Αγάπη ή Απάτη;

Του Σπυράγγελου Κουτρουβέλη

Αγάπη ή Απάτη άραγε;

Τόσες φορές με πιάνω να στύβω το μυαλό μου για να βρω μια απάντηση,μια ερμηνεία και ένα γιατί.(Γιατί έχω ανάγκη να αγαπώ?) Ακούω από την στιγμή που γεννήθηκα να ψιθυρίζουν στόματα αυτό το πολυπόθητο σ’ αγαπάω. Με θυμάμαι να έχω μάθει να το λέω πριν καλά καλά σταματήσω να μπουσουλάω και να ανταποδίδω ένα “και γω” περήφανος. Το βλέπω σε δρόμους και πλατείες, χαραγμένο σε παγκάκια, γραμμένο σε τοίχους,”ποσταρισμενο” στο facebook. Με την προσέγγιση του από χιλιάδες καλλιτέχνες αντηχεί στους αιώνες αλλά δεν το νιώθω πουθενά.

Ήταν ξημέρωμα Δεκέμβρη όταν περπατούσα στο κεντρο και είδα σε μια στάση γραμμενο το “Υπάρχει αγάπη”.Σε όλη την διαδρομή έψαχνα να τη βρω. Σε ένα βλέμμα περαστικού, ένα νεύμα ή ακόμα και μια αγκαλιά. Αλλά τίποτα. Πουθενά. 6 γράμματα μα κάθε ένα τόσο πολύπλοκο που μοιάζει με λαβύρινθο. Ένα λαβύρινθο όμως τόσο φωτεινό που αν δεν τον διασχίσεις μάλλον μένεις τυφλός για πάντα.

Γιατί όμως?τι σημαίνει άραγε αγάπη? Έχω πείσει τον εαυτό μου ότι την έχω δει πάνω από μια φορές ή αν ακόμα κι αν δεν είναι έτσι την έχω αισθανθεί έστω και στιγμιαία να ζεσταίνει το ψύχος της καρδιάς μου. Είναι ίσως η ερωμένη που δε θα κάνεις ποτέ δικιά σου,η νεράιδα για την οποία σου λέγαν όταν ήσουν μικρός και πάντα περίμενες να την γνωρίσεις.Όμως εκείνη άφαντη. Και το γιατί είναι δυστυχώς προφανές. Γιατί ψάχνεις σε λάθος μέρη και τι ζητάς σε λάθος στιγμές. Και το βασικότερο,περιμένεις να την δεις με τα μάτια και όχι με τα μάτια της καρδιάς.

Η αγάπη δεν βγαίνει σε clubs ασφυκτικά γεμάτα από κόσμο, δεν είναι γκόμενα που θα την ρίξεις από το πρώτο βράδυ στο κρεβάτι, δεν γαμιέται, δεν έρχεται όποτε εσύ τι ζητάς και ακόμα όταν έρχεται,έρχεται από κει που δεν το περιμένεις. Είναι δύσκολη όμως άμα την κερδίσεις θα την έχεις για πάντα δικιά σου.

Είναι ρομαντική, κουλτουριάρα και ταυτόχρονα χύμα και ξετσίπωτη. Είναι κυρία αλλά και πουτάνα. Στο παίζει αδιάφορη για να σε αποπροσανατολίσει όμως αν την κυνηγήσεις δε θα σε αφήσει ποτέ.

Α ξέχασα να σου πω.Έχει και έναν αδερφό. Τον έρωτα. Ο μύθος λέει ότι τριγυρνάει μέσα στην πόλη με αρωματισμένα βέλη και αν τύχει και σε πετύχει τότε σε κάνει να θυσιάσεις την λογική σου για εκείνον. Είναι απρόβλεπτος όπως και η αδερφή του όμως άπιστος σε αντίθεση με εκείνη. Πολλές φορές σε ξεγελά και σε κοροϊδεύει. Είναι κάτι σαν την θάλασσα θα μπορούσαμε να πούμε. Χίλιοι πνίγονται μέσα του όμως ένας τον χαίρεται.

