[στο μεταίχμιο]

της Ιφιγένειας Παπούλη

Η άνοιξη είναι σταθερά ένα μεταίχμιο. Εκεί που τα παλτό κρεμιούνται στις κρεμάστρες της τελευταίας μας ντουλάπας, που δεν μπορείς να αποφασίσεις ποιο βιβλίο θα διαβάσεις ή πότε πρέπει επιτέλους να βγάλεις τα χαλιά. Άνοιξη είναι όταν το πρωί ξυπνάς και πιστεύεις στα πάντα, τις ευχές, τις πιθανότητες, αλλά το βράδυ δεν πιστεύεις πια σε τίποτα, ή το ανάποδο.

Το πρωί που ξύπνησα, ευχήθηκα, μιας και ήλπιζα απόλυτα στη δύναμη των ευχών της ημέρας, να μπορώ να κάνω τις έγνοιες ελαφρύτερες, τον χρόνο αρκετό-τερο, το κουβάρι που μπερδεύει τις ιστορίες, τις συμφωνίες, τις παραδοχές λίγο πιο ξεκάθαρο και με δυο-τρεις ασημένιες ίνες. Θέλησα να διακρίνω την  συνενοχή που μπλέκεται στους κόμπους της αγαπημένης σου/μου ζακέτας, αλλά την έβγαλες, επειδή η άνοιξη φρόντισε να σου θυμίσει ότι ήρθε -χωρίς να την κάλεσες απαραίτητα. Ταιριάζεις παράδοξα με το περιβάλλον· όσα βήματα κι αν απέχουμε, αναδύεις μια υπέροχη μυρωδιά, τυχαία θα μαντέψω ότι μοιάζει με γιασεμί. Και κάθε φορά που μαντεύω, ένας ενδεχόμενος φόβος, που δεν ξέρω πόσα είναι κάθε φορά τα βήματα που απέχουμε. Και κάθε φορά που δεν μου απαντάς, όχι, διορθώνω τον εαυτό μου, δεν είναι γιασεμί, είναι από τα συμπαθητικά νεράντζια που κάνουν την Μητροπόλεως πορτοκαλί.

Πορτοκαλί που σπάει όταν σε αγγίζω σε χιλιάδες σύννεφα και ατέλειωτο λευκό. Λευκό, στολίζει τα παπλώματα και τα μαξιλάρια που σύντομα και δεκτικά θα αγκαλιάσουν και θα καθρεφτίσουν τις αληθινές επιθυμίες. Μόνο, γρήγορα, πρέπει να βιαστούμε, πριν τα παπλώματα αντικαταστήσουν τα σεντόνια του καλοκαιριού που, συχνά αχρείαστα στην ραστώνη της πόλης, παραχώνονται στην χαραμάδα του κρεβατιού με τον τοίχο. Φόβος μου γίνονται αυτά τα σεντόνια και ο χρόνος, που κυλάει, προς μεγάλη ανακούφιση και μεγάλο άγχος ταυτόχρονα, σαν λιωμένο, παχύρρευστο μέλι και όχι σαν παχιά κρέμα σαντιγί. Το πάτωμα, η πόλη που περιμένει ή αυτή που είναι ήδη εδώ, ο σκύλος, η ευχή, το παγωτό λεμόνι, το καλό πανεπιστήμιο κάπου, σε κάποια άλλη μεριά του πλανήτη, οι ανοιχτές μπαλκονόπορτες, το τιμόνι και τα ρυτιδιάσματα στο χέρι σου κολλάνε από το μέλι, κι ίσως να παραπονεθείς, γιατί η σαντιγί έβγαινε πιο εύκολα.

Η άνοιξη σε φέρνει κι εσένα σε ένα άλλοτε ενοχλητικό μεταίχμιο. Σιχαινόμασταν,  άλλωστε, πάντα την αναποφασιστικότητα. Περπατάμε και όταν τα στενάκια είναι σκιερά, σαν να κρυώνεις. Διώκτες και διωκόμενοι. Απελπισμένοι και γεμάτοι ελπίδα, ξέροντας πως ο χωροχρόνος που μας έτυχε είναι ο καταλληλότερος και ταυτόχρονα ο λιγότερο ιδανικός. Απαράλλαχτα αλλά καθ’ όλα επινοημένα τα γράμματα της αλφαβήτου που συνθέτουν το όνομά σου.

  1. Minor Project – Carrying your pain could be my greatest happiness
  2. City and Colour – The girl 
  3. Anthony and the Johnsons – Hope there’s someone
  4. Eugen Cicero – Prelude in e-minor
  5. Μάνος Χατζιδάκις – Πορνογραφία [εκτέλεση Σ. Γιαννάτου-Κ. Γρηγορέας]
  6. The Rolling Stones – She’s a rainbow
  7. The Sailing Tomatoes – Δρόμος
  8. Chet Baker – My funny valentine
  9. Simon and Garfunkel – America
  10. Johannes Brahms – Hungarian Dance
  11. Dire Straits – Tunnel of love  

*για ολόκληρη την λίστα στο youtube, πατήστε εδώ

12736343_1185858798098701_282562431_n

 

 

 

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s