Εντός Speak.Easy

Ζήσε μέχρι δακρύων

Και πριν διασχίσεις τις λεωφόρους και τις πλατείες, πριν πάρεις το χάπι, πριν ψωνίσεις, πριν ψυχοπλακωθείς, πριν φθονήσεις, πριν κάψεις το κεφάλι σου τζούρα-τζούρα…αναρωτήσου.

Του Σπυράγγελου Κουτρουβέλη

Αυτοκαταστρέφεσαι. Δεν ξέρεις που πας, ξέχασες γιατί άρχισες το ταξίδι. Έπαψε να σε καίει αυτός ο πόθος για τον παντοτινό Ήλιο της ζωής και σε πάγωσε το σκοτάδι της ύπαρξης. Καημένε άνθρωπε που πας; Βλέπεις γκρεμό και τρέχεις να πηδήξεις. Σταμάτα να βλέπεις,ξεκίνα να παρατηρείς.Σταμάτα να τρέχεις…ξεκίνα από την αρχή να μπουσουλάς. Βήμα-βήμα. Και να δακρύζεις, να αγαπάς, να καίγεσαι, να ραγίζεις, να υπομένεις. Κι αν προσέξεις τα αρχικά των ρημάτων σχηματίζουν την λέξη δάκρυ καθώς πέφτει στο φύλλο μου. Τυχαίο; Μάλλον όχι. Άσε το δάκρυ σου να κυλήσει. Και πριν διασχίσεις τις λεωφόρους και τις πλατείες, πριν πάρεις το χάπι, πριν ψωνίσεις, πριν ψυχοπλακωθείς, πριν φθονήσεις, πριν κάψεις το κεφάλι σου τζούρα-τζούρα…αναρωτήσου.

Τώρα ζω ή υπάρχω; Ζεις ή υπάρχεις; Ζούμε ή υπάρχουμε; Δεν ξέρω. Το μόνο που ξέρω είναι πως φθειρόμαστε. Άκου με. Στάσου εκεί που αρχίζει το σκοτάδι της ύπαρξης και φώναξε στο κενό. Μόνο τότε θα ακούσεις να σου απαντά. Ακούς; Ψιθυρίζει την λέξη «ΖΩΗ». Σύρσου λοιπόν στην θάλασσα της φθοράς ώστε να φτάσεις στην ακτή της ζωής. Κατάλαβε πως η θάλασσα εκείνη που φοβήθηκες να γνωρίσεις, να αγγίξεις, να βυθιστείς μέσα της, ήταν η ίδια που κάποτε πότισες με τα δάκρυα από τα γεμάτα πόνο μάτια σου. Είναι η ίδια που δρόσισε τα μεθυσμένα από χαρά καλοκαίρια σου. Είναι η ίδια που σε κανε να την αναπολήσεις τα βράδια του χειμώνα καθώς σε κέντριζαν οι στάλες της βροχής και βγήκες για μια βόλτα με την ομπρέλα κλειστή.

Θυμάσαι; Το ξέρω πως θυμάσαι. Τώρα γιατί δεν κλείνεις την ομπρέλα για μια ακόμα βόλτα στην βροχή; Έτσι που κανένας δεν θα μπορέσει να σε δει να κλαις. Έτσι που τα δάκρυα σου θα βρουν επιτέλους τον δρόμο τους. Και ποιος είναι αυτός ο δρόμος; Είναι το μονοπάτι του πόνου, του πένθους και των απωλειών, μα ακόμη κι έτσι, είναι ένας δρόμος απολύτως απαραίτητος. Γιατί δεν μπορούμε να συνεχίσουμε αν δεν αφήσουμε πίσω αυτό που δεν είναι πια εδώ μαζί μας. Γι’ αυτό αγάπα τον εαυτό σου για τα δάκρυα που δεν μπόρεσε να κρύψει.

Ζήσε αλλά ζήσε μέχρι δακρύων.

12899998_1217761601575087_1052535088_n

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s