Χρώματος κοκκινομπλέ

Xρώματος κοκκινομπλέ

 

Kαι αν τα χνότα μας δεν είναι τίποτα άλλο πέρα από κάποιες εγγεγραμμένες σιωπές;

Και αν οι σιωπές μας πνίξανε και πλέον ξεμυτάνε;

 

Είμαστε και εμείς που μπαινοβγαίνουμε στις μνήμες

που μιλάμε σε αγνώστους για τουλίπες κόκκινες.

Εμείς οι μεθυσμένοι ουτοπικοί.

Οι ετεροχρονισμένοι ερωτίλοι των μπλε ποδηλάτων.

Κάποιοι

δειλοί.

Εμείς που αποστασιοποιηθήκαμε παρά μόνο επειδή φοβηθήκαμε.

Γιατί δεν είμαστε λίγο

πολύ

ερωτευμένοι.

Όχι κάτι παραπάνω από

ερωτευμένοι.

Είναι και αυτοί οι ήλιοι που φωλιάζουν μέσα μας.

Ήλιοι που μετενσαρκώνονται τα βράδια σε νομοτελείς παρανομίες.

Παράνομες είναι οι σκέψεις μας και μια μέρα θα ελευθερωθούμε.

Καθ’ομοίωση αποτυχημένου αθροίσματος των δύο.

Μια ατελής αλληλεπίδραση.

Στην Ικτίνου σάββατο βράδυ.

Που ίσως και να μας ξεθώριασε λίγο περισσότερο απ’όσο είχαμε φανταστεί.

Και έπειτα μερικές ακόμη διακεκομμένες στιγμές.

Εμείς οι αλαζόνες που ανταλλάσσαμε πρωταπριλιάτικες ματιές.

Εκκρεμούμε.

Η τελετουργία της άνω τελείας μας ορίζει.

Ξεχάσαμε να παύσουμε.

Εμείς που βρεθήκαμε δια σπόντας σε εκείνη την κάποια συναυλία.

Έγιναν τότε όλα από ανάγκη.

Δύο φιγούρες εις αναμονήν χαιρετισμού.

Κλασσική περίπτωση προκλητικής χαλαρότητας.

Κάτω από τη σάρκα

ενός

βλέμματος

λιγάκι

μελαγχολικού.

Μπορεί στην τελική να στρέφουμε τα βλέφαρα μας αλλού.

Γλιτώνουμε έτσι την απομυθοποίηση των αγνώστων.

Εμείς που, υπό την ασφάλεια του τελεσίδικου, ερωτοτροπήσαμε μαζί  τους.

Κοίτα να δεις που βραχυκυκλώσαμε, εν τέλει.

Κάπως δειλά ξαναειδωθήκαμε με το παρελθόν.

Εμείς

οι

ταγοί της

άνω

τελείας.

Μα ένα εκσυγχρονισμένο παρελθόν και μερικοί βραχυκυκλωμένοι ήμασταν μονάχα.

Αποτύχαμε.

Ότι είχε από αγνώστους αρθρωθεί το περιμαζέψαμε στην άδεια από μεταφορές φούχτα μας.

Εκείνο το τάχα υπογεγραμμένο κομπλιμέντο καιρό τώρα το περιπαίζουμε στη νεοφερμένη λήθη.

Μια

ρίμα

εν κατακλείδι

ποιητική.

Μα ήταν τότε που κάπως πεθάναμε μέσα στην θέλξη  των τριών συλλαβών.

Εμείς που δεσμευτήκαμε να αλητεύουμε εν δια μέσω των ποιητικών κύκλων.

Αλητεία κόκκινη δηλαδή.

Εμείς οι

κάπως

μπλε

τύποι.

Η φθορά μας επιφύλασσε έναν ύστατο συγχρονισμό με τους καρπούς της.

Είχαμε κάπως υποβαθμίσει την παρουσία τη στιγμή στην οποία πλανιόταν μια απουσία σε  εκκρεμότητα.

Και τότε ήταν που αρχίσαμε να υποπτευόμαστε τα μελλούμενα.

 

Θα τελούμε για μια αιωνιότητα.

Αμφότεροι.

ws

12746562_1181684331849481_1553688928_n

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s