But maybe... Speak.Easy

I would rather die than compromise

Ξέρω πως ο λόγος μου είναι επικριτικός. Ξέρω πως δε με συμπάθησες αφού διάβασες το κείμενο. Αλλά δε μπορώ να βλέπω ανθρώπους με προοπτικές να κάνουν τα λάθη αυτά και να χαραμίζονται. Και προτιμώ να έχω μια πιθανότητα να σε κάνω καλύτερο άνθρωπο, να σε κάνω να ξύσεις το κεφάλι σου και να αναλογιστείς τα λάθη σου, παρά να σε κάνω να με συμπαθήσεις.

[= Προτιμώ να πεθάνω πάρα να συμβιβαστώ]

Του Αντρέα Ασουχίδη 

Συμβιβασμός.

Όχι. Δε μιλάω ούτε για τραπεζική συναλλαγή, ούτε για διαπραγματεύσεις της Ελληνικής κυβέρνησης. Καμία σχέση. Μιλάω γι’ αυτό στο οποίο υποπίπτεις εσύ, όταν δεν κυνηγάς τα όνειρα σου. Και σε μισώ για αυτό. Ή χειρότερα, εσύ σε μισείς γι’ αυτό.

Ας εξηγήσω λίγο για τι πράγμα μιλάω. Θυμάσαι 5 χρόνια πριν, που ξάπλωνες ένα βράδυ στο κρεβάτι και σχεδίαζες τη ζωή σου; Θυμάσαι τα όνειρα που είχες κάνει; Θυμάσαι όταν όλα πήγαν στραβά και τα παράτησες, αν όχι όλα, τα πιο πολλά; Θυμάσαι όταν συμβιβάστηκες με κάτι λιγότερο;

Γι’αυτό μιλάω. Να παρατάς τους στόχους σου. Από επίπεδο ερωτικών σχέσεων και φιλίας, μέχρι ακόμα και το επίπεδο μόρφωσής σου. Κυριολεκτικά ό,τι μπορείς να φανταστείς. Να ψάχνεις δικαιολογίες και παραθυράκια, προσπαθώντας να δικαιολογήσεις τις πράξεις σου. «Ήταν μη ρεαλιστικοί στόχοι εξ’αρχής, δε θα μπορούσα ποτέ να τα καταφέρω. Ήμουν μικρός και τα όνειρα που έκανα ήταν μεγάλα. Δεν είχα κάποιον να με πιέσει, να με στηρίξει». Ίσως. Ίσως και να ‘χεις δίκιο. Αλλά ρώτα τον εαυτό σου αν είναι εντάξει με την έκβαση των πραγμάτων. Υπάρχουν πράγματα για τα οποία μετανιώνεις που δε δούλεψες αρκετά σκληρά ώστε να αποκτήσεις; Υπάρχουν άνθρωποι που ήθελες να κρατήσεις κοντά σου, αλλά θεώρησες δεδομένους και τους άφησες να φύγουν σιγά-σιγά;

«Τι πήγε στραβά;» σε ακούω να ρωτάς. Τα πάντα. Από έλλειψη πόρων (οικονομικών, ψυχικών) μέχρι έλλειψη σοβαρού κινήτρου. Η ίσως και τίποτα. Ίσως απλά βαρέθηκες να προσπαθήσεις. Θεώρησες δεδομένη την επιτυχία, και όντας άπειρος και άμαθος στην έννοια της αποτυχίας, ένιωσες άτρωτος μπροστά της. Απόρροια αυτού φυσικά· η έλλειψη των συνεπειών της αποτυχίας, καθώς δε σου ‘χε περάσει καν από το μυαλό ως πιθανό αποτέλεσμα.

Που καταλήγουμε λοιπόν; Να αποδέχεσαι και να προσπαθείς να πείσεις και τον περίγυρο σου ότι αυτό το λιγότερο που πέτυχες είναι καλύτερο του αρχικού σου στόχου. Βρίσκεσαι σε άρνηση και εθελοτυφλείς. Φτάνεις σε σημείο να υπονομεύεις τα ίδια σου τα όνειρα, επειδή δε τα πέτυχες. Όσα δε φτάνει η αλεπού, που μας λένε οι μεγαλύτεροι. Κάτι παραπάνω θα ξέρουν.

Ξέρω πως ο λόγος μου είναι επικριτικός. Ξέρω πως δε με συμπάθησες αφού διάβασες το κείμενο. Αλλά δε μπορώ να βλέπω ανθρώπους με προοπτικές να κάνουν τα λάθη αυτά και να χαραμίζονται. Και προτιμώ να έχω μια πιθανότητα να σε κάνω καλύτερο άνθρωπο, να σε κάνω να ξύσεις το κεφάλι σου και να αναλογιστείς τα λάθη σου, παρά να σε κάνω να με συμπαθήσεις.

Και όπως είπε κάποτε ο Όσκαρ Ουάιλντ, «Όλοι ζούμε στον υπόνομο, αλλά κάποιοι από μας κοιτούν τα αστέρια. Γιατί αν δε κοιτάς εκεί που θες να πας, θα πας εκεί που κοιτάς.».

«I would rather die than compromise
Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s