Όσα μας έμαθαν οι ταινίες (και η ζωή) του Xavier Dolan.

Xavier Dolan. Γεννήθηκε στο Κεμπέκ το 1989 και αποτελεί το παιδί θαύμα του καναδέζικου κινηματογράφου. Ξεκίνησε να παίζει από μικρός σε ταινίες, αλλά τότε κανείς δεν μπορούσε να προβλέψει την εξέλιξη του. Σε ηλικία 20 ετών σκηνοθετεί το J’ai tué ma mère ενώ έχει γράψει ο ίδιος το σενάριο, αφού βασίστηκε σε αυτοβιογραφικά στοιχεία. Τον επόμενο χρόνο ξαναχτυπά με το Les Amours Imaginaires, την ιστορία ενός ερωτικού τριγώνου. Το 2012 συνεχίζει με το Laurence Anyways και ξετυλίγει την ταραχώδη δεκάχρονη πορεία της σχέσης ενός άντρα που αποφασίζει να γίνει γυναίκα και της συντρόφου του. Το 2013 εμφανίζεται το Tom A La Ferme που δεν έχει προβληθεί ακόμη στην Ελλάδα μετά την περυσινή πρεμιέρα του στο Φεστιβάλ Βενετίας. Η τελευταία του ταινία είναι το Mommy. Επικεντρώνεται στην πολύπλοκη σχέση ενός γιου με τη μητέρα του και μας παραδίδει απλόχερα ένα αθυρόστομο αλλά αυθεντικό κινηματογραφικό έργο.

Μόλις 27 ετών, ο Xavier είναι επιτυχημένος σκηνοθέτης, ηθοποιός, παραγωγός ταινιών και σεναριογράφος με ήδη πέντε ταινίες στο ενεργητικό του και το πολυσυζητημένο Βραβείο της Επιτροπής που μοιράστηκε με τον 83χρονο Ζαν-Λικ Γκοντάρ.

Στις ταινίες του, πραγματεύεται το φόβο για το διαφορετικό, το ζήτημα της ομοφυλοφιλίας, την αποξένωση, τον ανεκπλήρωτο έρωτα, τις λάθος επιλογές και τη σχέση μητέρας και γιου. Έχει δηλώσει πως αν έπρεπε να υπάρχει μόνο ένα θέμα για το οποίο γνωρίζει περισσότερα απ’ όσα για οποιοδήποτε άλλο, αυτό θα ήταν σίγουρα η μητέρα του, η μητέρα γενικά, η φιγούρα που τον αντιπροσωπεύει.

Ο Xavier πρωτοπορεί και γυρίζει την τελευταία του ταινία, το Mommy, σε 1:1. Αποτελεί το τέλειο τετράγωνο διότι κανένας περισπασμός και καμία επιτήδευση δεν είναι δυνατή σε τόσο περιορισμένο χώρο. Γι’ αυτόν, η αναλογία 1:1 μεταφράζεται με κάποιο τρόπο σε ένα μοναδικό συναίσθημα και σε μια ειλικρίνεια.

Η ζωή του Dolan μπορεί να μας δείξει πολλά και για τις δικές μας. Πρώτα από όλα για το πόσα μπορεί να καταφέρει ένας άνθρωπος – έστω και σε μικρή ηλικία – αφού 5 ταινίες και 55 βραβεία για μία τόσο μικρή – σε ποσότητα, όχι ποιοτικά – πορεία. Έπειτα αποδεικνύει περίτρανα πως ο κινηματογράφος μπορεί εύκολα να επηρεάσει, να περάσει μηνύματα και να μην απασχολήσει μόνο για την καλή σκηνοθεσία, την άψογη μουσική επιμέλεια, την υποκριτική των ηθοποιών, το προσεγμένο σενάριο – και οι ταινίες του Xavier τα έχουν όλα. Τέλος είναι το μεγαλύτερο παράδειγμα του «διαφορετικού» που διεκδίκησε το «ίσο». Μοναδικά του όπλα για να πετύχει το ταλέντο του και η θέληση.

Το σλάιντ απαιτεί την χρήση JavaScript.

 

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s