Εγώ ο απαισιόδοξος Speak.Easy

Όταν γνώρισα το άλλο μου εγώ

Σύμφωνα με την πανεπιστημιακό ως έκλαμψη αυτοσυνειδησίας ορίζεται η στιγμή εκείνη που το κεντρικό πρόσωπο μιας ιστορίας μαθαίνει πράγματα για τον εαυτό του που δεν γνώριζε.

Tου Γιώργου Γιαννώτα

Ημέρα Τρίτη, αρχές Απριλίου και ώρα λίγο μετά τις 14:00! Όλα θολά, τίποτα ξεκάθαρο. Γύρω μου γνωστοί και άγνωστοι κρατούν συνεχώς σημειώσεις.

Σκόρπιες φράσεις και ονόματα επιχειρούν να εισβάλλουν στο κεφάλι μου προσπαθώντας να με επαναφέρουν στο αμφιθέατρο.

Μάταια! Είμαι αλλού και ουδεμία σημασία δίνω για τον Χατζή, τον Σιουλα τον ταμπακο και για το τέλος της μικρής του πόλης.

Εκείνη την στιγμή είναι πιο εποικοδομητικό να χαζεύω από το παράθυρο τους άγνωστους. Εχουν κάτι το παράξενο, κάτι το ανεξερεύνητο.

Ξαφνικά μια φράση κατορθώνει να εισβάλει με το έτσι θέλω μέσα στο μυαλό μου “έκλαμψη αυτοσυνειδησίας”

Ο συσχετισμος της πεζογραφίας με αυτήν την φράση άνευ σημασίας, καθώς το κακό είχε ήδη γίνει!

Σύμφωνα με την πανεπιστημιακό ως έκλαμψη αυτοσυνειδησίας ορίζεται η στιγμή εκείνη που το κεντρικό πρόσωπο μιας ιστορίας μαθαίνει πράγματα για τον εαυτό του που δεν γνώριζε.

Χμμμ, ωραίος ο ορισμός αλλά τι γίνεται με στην πραγματικότητα;

Ξυπνάμε ένα πρωί και πληροφορούμαστε πως είμαστε κάποιοι άλλοι και όχι εμείς; Αυτό μας το λέει κάποιος ή το μαθαίνουμε από μόνοι μας; Όσα θα μάθουμε θα μας αρέσουν ή θα ευχομασταν να μην τα είχαμε μάθει πότε;

Ας πάρουμε την εκδοχή που μας τα λέει κάποιος άλλος. Η αντίδραση μου άμεση. Τον διαολοστελνω και συνεχίζω ως ο γνωστός μου εαυτός.

Τι γίνεται όμως στην περίπτωση που όλα αυτά τα συνειδητοποιήσω μόνος μου; Τα πράγματα εδώ είναι πολύ δύσκολα.

Να διαολοστειλω τον εαυτό μου αδύνατο.Επομένως ακολουθώ άλλη μέθοδο(αυτην που λέει πως τον εχθρό αν δεν μπορείς να τον νικήσεις τον κάνεις φίλο σου) και με κερνάω ένα ποτό, κερνάω και ένα στο άλλο εγω μου, και καθόμαστε να γνωριστούμε.

Μου λέει πράγματα τα οποία ενώ τα ήξερα, δεν έδινα σημασία. Εντοπίζει αδυναμίες που δειλιαζα να παραδεχτώ και επισημαίνει την δύναμη μου!

Σε αυτό ακριβώς το σημείο είναι που διακόπτω το άλλο Εγώ μου,και του λέω πως η δύναμη μου ξέρω ποια είναι, είναι αυτό το άλλο εγώ μου που δεν ήξερα πως υπάρχει, αυτό που θα γίνω στο μέλλον.

Η πανεπιστημιακός έχει περάσει σε επόμενο πεζογράφο,περισσότερο βατό και ξεκάθαρο.

Εγώ ωστόσο επιμένω να μιλάω με τον νέο μου φίλο.Μου υπογραμμίζει τα λάθη που έχω κάνει ως τώρα,όχι όμως από κακία, για να μου την πει, αλλά για να μην τα επαναλάβω!

Τον ακούω προσεχτικά,σχεδόν ευλαβικά θα έλεγα καθώς δεν θέλω να χάσω ούτε λέξη από αυτά που λέει.

Ένα αναπάντεχο “Παιδιά είστε ελευθεροι, θα συνεχισουμε την επόμενη εβδομάδα” διακόπτει βίαια την συνομιλία μας.

Πρόλαβε και έφυγε.

Χωρίς να αφήσει ένα τηλέφωνο επικοινωνίας, έστω ένα facebook.

Μένω λοιπόν να χαζεύω εμένα, έχω και Εγώ πλέον κάτι το άγνωστο, κάτι το ανεξερεύνητο! Ο νέος μου φίλος άναψε το φιτίλι και χάθηκε.

Είμαι σίγουρος όμως πως θα ξαναγυρίσει όταν θα είμαι ευάλωτος και θα τριγυρίζω στα χαμένα, θα με κεράσει αυτός ένα ποτό,αυτήν την φορά, και θα μου πει χωρίς να με αφησει να τον διακόψω “η δύναμη σου είσαι εσύ, κανένα άλλο Εγώ σου, αυτό που είσαι και όχι αυτό που θα γινεις”

(Ίσως) τελικά τα άλλα Εγώ μας να έχουν δίκιο, (ίσως) να ξέρουν κάτι παραπάνω!

12746171_1181685741849340_1727559434_n

Advertisements

2 σχόλια

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s