Διάβασμα στη βιβλιοθήκη

Της Χρύσας Καψάλη

Με σκουντάει η Μαρία.

Όλοι στην βιβλιοθήκη λέει είναι ντυμένοι λες και βγαίνουν βράδυ, κανονικό νυφοπάζαρο. Σηκώνω το βλέμμα μου και κοιτάζω γύρω μου.

Για ελεύθερη κοπέλα που θα μπορούσα να είμαι στην αναζήτηση, δεν παρατηρούσα μέχρι στιγμής καθόλου τι υπάρχει τριγύρω. Παρόλο που κοιτάω για να επιβεβαιώσω το σχόλιο της Μαρίας, πάλι δεν παρατηρώ ρούχα. Βλέπω κάποιους γνωστούς 2 τραπέζια πιο πέρα και ξανακατεβάζω γρήγορα το βλέμμα.

Οι σκέψεις μου περνάνε σε αργή κίνηση, αποτέλεσμα της τεράστιας έλλειψης ύπνου. Για μια ακόμη φορά είμαι κοντά στα όρια μου. Γνέφω καταφατικά συμφωνώντας. Κανένας δεν έχει όρεξη για εργασία αν και έχω την αόριστη εντύπωση ότι η δική μου αύρα τους αποσυντονίζει όλους.

Ο Οδυσσέας αφού κοροϊδέψει τη Μαρία για τον τρόπο που μετράει τα κύτταρα από την προβολή στο μικροσκόπιο και γράψει ένα ευφυέστατο, δήθεν επεξηγηματικό κείμενο για τις μεθόδους καταμέτρησης αντικειμένων που μας προκαλεί όλους χάχανα και στη Μαρία εκνευρισμό, πάει στη λέσχη να φάει μπιφτέκια.

Ήδη έχουμε δεχθεί πολλά απειλητικά βλέμματα απ τους γύρω μας για τις κοροϊδίες και τα άλλοτε πνιχτά, άλλοτε όχι γέλια που ακούγονται απ’ το τραπέζι μας, οπότε αφοσιωνόμαστε για λίγο στην εργασία. Την αρχική μου απάθεια διαδέχεται γρήγορα η επιτακτική ανάγκη να είμαι στο κρεβάτι μου.

Η Μαρία βγάζει μανταρίνια από την τσάντα της.Όλοι γουρλώνουν τα μάτια τους-απαγορεύεται το φαγητό στη βιβλιοθήκη! Με κοιτάει για να επιβεβαιώσω την αντίδραση τους και απλά ανασηκώνω τους ώμους. Μου δίνει μισό μανταρίνι, μια ποικιλία λέει που δεν έχει κουκούτσια. Μετράω 16. Με τα μισά πνίγομαι.

Μέχρι εκείνη τη στιγμή νιώθω πια το μίσος όσων προσπαθούν να διαβάσουν γύρω μας. Πετάω τα κουκούτσια. Με ρωτάνε τη γνώμη μου για τις εκφράσεις, αλλά έχω φτάσει σε σημείο να μιλάω σαν τον γιόντα από τον πόλεμο των άστρων. Συμφωνούμε όλοι ότι κουραστήκαμε και παίρνω το δρόμο για το σπίτι.

Μια κοπέλα με κάτι διαφημιστικό με σταματάει. -Είσαι φοιτήτρια; με ρωτάει με ενθουσιασμό. «Δεν ενδιαφέρομαι.» απαντάω γρήγορα και συνεχίζω το βηματισμό μου. «Αφού δεν σου είπα ακόμα τίποτα», χαμογελάει τσαχπίνικα. Συνεχίζω ακάθεκτη το δρόμο μου. Αυτή τη στιγμή δεν ενδιαφέρομαι για τίποτα.

12421816_1189791367705444_1682800488_n

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s