Αργώ λίγο, αλλά έρχομαι Speak.Easy

*decumanus

της Νίκης Κωνσταντίνου Σγουρού

[ιστορίες για ανθρώπους που τα προλαβαίνουν όλα] #11

ντεκουμάνους/ντοκουμέντο/ντοκιμαντέρ: ας παίξουμε με τις λέξεις

Ντεκουμάνους: η αρτηρία. Στο σχεδιασμό κάθε ρωμαϊκής πόλης ο ντεκουμάνους είναι ο δρόμος που πηγαίνει από την ανατολή στη δύση. Η Εγνατία. Από το ένα άκρο στο άλλο. Η ύπαρξή της ορίζει την πόλη. Την οριοθετεί. Γύρω της, η ζωή των ανθρώπων. Το τάβλι, το μαγείρεμα, οι βόλτες και τα μπαλκόνια. Τα μηχανάκια, τα παιδιά, τα ψώνια. Το παλιό και το καινούργιο.

Σήμερα η Θεσσαλονίκη κρύβεται κάτω από τα στρώματα του παρελθόντος της. Το παρόν της είναι ένα συνονθύλευμα περασμένων εμπειριών.

Ντοκουμέντο: η κάμερα καταγράφει. Τη μέρα και τους ανθρώπους της. Είδα το φιλμ του George Kontos πριν από κάποιες μέρες. Το decumanus δεν είναι παρά μία καταγραφή. Ο George Kontos περπατά στην πόλη που μεγάλωσε και τώρα επισκέπτεται πάλι. Σημειώνει αυτά που σημαίνουν κάτι για αυτόν. Τις δικές του διαδρομές, τους δικούς του φίλους, τις δικές του σκέψεις πάνω σε αυτό που είναι σήμερα η πόλη. Η πόλη που σχεδιάζεται πάνω στις πολυκατοικίες άναρχα και αταίριαστα, με τρόπο που εν τέλει γίνεται ταιριαστός. Με τρόπο που συνιστά την ταυτότητά της.

Τα πλάνα δεν είναι εντελώς στατικά, αντίθετα. Η εικόνα κάπως κουνιέται. Είναι μια κάμερα που αναπνέει σαν ανθρώπινο ον. Αναπνέει με τον ρυθμό του χεριού που την κρατάει. Μια κάμερα ζωντανή που καταγράφει και ταυτόχρονα αντιδρά σε αυτό που βλέπει.

Ντοκιμαντέρ: μια ειλικρινής καταγραφή. Σε καμία περίπτωση το decumanus δεν αποτελεί ένα πλήρες ντοκιμαντέρ για την ιστορία ή την αρχιτεκτονική της πόλης. Είναι ένα φιλμ για την πραγματικότητα της Θεσσαλονίκης -την πραγματικότητα όπως την εντοπίζει ο δημιουργός του.

Η ματιά του επικεντρώνεται στα χαρακτηριστικά της πόλης που για εμάς τους μόνιμους κατοίκους τείνουν να γίνουν αυτονόητα. Ο ιδιωτικός χώρος που ζει περήφανα μέσα στον δημόσιο. Τα απλωμένα ρούχα, το παρκαρισμένο αυτοκίνητο, το παγκάκι, οι κεραίες, οι φωνές. Τα μπαλκόνια κλέβουν λίγη από τη ζωή του δρόμου. Ή μήπως γίνεται αντίστροφα; Μήπως ο δρόμος είναι αυτός που κλέβει κάτι από τη ζωή των διαμερισμάτων κοιτώντας τα μπαλκόνια. Αυτή είναι η Θεσσαλονίκη.

Και ο ντεκουμάνους που τη διατρέχει πολεοδομικά και ιστορικά. Η Εγνατία διατηρεί τη μνήμη όλων όσων υπήρξαν. Επισημαίνει το παρελθόν. Οριοθετεί και καθορίζει.

Το decumanus είναι μια αφήγηση, το παραμύθι μιας πόλης. Η ασχήμια που γίνεται ομορφιά. Μια γλυκιά μεταμόρφωση μέσα στο χρόνο -το χρόνο, που μπορεί να είναι απλώς μια μέρα. Από την ανατολή στη δύση.

[για περισσότερες πληροφορίες: http://georgekontos.com/Decumanus ]

 

12735580_10204043332123485_817992334_n

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s