Μέλι στην οθόνη σας Speak.Easy

Είσαι εδώ;

Κάτι περίεργο, όμως, συμβαίνει με αυτούς. Ενώ τους αποχωρίζεσαι- ξαφνικά, αναμενόμενα, σιγανά, ηχηρά- αυτοί δεν φεύγουν ποτέ. Μένουν για πάντα. Μένουν εκεί στο βάθος κάπου της ψυχής, του μυαλού, της καρδιάς… δεν έχω καταφέρει ακόμα να καταλάβω- μάλλον μετακινούνται συνεχώς μέσα μας.

Της Μελίνας Αμανατίδου

Άνθρωποι έρχονται, άνθρωποι φεύγουν. Κάποιοι μένουν πολύ, κάποιοι λίγο. Κάποιοι φεύγουν από μόνοι τους, κάποιους τους διώχνεις. Πολλοί άνθρωποι, μία ζωή, πάνε και έρχονται σε μορφή φαύλου κύκλου.

Είναι, όμως, κάποιοι άνθρωποι που έρχονται, μένουν- λίγο ή πολύ, δεν έχει σημασία γι’ αυτούς -και αποχωρούν αναγκαστικά και για πάντα. Κάτι περίεργο, όμως, συμβαίνει με αυτούς. Ενώ τους αποχωρίζεσαι- ξαφνικά, αναμενόμενα, σιγανά, ηχηρά-  αυτοί δεν φεύγουν ποτέ. Μένουν για πάντα. Μένουν εκεί στο βάθος κάπου της ψυχής, του μυαλού, της καρδιάς… δεν έχω καταφέρει ακόμα να καταλάβω- μάλλον μετακινούνται συνεχώς μέσα μας.

Αυτοί οι άνθρωποι είναι εκείνοι που σε έκαναν να γελάσεις και σε κάνουν ακόμα, μόλις έρχονται στο μυαλό σου. Αυτοί οι άνθρωποι είναι εκείνοι που σε χάιδευαν όταν το είχες ανάγκη -ή και όχι- και το κάνουν ακόμα, όταν θυμάσαι την αφή των χεριών τους πάνω σου. Αυτοί οι άνθρωποι είναι εκείνοι που σε μάλωναν όταν έκανες λάθη και το κάνουν ακόμα, μόλις θυμηθείς τα λόγια τους. Αυτοί οι άνθρωποι είναι εκείνοι που αν και αποχωρίστηκες νωρίς, σου έδωσαν τόση αγάπη, που κρατάει ακόμα στην καρδιά σου -σαν το αυθεντικό άρωμα που κρατάει ακόμα και μετά το πλύσιμο των ρούχων.

Κάνει άραγε να κλαις για τους ανθρώπους που έχεις αποχωριστεί; Θα κλάψεις μία, θα κλάψεις δύο. Ένας θρύλος λέει ότι, δεν κάνει να κλαις το βράδυ για τους ανθρώπους που έχεις χάσει – γιατί τότε γίνεται το «κακό»- γιατί λερώνεις με το κλάμα σου την πηγή που πίνουν νερό και φεύγουν διψασμένοι. Άρα; Εγώ πάντως δεν θα ήθελα να αφήσω τους ανθρώπους μου διψασμένους, αν ισχύει.

Σου λείπουν, αλλά είναι μέσα σου. Μετακινούνται συνεχώς. Αν έχεις λίγη τύχη, έρχονται και στα όνειρα. Μπορεί να σου μιλήσουν, μπορεί και όχι. Ουσιαστικά δεν τους αποχωρίζεσαι ποτέ. Κρατάς μορφές, μυρωδιές, εκφράσεις, απόψεις, τσακωμούς, χαρές, συγκινήσεις, μυστικά. Αυτά είναι λίγα, σίγουρα κρατάς πολλά περισσότερα και ιδιαίτερα για σένα και γι’ αυτούς. Δεν είναι κανείς άλλος ανάμεσα στις ψυχές σας. Άρα, ο αποχώρησή τους είναι μισή.

Μιας και σκαμπάζω κάτι από φιλοσοφία, νομίζω ότι μένει αυτή η Ιδέα, όπως θα έλεγε και ο Πλάτωνας. Αυτή η άυλη, ατέρμονη, αιώνια αύρα αυτών των ανθρώπων μέσα σου, όπως θα το παραποιούσα εγώ.

Αν, λοιπόν, ρωτήσεις κάποιον από αυτούς τους ανθρώπους «Είσαι εδώ;», μην περιμένεις απάντηση άμεση. Ψάξε την βαθιά μέσα σου και θα τη βρεις.

12695944_1181684358516145_1257338224_n

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s