Προοπτική* ερμητικά κλειστή

Τιποτένιοι άνθρωποι με ξεγελάσατε.

Τιποτένιοι άνθρωποι με πονέσατε.

Εσείς που μου δώσατε ότι δεν είχατε

για το

λίγο

το δικό

μου.

Πάει και αυτό το έχασα.

Εσείς μου το πήρατε.

Τιποτένιοι άνθρωποι.

Γυμνός και αβοήθητος,

ολομόναχος στον κόσμο

σας.

Μόνο οι λέξεις μου απέμειναν.

Προσπαθώ να τις βάλλω σε μια σειρά,

να τις αναγκάσω να βγάλλουν ένα κάποιου είδους νόημα.

Μάταιος κόπος.

Μοναχά κάτι παράλογες και επιδεικτικές επιμειξίες μπορώ να διακρίνω πλέον.

Aχ.

Μην ξεχελιέστε

σας

παρακαλώ.

Εγώ δεν είμαι δικός σας.

Ποτέ δεν ήμουν άλλωστε.

Οι λέξεις ανήκουν μοναχά στους ποιητές.

Από δαύτους μέθυσα κάποτε.

Μέθυσα με τη ζήση που μου τάξανε.

Και μεθάω συχνά έκτοτε.

Και κατέληξα εγώ ο αμαθής να συνηθίσω στη μεθυστική ουσία.

Και νηφάλιος πλέον να πορεύομαι στη ζωή.

 

Είναι κακιά αυτή η φάρα των τιποτένιων.

 

Υ.Γ. Δυστυχώς υπάρχουν διαστήματα που το κεφάλι μας αρνέιται πεισματικά να τοποθετήσει τις λέξεις σε σειρές. Κάτι τέτοιο συνέβη, δυστυχώς, αυτή την εβδομάδα. Έτσι λοιπόν το κείμενο που μόλις διαβάσετε γράφτηκε πριν δύο χρόνια μέσα σε ένα λεωφορείο του ΟΑΣΘ και βρέθηκε το σάββατο το μεσημέρι στις σημειώσεις του κινητού μου.

12746562_1181684331849481_1553688928_n

ws

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s