Η κιβωτός των ανθρώπων

Του Σπυράγγελου Κουτρουβέλη

Η κιβωτός των ανθρώπων… τι όμορφος τίτλος. Λογικά θα φαντάζεσαι ένα τεράστιο βαπόρι πλημμυρισμένο με “ψυχές” να πλανιέται στο πέλαγος. Μακάρι να ήταν έτσι, όμως δεν είναι. Μιας και η δική μας κιβωτός είναι μια υδροκέφαλη πόλη δομημένη στο ψέμα και στην απάθεια. Και εμείς; Τι είμαστε εμείς; Ένα πλήθος χαμένο που ολοένα αναζητά ταυτότητα. Όμως ανάμεσα σε ένα Κοράνι και μια Βίβλο νομίζω πως δεν χωρούμε. Τουλάχιστον εγώ νομίζω πως δεν χωρώ. Γι’αυτό αν θες μπορείς να με αποκαλείς περιθώριο… αν σου αρμόζει ο όρος. Περιθώριο όχι στην αμφίεση όπως πολλοί θα σκεφτούν. Περιθώριο στην ηθική και τα οράματα τούτης εδώ της σπιθαμής γης. Μιας και έχω την αφέλεια να οραματίζομαι μια ηθική που δεν χωρά ταμπέλες αλλά στοχεύει σε μια κοινωνική ευημερία απαλλαγμένη από πολιτικές ή θρησκευτικές αλλοτριώσεις. Το θέμα είναι όμως γιατί ελπίζω σε κάτι τέτοιο. Θα σου πω αμέσως.

Το ότι φοράς τσεμπέρι, τουρμπάνι, ράσο, σε κατηγοριοποιεί θρησκευτικά όμως δεν σου εξασφαλίζει την θρησκευτική Ηθική την οποία θες να περάσεις. Αντίθετα μάλιστα μέσω αυτού του πέπλου αυτοσυγχωρείς την δική σου αδιάφορη στάση για τον κόσμο. Κρύβεσαι, σκεπάζεσαι, μαζοποιήσαι, δειλιάζεις. Και μην ξεχνάς πως η τύχη βρίσκεται στα χέρια σου την καρδιά και το μυαλό σου. Με το να πέφτεις στα τέσσερα κάθε φορά που έχεις μια στραβή δεν βελτιώνεις την άθλια ζωή σου απλά επαναπαύεσαι στον εκάστοτε Μεσσία σου. Έτσι δεν εξιλεώνω και τον θρησκευτικό φονιά. Αν θες να κάνεις έναν φόνο κάντον απαλλαγμένος από κάθε μορφή ηθικής και θρησκευτικότητας. Αν κρυφτείς πίσω από την θρησκεία σου τότε είσαι το λιγότερο δειλός. Άρα δεν συμπλέεις με την ηθική μου. Δεν έχει θεούς… έχει αξίες τις οποίες δεν χρειάζεται να σου επιβάλλω δημιουργώντας κάλπικες μορφές οι οποίες σε περίπτωση που δεν θα τις τηρήσεις θα τις ονομάσουν αμαρτίες. Δεν υπάρχει τύχη ούτε μάτι. Είσαι υπεύθυνος για την τύχη σου και για την πορεία σου. Αν δεν ξέρεις που πας λυπάμαι, αλλά ευνοϊκός άνεμος δεν υπάρχει.

Ακόμα δεν ανήκω σε καμία Δύση και σε καμία Ανατολή. Το που γεννήθηκα δεν με καθορίζει και ως άνθρωπο ούτε με καθιστά ανώτερο σε οτιδήποτε. Ζω στο τώρα και το τώρα μου πρέπει να εκφράζω. Η ηθική μου δεν βλέπει χρώμα. Κάποτε είχαν πει πως δεν πρέπει να’ σαι ρατσιστής με κάποιον που έχει μαύρο χρώμα αλλά μαύρη καρδιά…και αναρωτιέμαι, πότε θα το καταλάβουμε; Όλοι κατοικούμε κάτω από τον ίδιο ουρανό και ας ανήκουμε σε άλλες ομάδες. Λοιπόν είσαι αδερφός μου αν είσαι Άνθρωπος. Κάτι άλλο που συνήθως ξεχνάμε είναι πως το προνόμιο της δίκης είναι ίσως ένας από τους μεγαλύτερους φασισμούς που ενστερνίστηκε ο άνθρωπος. Η αμαρτία είναι μέσα μας, τα λάθη μας, η ζωή μας. Πως λοιπόν θα δικάσω κάποιον με τον οποίο πιθανώς έχω κάνει ίδια και χειρότερα λάθη; Και πως θα τον τιμωρήσω; Καλή είναι η δικαιοσύνη, μα για τους αγγέλους – ο άνθρωπος ο κακομοίρης δεν αντέχει, θέλει έλεος… Μπας και βρίσκεται στον πάτο της Κόλασης, στην πόρτα της, Παράδεισος; Μάλλον όχι…

