Γδύσου, θα τα πούμε.

Οι άνθρωποι, έχουμε τη κακή συνήθεια, να ντύνουμε όμορφα τα λόγια μας, τις φράσεις μας, όσα θέλουμε (ή δε θέλουμε) να πούμε, στην προσπάθεια να μην βρεθούμε  ολόγυμνοι μπροστά στην αλήθεια μας. Την αλήθεια που φοβόμαστε να παραδεχτούμε.

Υπάρχει αλήθεια τελικά;  Ή είναι η αλήθεια μας, μία ιδανική ψευδαίσθηση, που εμείς την έχουμε ντύσει με την έννοια της «αλήθειας», στη προσπάθειά μας να μη βρεθούμε γυμνοί και απροστάτευτοι απέναντι της; 

Όσες λέξεις και να χρησιμοποιήσεις, με όσα «θα», «όταν»,  «ίσως», ντύσεις τον λόγο σου, πάντα κάποια στιγμή θα θες να ξεσπάσεις. Όχι με λέξεις, γιατί τις έχεις χρησιμοποιήσει όλες. Θα θες να ξεσπάσεις με πράξεις, γιατί σου λείπει η πράξη η μία, που σε έκανε να ανατριχιάσεις από ικανοποίηση και ηδονή.

Τι να σου κάνουν οι λέξεις οι ντυμένες, μπροστά σε δύο ανθρώπους, που έχουν βρεθεί γυμνοί. Τώρα βρισκόμαστε στον ίδιο χώρο. Αναρωτιέμαι, «χρειάζεται να μιλήσουμε;», «έχουμε τίποτε άλλο να πούμε, δε τα είπαμε όλα κάποτε;»

Κάπου εδώ σκέφτομαι, «άρα, τελείωσε;»

Τι να μου κάνουν τα κοιτάγματα, τα βλέμματα στιγμής, και οι άβολες χαιρετούρες, όταν ανά πάσα στιγμή, μπορώ να κλείσω τα μάτια μου και να σε δω, γυμνό. Τι; Μου το απαγορεύει κανένας; Αφού ούτε και εσύ το ξέρεις, και εγώ δυσκολεύομαι να στο πω.

Σκέφτομαι, «τελείωσα;»

Με το ξεκάθαρο, δε το είχες ποτέ. Σου άρεσαν τα υπονοούμενα. Εκείνα τα έξυπνα, τα πονηρά, τα αυθόρμητα. Άραγε όμως, όντως δε  το έχεις με τα ξεκαθαρίσματα, ή και πάλι παλεύεις να μη καταλάβεις, γιατί το ξεκάθαρο και το ανδρικό, σε τρομάζει;

Σκέφτομαι, «τελείωσες;»

Πάλι μου έκαψες το κεφάλι. Αβέβαιες σκέψεις, υπονοούμενα, αδιέξοδο. Νομίζω ότι τελικά οι λέξεις είναι περιττές. Σκέφτομαι, τι να σου κάνουν οι λέξεις, όταν έχουν συγχρονιστεί οι οργασμοί;

Σε ρωτάω, «Θέλεις να τελειώσω;»

Βασικά, υπάρχει κάτι για να τελειώσω;

Τι είσαι για να σε τελειώσω; Κουτάκι με τσίχλες;

Τι είμαι για να με τελειώσεις; Το τελευταίο  τσιγάρο, από το πακέτο που αγόρασες με τα τελευταία σου λεφτά, και δεν έχεις εναλλακτική;

Τελικά, τελειώνουν αυτές οι καταστάσεις;

«Γαμώ τη πουτάνα μου! Δε θέλω να μου μιλάς!»

Μη πεις τίποτα, γδύσου και έλα να τα πούμε. Όχι με λέξεις, αλλά με πράξεις. Εκεί τα βρίσκουμε καλύτερα.

12736374_1181684335182814_341446643_n

 

One thought on “Γδύσου, θα τα πούμε.

  1. Γθύθηκα και ήρθα να γράψω το σχόλιο!
    Φήμες λένε ότι υπάρχει άνθρωπος που διάβασε το κείμενο και έβγαλε άκρη. Ξέρω, ξέρω… «Παραληρηματική γραφή».

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s