Με πάπλωμα την άμμο και ταβάνι τα αστέρια…

Της Ντίας Κουκ

[Άκου]

Άναψα τα κεριά. Το άρωμα του καπνού και των ρόδων έκανε την ατμόσφαιρα επικίνδυνα ρομαντική. Η σκέψη του σκοταδιού, το ξέρεις, με τρομάζει. Εκείνες τις ώρες που μείναμε να μιλάμε, ένιωθα, κάθε τόσο, ρίγη να διαπερνούν το σώμα μου. Κοιτούσα τον ουρανό. Ένα αστέρι μού έκλεισε το μάτι. Το κρασί δρόσισε το λαιμό μου και απέμεινα να κοιτώ τον πάτο του άδειου ποτηριού. Μεταφέρθηκα, στη στιγμή, στην άμμο.

Ο αργός ρυθμός, η χαλαρωτική μελωδία του σαξοφώνου να ηχεί από κάπου μακριά. Τα κύματα γαργαλούσαν τα πόδια μου. Το ένιωθα σαν απαλό χάδι. Σαν την άκρη ενός μεταξένιου υφάσματος. Η μυρωδιά της θάλασσας αλάτισε τη γλώσσα μου. Τα ρίγη επανέρχονται συνεχώς. Το απαλό αεράκι χαιδεψε νωχελικά τους ώμούς μου και εσύ με σκέπασες απαλά με τη ζακέτα σου. Ξάπλωσα πίσω, περιμένοντας το φεγγάρι να μου πει την ιστορία του. Είχα καταλάβει ότι σήμερα είχε κέφια. Πλήρως γεμάτο και φωτεινό μάς κοιτούσε απορημένο. Τι κάνουμε μέσα στην ησυχία; Του απάντησα απολαμβάνουμε. Σε χαζεύουμε. Τα λευκά μάγουλά του κοκκίνισαν.

Η μουσική με σαγήνευσε να κλείσω τα μάτια και να χαθώ στη σκέψη. Με κάνει να φοβηθώ και να χαρώ, να αγαπήσω και να μισήσω, να θέλω και να λαχταρώ, να απορώ και να σιγουρεύομαι. Το κύμα έρχεται να γαληνέψει τη σκέψη. Οι σφυγμοί επανέρχονται. Το κρασί βοηθά να χαλαρώσω και να απολαύσω ό,τι μας δίνει η φύση. Μακριά από φασαρία, τρέξιμο, απαιτήσεις, άγχος, επιβεβαίωση.

Τα λόγια σου με επανέφεραν στην πραγματικότητα. Σηκώθηκα να ανάψω το κερί που έσβησε. Έφερες ένα μπουκάλι κρασί ακόμα. Έχω βγάλει τα πόδια μου έξω από τα κάγκελα. Το καλοκαιρινό αεράκι είναι τόσο ευεργετικό. Μ’ένα άγγιγμά του σε αναζωογονεί, μπορεί να είναι βαρύ και αποπνικτικό, αλλά το βράδυ αλλάζει πρόσωπο. Γύρισες. Με ρωτάς που έχω ταξιδέψει. Σε μία παραλία. Είναι τα αγαπημένα σου κεριά, έτσι; Βανίλια.

Μία νύχτα υπό το φως των κεριών είναι εύκολο να γίνει, δύσκολα αυτά που σου δίνει, είναι υψηλά συναισθήματα χαλάρωσης, γαλήνης, σιωπής, αποστασιοποίησης, λύπης, χαράς. Ό,τι δεν υπάρχει στο σκοτάδι, το δημιουργεί το μυαλό σου. Σου δίνω το κείμενο να χαλαρώσεις και εσύ, η ζωή δε χρειάζεται φανφάρες, θέλει ηρεμία και καθαρή σκέψη. Σ’άφηνω τώρα, πάω στην παραλία. Άναψα τα κεριά. Το άρωμα των κεριών και των ρόδων έκανε την ατμόσφαιρα επικίνδυνα ρομαντική.

12421534_1213185082032739_2084781215_n

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s