Όταν χάνω το μέτρημα

Περιστοιχιζόμαστε διαρκώς από ανθρώπους. Περαστικούς ή όχι, δήθεν ή χαλαρούς, εγωπαθείς ή ακομπλεξάριστους. Άτομα με χαμόγελα ή πρόσωπα σκυθρωπά, νευρικά ή χαλαρά, αγχωμένα και τρομαγμένα. Πολλά είδη ανθρώπων για να ταιριάξεις με όλους, πολύ λίγος χρόνος για να ασχοληθείς και με όλους.

Το σημαντικό με τους ανθρώπους είναι ένα. Όλοι πάντα κάτι σου μαθαίνουν, όλοι κάτι πάντα σου αφήνουν σαν αναμνηστικό από ταξίδι. Μαθήματα μεγάλα ή μικρά, που σε πόνεσαν ή σε στεναχώρησαν, που τα κρατάς εχέγγυα για το μέλλον.

Ο άνθρωπος είναι ένα κράμα από παρελθοντικές ενέργειες και γεγονότα. Πάντα θυμάσαι ποιός σου έδωσε το χειρότερο χαστούκι στη ζωή σου, ποιός σε πλήγωσσε, ποιός ήταν εκεί στα δύσκολα για σένα. Το μέλλον ορίζεται από το παρόν, το βελτιώνει με τα βιώματα και προλαβαίνει αρνητικές συμπεριφορές.

Μπορεί εκείνες τις στιγμές να ένιωσες προδομένος, να στεναχωρήθηκες, να είπες δε θα εμπιστευτείς κάνεναν ξανά. Ήσουν εν βρασμώ ψυχής. Όταν όμως περνάει η ένταση των γεγονότων και τα αναλύεις, βλέπεις τι σου άφησε ο καθένας. Άλλος σου έμαθε να διαχειρίζεσαι τις ήττες σου, άλλος να μην εξομολογείσαι τα μυστικά σου, άλλος να μη δανείζεις χρήματα. Διδάγματα σημαντικά που δόμησαν τη προσωπικότητά σου, έγιναν κτήμα σου και σημείο αναφοράς σου.

Δεν είναι όμως, μόνο τα αρνητικά που διδάσκουν τον άνθρωπο. Είναι και τα θετικά κομμάτια, που σου δίνουν κίνητρο να προσπαθείς και να πιστεύεις ακόμα στους ανθρώπους. Ένα οικογενειακό τραπέζι, μια εκδρομή με φίλους, ένα άντε επιτέλους χαμόγέλα που σου λέει η φίλη σου, όταν είσαι στις μάυρες σου, σου θυμίζουν τι έχει αξία στη ζωή. Πως ότι και να έχει γίνει, οι άνθρωποι σου προσπαθούν να σε κάνουν να χαμογελάσεις, σου θυμίζουν πως είναι δίπλα σου και πως το παν στη ζωή είναι να κοιτάς μπροστά.

Διότι, αν αναλώνεσαι στο παρελθόν, σε τρώει. Καταλήγεις να γυρνάς σα χάμστερ γύρω από το ίδιο σημείο, μένεις στάσιμος και άπραγος. Η στασιμότητα είναι η  εχθρός κάθε μορφής προόδου κι αυτό δε το θέλει κανένας.

Ποτέ να μην υποτιμάτε του ανθρώπους που συναναστρέφεστε. Ακόμα και το ζητιάνο που θα σου χαμογελάσει, όταν του δώσεις πενήντα λεπτά. Μέσα σε αυτό το χαμόγελο μαθαίνεις, πως η ελπίδα ζει ακόμα και στις πιο δύσκολες καταστάσεις. Καταλήγεις έτσι να συγκρίνεις τα δικά σου προβλήματα και παραδέχεσαι πόσο μικρά είναι. Κι αυτό μάθημα είναι και μάλιστα σημαντικό.

Ο τρόπος που ο καθένα αντιμετωπίζει την ζωή του, σου δείχνει πολλές φορές το δρόμο, που εσύ πρέπει να χαράξεις. Είναι μια μορφή έμπνευσης, που σε κάνει να δεις διαφορετικά τις καταστάσεις με πιο ψύχραιμη ματιά.

Δεν έχει σημασία πόσοι άνθρωποι πέρασαν και έφυγαν από τη ζωή. Δεν έχουμε βάλει κάποιο αριθμητικό στόχο, εξάλλου. Σημασία έχει να κρατάς ότι σου δίδαξε ο καθένας. Απ’ όλους μας μένει κάτι. Το πως θα διαχειστείς κανείς τα παθήματα που έγιναν μαθήματα, εξαρτάται από τον καθένα.

12571290_1217772388240675_1167851370_n

 

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s