. Τις δύο όχθες του ενώνουν γέφυρες απ’ άκρη σε άκρη, από σημεία του φαίνεται ο φωτισμένος τρούλος της όπερας (το βράδυ έχει ένα ρεσιτάλ, κι αν ήσουν εδώ, ίσως να σου πρότεινα να πάμε). Ανοίγω τα παράθυρα στο σπίτι για να μπει αέρας, να διαλυθεί η πηχτή αφρικανική ζέστη. Ανατριχιάζω που το σκέφτομαι. Αφρικανική ζέστη και χέρια ανοιχτά, να δεχτούν αυτό που έρχεται ως απόλυτα καινούριο, σαν μικρό παιδί και γέρος ταυτόχρονα. Αφρικανική ζέστη, κι εσύ πού χάθηκες;

Οι μέρες και οι νύχτες γεμίζουν αταίριαστα-ταιριαστά χρώματα, κλακ-κλακ, μουσική. Άμμος, που θα τοποθετηθεί προσεκτικά σε ένα βαζάκι, ως ανάμνηση που κατάφερα να την κρατήσω ανεπηρέαστη από εσένα προς μεγάλη μου θλίψη και χαρά ταυτόχρονα. Τσεκ ιν, αναμονές, αεροπλάνα, εγώ λίγο μεγαλύτερη κάθε μέρα.

(Ο χρόνος είναι μια Αίγυπτος. Άντε, έλα λίγο. Να σε δω. Κι ύστερα, φύγε πάλι.)

  1. Jon & Vangelis – The Friends of Mr. Cairo
  2. Hans Zimmer / Ofra Haza – Deliver us (από την ταινία «Ο Πρίγκιπας της Αιγύπτου»)
  3. Μάνος Χατζιδάκις – Οδός Ονείρων [έπαιζε στην αρχή της πτήσης Αθήνα-Κάιρο]
  4. Leo Deliber – Le duo des fleurs 
  5. Disney’s Aladdin – A whole new world 
  6. Velvet Underground – Oh! Sweet Nuthin’
  7. Fryderyk Chopin – Nocturne op. 9 No. 2
  8. Jeff Buckley – Hallelujah  
  9. Lou Reed – Perfect day
  10. Postmodern Jukebox – All about that bass 
  11. Μαρίζα Ρίζου – Γλυκό Πρωί

*για ολόκληρη την λίστα στο youtube, πατήστε εδώ

 

12736343_1185858798098701_282562431_n

 

 

 

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s