Έρωτας κλέφτης

Της Ζωής Καρανάσιου

Ξυπνώ σ’ ένα σπίτι αδειανό,

Ψάχνω τον χαμένο μου εαυτό.

Έφυγε∙

Τον πήρες μαζί σου,

Σαν τα καρτ- ποστάλ που συλλέγαμε.

Δεν τον ρώτησες ποτέ,

Αλλά σ’ ακολούθησε τυφλά.

Τοίχοι άσπροι, κενοί∙

Σαν τη ζωή μας

Αντικαθιστούν την άδεια αγκαλιά σου.

Χαμένη μέρα και το έξω με τρομάζει.

Δρόμος βρεγμένος από άγρια βροχή

Και οι παιδικές φωνές αντηχούν στο γυμνό παράθυρο.

Στέκομαι και αναπολώ∙

Σιωπή.

Η ρωγμή στον άδειο τοίχο χωρίζει τα εγώ μας.

Η πόρτα σφραγισμένη,

Τα παιδιά δεν ακούγονται πλέον

Κι εσύ πάλι δε θα φανείς.

Προσμονή για λίγο φως.

Έχε γεια…

12736240_1189788567705724_1254759161_n

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s