Αχίλλειος πένα Speak.Easy

Γιατί, εσύ έχεις τα παντά;

Λεπτή διαχωριστική γραμμή διακρίνει το ανικανοποίητο από την αχαριστία. Ακροβατώ με τρομερό κόπο ανάμεσα στα δύο μέχρι το συναισθηματικό μου βάρος να σπάσει το σχοινί.

Του Αχιλλέα Μζ.

[όσο έγραφε άκουγε αυτό]

Ανικανοποίητο < α(ν) στερητικό + ικανοποιώ. Το ανεκπλήρωτο. Να πάλι αυτή η μανία μου να ορίσω και να εξηγήσω οτιδήποτε. Σαν την άλλη που είχα από μικρός και ήθελα να κατατάξω όλους τους ανθρώπους σε καλούς και κακούς. Κατάλαβα στην πορεία πως οι άνθρωποι δεν είναι μόνο καλοί ή κακοί. Και έτσι ξεκίνησα να ορίζω. Με τους ορισμούς πάλι – λίγο πολύ – απέτυχα. Γιατί γρήγορα διαπίστωσα πως οι λέξεις και οι προτάσεις δεν είναι ικανές να περιγράψουν απόλυτα τον κόσμο. Απλά καταφέρνουν να τον αναπαριστούν.

Το ανικανοποίητο λοιπόν – όσο μπορώ εγώ να το εξηγήσω – είναι μία κατάσταση κατά την οποία οι απαιτήσεις μου δεν φτάνουν στον μέγιστο βαθμό τους στόχους που επιτυγχάνω. Όσα δηλαδή μπορώ να έχω. Και ενώ στην ουσία μπορεί να έχω ο,τι χρειάζομαι, νιώθω ότι δεν έχω τίποτα. Και αυτό συμβαίνει γιατί από την ζωή μου ελλείπει αυτό το κάτι. Το κάτι το αφήνω κενό, για να συμπληρώσεις εσύ το ο,τι θεώρησες κάποτε ότι χρειαζόσουν μα δεν είχες.

Παραλληλίζω συχνά το αίσθημα του ανικανοποίητου με το μαγείρεμα ενός φαγητού. Ενώ στο παστίτσιο μου, έχω σε τέλεια αναλογία κιμά, μακαρόνια και φέτα αν ξεχάσω να βάλω το αλάτι, που έχω στο δεξί ντουλάπι της κουζίνας, το γευστικό αποτέλεσμα είναι κακό και άχαρο.

Λεπτή διαχωριστική γραμμή διακρίνει το ανικανοποίητο από την αχαριστία. Ακροβατώ με τρομερό κόπο ανάμεσα στα δύο μέχρι το συναισθηματικό μου βάρος να σπάσει το σχοινί. Τότε μεταβάλλομαι από ανικανοποίητος σε αχάριστος. Πλέον καταλήγω όχι μόνο να μην εκτιμώ αυτά που μου δίνονται ή απέκτησα αλλά και να τα συχαίνομαι. Η συναισθηματική νοημοσύνη στο στάδιο αυτό με φέρνει σε θέση τέτοια, όπου μπορώ να κατανοήσω το λάθος μου όμως η ομίχλη που δημιουργεί η ένταση της επιθυμίας θολώνει το τοπίο. Και μέσα του χάνεται και η λογική – η ελάχιστη που μπορούσε να υπάρχει.

Το τοπίο αυτό τελικά θα καθαρίσει μόνο αν συμβεί κάτι τραγικό. Το ταρακούνημα που θα υποστείς είναι ικανό να διώξει κάθε ίχνος ομίχλης. Θα μπει τότε στην μέση η ιεράρχηση. Αν είναι σωστή θα καταλάβεις ότι αυτό που έχασες ήταν κάτι πραγματικά σημαντικό, σημαντικότερο από εκείνο που έλειπε. Και έστω για λίγο η ιεράρχηση αυτή θα αποτελέσει το αντίδοτο του ανικανοποίητου. Γιατί μπορεί να μην είχες το «κάτι» είχες όμως κάτι άλλο που γέμιζε το κενό του. Επιστρέφοντας στο παράδειγμα του παστίτσιου σκέφτομαι ότι ακόμη και να μην είχα αλάτι αν έβαζα παραπάνω φέτα η αλμυρότητα θα ήταν σε σωστά επίπεδα.

Συμπεραίνω κάποιες φορές πως το αίσθημα του ανικανοποίητου με καταβάλλει. Και εσύ το ίδιο, στοιχηματίζω  – δεν ξανατρώω παστίτσιο αν πεις όχι. Τα χάνω όμως όταν ξέρω ότι θα μπορούσα να έχω κάτι αλλά γίνεται επιθυμία ανεκπλήρωτη. Η αγάπη μου έμεινε αξόδευτη όπως και το αλάτι. Το αλάτι που υπήρχε στο ντουλάπι αλλά δεν το χρησιμοποίησα. Το ίδιο συνέβη και με εσένα. Θα πρέπει να αρκεστώ απλά στο ότι υπάρχεις;

12736353_1181684325182815_89737390_n

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s