Don't Speak Volume Up! [άκου]

[για όσα δεν αντέχουμε χωρίς]

της Ιφιγένειας Παπούλη

Θέλησα να σε μετατρέψω στο συρτάρι και το βαλιτσάκι των πραγμάτων που αγαπώ: ξεκίνησα να σου γράφω γιατί έγινες το ημερολόγιό μου και γιατί φοβάμαι να ξεχνάω.

Θα θυμάμαι πάντα την ανεπαίσθητη σκόνη της οικειότητας. Ξεκίνησες και συνεχίζεις, ως υπέροχο, ιδιόρρυθμο κάλεσμα από κάποιον φωτεινό διάδρομο, ουρανοκατέβατο τηλεφώνημα και ξαφνική λάμψη στην οθόνη του υπολογιστή μου. Χρυσόσκονη και η σκόνη της οικειότητας σε ό,τι εγώ θεωρώ σημαντικό.

Θα θυμάμαι πως πάντα αποτελούσες την τέλεια οπτική απόδοση κάθε σωτήριας νότας, την νοητή προέκταση των πλήκτρων και των χορδών που αλάνθαστα συνθέτουν τις μελωδίες που χρειάζομαι.

Και το ιδανικότερο συμπλήρωμα της σκέψης μου.

Θα με θυμάμαι πάντα να προσπαθώ να σε χωρέσω στις σελίδες του ημερολογίου, των μικρών τετραδίων μου που ανελλιπώς με συνοδεύουν και στις σημειώσεις του κινητού μου τηλεφώνου. Να ζωγραφίσω τη ζωή μου, με εμένα μέσα, χωρίς να σε περιέχει.

Μερικές μέρες, οι λέξεις αδυνατούν να βρουν το σωστό σχήμα για να υπάρξουν. Γεμίζουν σιωπή, γιατί ίσως νυστάζουν υπερβολικά, κουράστηκαν, επειδή δεν τις φρόντισες αρκετά όταν έπρεπε. Οι τολμηροί μιλούν, κι όταν οι λέξεις τους αρνούνται να τους υπηρετήσουν, σωπαίνουν. Οι δειλοί γράφουν γράμματα και αφήνουν σημειώματα με γράμματα στρογγυλά, μικρά, ακαθόριστα, φροντίζουν τα γράμματα να μην είναι ποτέ ίδια για να μην τα συνηθίσει ο παραλήπτης τους και μετά δεν θέλει άλλο. Αλλά κι εκείνοι, αυτές τις μέρες αφήνουν το στυλό ή σχεδιάζουν άσκοπα γραμμές και καμπύλες σε ποστ-ιτ που αργότερα θα πεταχτούν.

Ας αναζητούμε συχνότερα, σου ζήτησα, τις εβδομάδες, τις ιστορίες που τοποθετούνται με αβεβαιότητα στον άξονα του χρόνου και στολίζονται με βαμβακένια σύννεφα που κρέμονται από πετονιές και φωτίζονται καλύτερα από τον ήλιο, όταν είναι μέρα και μπορώ να σε βλέπω καλύτερα. Κι αφού η αβεβαιότητα, η αχρονικότητα, τελικά, διέπει και πρέπει να διέπει την ιστορία μας, ας πείσουμε επιτέλους τον εαυτό μας ότι ο χρόνος δεν έχει σημασία κι ότι ποτέ, μα ποτέ δεν θα είναι αρκετός.

Ευχή μου, λοιπόν, τώρα, για πάντα, για σένα και για όλους: ας κάνουμε μαζί, μόνοι μας, από κάποια πόλη στην Ευρώπη, από οπουδήποτε στον κόσμο από την  Θεσσαλονίκη που καταφέραμε να την περπατήσουμε ολόκληρη σε μια μόνο κουβέντα, όσα δεν αντέχουμε χωρίς να τα κάνουμε.

  1. May Roosevelt – Σε πήρα να με επισκευάσεις, κι εσύ με ξεχαρβάλωσες 
  2. Richard Hawley – The Ocean
  3. Σταύρος Λάντσιας – Ο θάνατος του ταύρου
  4. Portishead – Roads
  5. Μάνος Χατζιδάκις – Σερενάτα για την σεξουαλική απουσία
  6. Postmodern Jukebox – Creep
  7. Wolfgang Amadeus Mozart – Lacrimosa
  8. Chuck Berry – You never can tell
  9. Κατερίνα Πολέμη – Αγάπη που δεν λύτρωσε (Μικρά Αγγλία ost.) 
  10. The National – About today
  11. Σοφία Λόρεν – Τι είναι αυτό που το λένε αγάπη;

*για ολόκληρη τη λίστα στο youtube, πατήστε εδώ

 

12736343_1185858798098701_282562431_n

 

 

 

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s