Η ηθική μου δεν μπορεί να δεχτεί συστήματα που παράγουν στρατιώτες ή μάλλον υπηρέτες μιας ζωής περιφραγμένης. Όχι δεν σπουδάζω για να βρω δουλειά. Σπουδάζω γιατί επιλέγω να μορφωθώ. Και όχι δεν αφαιρώ ζωές πολεμώντας αλλά ζώντας αφαιρώ πολέμους. Το όπλο μου είναι η ψυχή μου μιας και είναι η μόνη που μπορώ να διατηρήσω ελεύθερη. Η μόνη που όταν είναι καθαρή αστράφτει και όταν είναι βρόμικη ζέχνει.Αυτό είναι το λουλούδι μου ενάντια στην κάνη του όπλου τους. Γι’αυτό δεν έχει πρέπει και γιατί… αλλά θέλω. Μιας και τα θέλω μπορεί να σε ραγίζουν όμως σε αντίθεση με τα πρέπει δεν σε σαπίζουν ιχνάνθρωπε μου. Και σ’αυτό το σημείο θα’θελα να σε ρωτήσω. Στην δικιά σου ηθική πως ορίζεις το μίσος; Θα σου πω εγώ. Ως ψυχική ασθένεια, αθεράπευτη και φαρμακερή. Δεν μπορείς να χαρίζεις σκοτάδι και να ζητάς φως. Έτσι λοιπόν δεν μπορείς και να δίνεις μίσος αναζητώντας υψηλές αξίες. Και σε αυτές τις αξίες δε χωρεί διαχωρισμός τσέπης.

Εν κατακλείδι λοιπόν, η Ηθική μου δέχεται κάθε πούστη και κολομπαρά, κάθε πόρνη, κάθε λεχρίτη, κάθε ρεμάλι και κάθε δολοφόνο. Κάθε απότοκο, κάθε “αράπη”, κάθε τελειωμένο σκουπίδι, κάθε μίασμα. Δέχεται τον κάθε δρόμο όπως και το κάθε σαλόνι, το κάθε μονοπάτι. Μα πιο εύκολα τον δρόμο.Όχι λόγω συμπάθειας, αλλά επειδή κανείς μας δεν γεννιέται εκεί όμως ο καθένας μας εκεί μπορεί να καταλήξει.Όσο για σένα που τηρείς την νόρμα και καθώς διαβάζεις το κείμενο μου θαρρείς πως σε αδικώ και σε κατακρίνω κάνεις λάθος. Δεν το κάνω. Απλώς τον φόβο που εσύ διάλεξες να μισήσεις προσπαθώ να τον αγαπήσω, να τον νιώσω, να γίνει η Ηθική μου. Μια ηθική παράνοιας, μια ηθική τρέλας μα συγχρόνως αληθινή και πάνω από όλα ανθρώπινη. Γιατί όλοι είμαστε παιδιά του ουρανού και της Γης, του αέρα, του νερού, της φωτιάς και του χώματος. Όπως λοιπόν η φύση ποτίζει όλα τα λουλούδια της έτσι και εγώ την ηθική μου θυσιάζω για να σου δείξω πως δεν υπάρχουν κανόνες και νόρμες. Μονάχα καρδιές που για αισθήματα χτυπάνε και πλάσθηκαν να αγαπούν. Και επειδή είναι πιο εύκολο ένα άστρο να επιστρέψει στη θέση του παρά μια κακή στιγμή, καλό θα είναι από δω και πέρα πριν προσευχηθείς, πριν φορέσεις το τσεμπέρι, το τουρμπάνι ή το ράσο σου, πριν οπλίσεις, πριν ενταχθείς, πριν βρίσεις, πριν χτυπήσεις, πριν κρίνεις, πριν απορρίψεις, να αναρωτηθείς “Είμαι πραγματικά ευτυχισμένος με αυτό;”.

Ιδού η Ηθική. Ιδού η πραγματική “κιβωτός των ανθρώπων”.

12899998_1217761601575087_1052535088_n

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s