Μαζί αγάπη και έρωτας πορεύονται για αιώνες κι αναζητούν αυτούς τους λίγους.. Τους αθεράπευτα ρομαντικούς,τους μεθυσμένους από συναίσθημα. Τους ναυαγούς της πόλης, τους από ελιγμούς πνιγμένους. Εκείνους που λατρεύουν τα ταξίδια,που χορεύουν στην βροχή γιατί τους λυτρώνει,δεν φοβούνται να δακρύσουν η να πληγωθούν και ποτέ δεν το βάζουν κάτω. Τους τρελούς και τους ξεμυαλισμένους. Αυτούς που σου εξιστορούν διηγήματα χαμένης νιότης σαν να μην πέρασε μια μέρα. Που δεν κάνουν σεξ, μα λεν πως κάνουν “‘έρωτα”, που δεν σε ρίχνουν με αμάξια και λεφτά.Θέλουν πραγματικά να σε γνωρίσουν,να πλανευτούν μαζί σου σε μέρη που ίσως να μην έχουν ξαναδεί και ποτέ, που σου μιλάνε για ώρες,σε χαϊδεύουν τρυφερά, χάνονται στο βλέμμα σου, μεθάνε από την μυρωδιά σου.

Κι αν τους ρωτήσεις τι θα άλλαζαν πάνω σου θα σου πουν “Τίποτα..λατρεύω τα πάντα σε σένα..” και όταν τους ρωτάς γιατί; Απαντούν “γιατί είσαι εσύ” Ναι ναι…Αυτούς τους τύπους που τυχαίνει να γνωρίσεις σε άδεια καταστρώματα πλοίων τελειώματα Αυγούστου και σου χαράχτηκαν στην μνήμη, εκείνους που σου έβγαλαν να τους πεις τα πιο κρυφά σου μυστικά, εκείνους που αποχαιρέτησες στο αεροδρόμιο, που είδες να κάθονται μόνοι σε ένα μισοσκότεινο bar καθημερινή και σε κάναν να πας να τους μιλήσεις. Σε κείνους δίνουν το εισιτήριο για το “ταξίδι” τους.

Γιατί ταξίδι είναι χωρίς αρχή και τέλος…που δεν ξέρεις ποτέ που θα σε βγάλει. Γιαυτό είναι και για λίγους. Είναι για αυτούς που είναι διατεθειμένοι να χάσουν τα πάντα χωρίς να ξέρουν αν στο τέλος θα πάρουν και κάτι. Αρκούνται στο να δίνουν. Και έτσι “βλέπουν” την αγάπη.

Ναι..καλά άκουσες,την ΑΓΑΠΗ. Ναι είναι εκεί σε μια γωνία στο κατάστρωμα και τους κοιτά καθώς χάνονται στις σκέψεις τους,είναι σε κάποια από τις αποσκευές στο αεροδρόμιο,επιπλέει στο ποτήρι τους. Είναι η δύναμη για να συνεχίσουν να χαράζουν την δικιά τους πορεία. Ταξιδεύει μαζί με τις χορδές τις κιθάρας τους, χάνεται στους στίχους τους, χρωματίζει τον καμβά τους,τους συντροφεύει σε αυτές τις ατελείωτες νυχτερινές αναζητήσεις μέσα στην πόλη, σε αυτά τα μακρινά ταξίδια στην δίπλα θέση του τρένου,τους γεμίζει το άδειο μαξιλάρι του κρεβατιού τις δύσκολες ώρες που πνίγονται από αϋπνίες.

Άραγε λοιπόν αγάπη ή απάτη; Αγάπη που σε οδηγεί στην απάτη και σε κάνει να ζείς. Που θα την βρείς: μα δεν σου είπα: “μπορεί να ναι σε δρόμους ή ανάμεσα σε φίλους. Εγώ πρέπει να την είδα μια μέρα γράφοντας στίχους.”

12899998_1217761601575087_1052535088_n

One thought on “Αγάπη ή Απάτη;

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s