Τα λάθη μου, τα πάθη μου

Της Έλενας Δελήπαλτα

Τα λάθη. Αχ, τα λάθη.

Ποιος καλύτερος να μιλήσει για τα «λάθη», από εμένα, που έχω πάρει μάστερ στο να κάνω λάθη.

Δε θα μιλήσω όμως για τα απλά καθημερινά λάθη, θα μιλήσω γι αυτά που εξελίσσονται σε πάθη.

Πάθη ερωτικά.

Πώς λοιπόν, ένα λάθος γίνεται πάθος;

Αρχικά, το λάθος αυτό πρέπει να έχει τη φύση μιας αμαρτίας. Να είναι σκοτεινό, εξωπραγματικά ηδονικό,  απαγορευμένο και να το ξέρουν μόνο δύο.

Γιατί να το ξέρουν μόνο δύο;

Σκέψου, σε πόσους έχεις πει τα λάθη σου, που όποτε τα σκέφτεσαι κοκκινίζεις από ντροπή (ή ηδονή;)

Τα λάθη αυτά, έχουν πρόσωπο, σάρκα και οστά. Έχουν όμως και εγκέφαλο, βάζουν τον δικό σου εγκέφαλο σε σκέψεις, στον καίνε.

Γιατί αγάπη μου, για να γίνει ένα λάθος, πάθος, δε πρέπει να μιλήσουν μόνο τα σώματα, πρέπει να επικοινωνήσουν οι εγκέφαλοι. Να δοθεί, τέλος πάντων, το σήμα και στα δύο κεφαλάκια, ότι ναι, είναι και οι δύο διατεθειμένοι  να κάνουν το λάθος

Το σήμα δόθηκε, η εντολή εκτελέστηκε, το λάθος έγινε.

Μετά τη μετατροπή του λάθους σε πάθους, αναλαμβάνει και πάλι ο εγκέφαλος, ο οποίος και μολύνεται. Μολύνεται γιατί εισβάλει μέσα ένα μικρόβιο, το οποίο τον κάνει να συνειδητοποιήσει ότι τελικά ήταν λάθος και πως πρέπει να απομακρυνθεί.

Η ιδέα και μόνο του απαγορευμένου είναι που δίνει στο λάθος, την υφή και τη ποιότητα του πάθους.

Ο μολυσμένος εγκέφαλος, παλεύει να διώξει κάθε σκέψη, μνήμη και ελπίδα επανάληψης, καθώς έχει συνειδητοποιήσει τη ποιότητα του λάθους που εκτελέστηκε.

Ένα λάθος για να πάρει τη μορφή του πάθους, δεν χρειάζεται μόνο το σαρκικό κομμάτι. Για να υπάρχει η εξέλιξη αυτή, σημαίνει ότι εμπλέκεται σίγουρα το εγκεφαλικό, και σε μερικές περιπτώσεις το συναισθηματικό κομμάτι.

Άλλωστε το πάθος, είναι από μόνο του ένα συναίσθημα. Συναίσθημα έντονο, που υπερισχύει της λογικής.

(«το είχες σκεφτεί ποτέ αυτό;»)

Επομένως μπορεί το μυαλό να υποβληθεί του συναισθήματος; Κομματάκι δύσκολο μου ακούγεται.

Τα λάθη, ταπεινή μου άποψη είναι, πως πρέπει να γίνονται. Μας κάνουν σοφότερους, καλύτερους, δυνατότερους. Κι αν το λάθος που έκανες σου άρεσε, δεν ήταν λάθος. Κάντο ξανά και ξανά, μέχρι να βαρεθείς να σου αρέσει.

Ίσως το μόνο λάθος να είμαστε εμείς, ο τόπος, ο χρόνος και άλλα τέτοια πραγματάκια που φαντάζουν περιττά.

Η ζωή είναι για να τη ζούμε με πάθος και χωρίς απωθημένα που τα ονομάσαμε «λάθη» για να ξεφύγουμε από αυτά.

Σκέφτομαι, «Νομίζω, το έχει πει και ο Καβάφης αυτό…»

{..} «Δυναμωμένος με θεωρία και μελέτη,
εγώ τα πάθη μου δεν θα φοβούμαι σα δειλός.
Το σώμα μου στες ηδονές θα δώσω,
στες απολαύσεις τες ονειρεμένες,
στες τολμηρότερες ερωτικές επιθυμίες,
στες λάγνες του αίματός μου ορμές, χωρίς
κανέναν φόβο, γιατί όταν θέλω —
και θάχω θέλησι, δυναμωμένος
ως θάμαι με θεωρία και μελέτη —
στες κρίσιμες στιγμές θα ξαναβρίσκω
το πνεύμα μου, σαν πριν, ασκητικό.»

 Κ.Π. Καβάφης, Τα επικίνδυνα

(Από τα Ποιήματα 1897-1933, Ίκαρος 1984)

12736374_1181684335182814_341446643_n

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s