Αχίλλειος πένα Speak.Easy

Η κλήση μου προωθείται.

Προσπαθώ να κατανοήσω κατά περιόδους τις ενστικτώδεις κινήσεις και τους αυθόρμητους αριστοτεχνικούς ελιγμούς μου που κάποτε γίνονται για να απομακρυνθώ από τον πόνο και άλλοτε για να πλησιάσω την χαρά. Και πράγματι δεν ξέρω ούτε εγώ ο ίδιος τι ζητάω περισσότερο. Ζητώ μια ζωή γεμάτη με χαρές ή μια ζωή χωρίς πόνους.

Του Αχιλλέα Μζ.

[Όσο έγραφε άκουγε αυτό]

Μπροστά στο δίλημμα να είχα ζήσει όσα ήθελα ή να μην είχα ζήσει εκείνα που δεν ήθελα, στέκομαι πλήρως αναποφάσιστος.

Προσπαθώ να κατανοήσω κατά περιόδους τις ενστικτώδεις κινήσεις και τους αυθόρμητους αριστοτεχνικούς ελιγμούς μου που κάποτε γίνονται για να απομακρυνθώ από τον πόνο και άλλοτε για να πλησιάσω την χαρά. Και πράγματι δεν ξέρω ούτε εγώ ο ίδιος τι ζητάω περισσότερο. Ζητώ μια ζωή γεμάτη με χαρές ή μια ζωή χωρίς πόνους;

Αν φανταστείς πως μία συνηθισμένη μέρα της ζωής μου θα κοιμηθώ 6 ώρες, θα είμαι στο πόδι τις υπόλοιπες 18. Από αυτές σίγουρα οι 15 θα με βρουν με το κινητό μου τηλέφωνο στο χέρι. Πολλές φορές χωρίς λόγο και αιτία. Απλά το κρατάω. Απλά το κοιτάω. Απλά από συνήθεια. Αν παραλληλίσω το παραπάνω δίλημμα με το κινητό μου και τις κλήσεις που δέχομαι πάλι δεν μπορώ να αποφασίσω αν θα προτιμούσα να μην είχα δεχτεί ποτέ εκείνη την κλήση ή να είχα δεχτεί εκείνη που διακαώς επιθυμούσα.

Το σίγουρο είναι πως κάνοντας τέτοιου είδους απολογισμούς διαπιστώνω πως μου έφερες όσα δεν ζήτησα και δεν μου έφερες ποτέ εκείνα που ζητούσα. Με το να το σκέφτομαι δεν ξέρω αν καταφέρνω κάτι το θετικό. Σίγουρα πάντως με τον τρόπο αυτό μπορώ εύκολα να μου στερήσω την χαρά και την απόλαυση από τις τρέχουσες καλές στιγμές. Κοιτώντας το ταβάνι και αποτιμώντας τα όσα πήρα και δεν πήρα μένω στο λευκό και χάνω το κίτρινο του ήλιου.

Την ίδια στέρηση του απολογισμού φέρνει και ο προϋπολογισμός. Το να προγραμματίζω καταστάσεις ποτέ δεν μου έκανε καλό. Για τον λόγο ακριβώς που προανέφερα. Συν τοις άλλοις ποτέ δεν έπεσα μέσα στους στόχους μου. Ξεφυσάω και χτυπώ το χέρι με δύναμη στο πόδι μου αναρωτώμενος γιατί δεν τα κατάφερα.

Κάπως έτσι πάει και το πράγμα με τις κλήσεις.

Εκείνες τις κενές στιγμές που απλά κοιτώ την ταπετσαρία του κινητού μου τηλεφώνου σκέφτομαι τις κλήσεις που πρέπει να δεχτώ και εκείνες που δεν πρέπει. Διάβασα κάπου πως ό,τι έντονα επιθυμώ και βάζω όλη την δύναμη μου για να συμβεί δεν θα μου το φέρεις ποτέ. Κάνεις άραγε και το αντίθετο;

Στον δρόμο προς το σπίτι συνάντησα ένα τζίνι. Μου έδωσε τρεις ευχές. Είπα να αρκεστώ στις δυο. Πρώτα του ζήτησα να σβήσει εκείνη την κλήση στην οποία πρωταγωνιστούσε μία δακρυσμένη φωνή, που θυμάμαι πως μάλλον με γκρέμισε. Έπειτα του ζήτησα να χτυπήσει πάλι το τηλέφωνο μου και στην άλλη άκρη της γραμμής να κρύβεται ένα χαμόγελο, που φαντάζομαι πως θα με αναστήσει.

Πάντως κάθε φορά που ακούω το «δεν ζητάω πολλά» (ο ήχος κλήσης μου) είμαι προετοιμασμένος να γίνω το υποκείμενο μιας ισχυρής συναισθηματικής μετάπτωσης. Γιατί όλα τα βιώματα μου μέχρι τώρα τα καθόρισαν δυο κλήσεις. Μία εκείνη που ήρθε και μία εκείνη που ακόμη περιμένω.

 

* Τέλος κλήσης, 06:17 (απόσπασμα απομαγνητοφωνημένης συνομιλίας μου με το σύμπαν)

12736353_1181684325182815_89737390_n

Advertisements

One comment

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s