*meta|morphosis

της Νίκης Κωνσταντίνου-Σγουρού

[ιστορίες για ανθρώπους που τα προλαβαίνουν όλα] #12

όνειρα κι αγάλματα

Τα σύννεφα είναι φτιαγμένα από το υλικό των ονείρων και τα όνειρα είναι φτιαγμένα από το υλικό που φτιάχνονται τα σύννεφα.

Όταν αποφασίσεις να κλέψεις λίγη από αυτή την ουρανοκατέβατη ουσία και να φτιάξεις δικά σου σύννεφα, είσαι σε θέση να φτιάξεις και δικά σου όνειρα. Και να τα δείξεις στους άλλους. Τα όνειρα παγώνουν και στέκονται σαν αγάλματα: άσπρα και γυμνά. Καθαρά και κρυστάλλινα για όποιον θέλει να σταθεί απέναντί τους. Τα αγάλματα ξαφνικά ανασαίνουν και ζωντανεύουν. Και μαζί τους ζωντανεύουν τα όνειρα. Γίνονται πραγματικότητα μεταμορφωμένη και μεταμορφωτική.

Όλα αλλάζουν. Το ξέρετε καλά αυτό. Μεταμορφώνονται και τίποτα δεν μένει ίδιο. Αυτό που είναι σήμερα δεν θα είναι αύριο. Η αγάπη, η γλώσσα, το σκηνικό, μια μαξιλαροθήκη, λίγη δαντέλα. Μια φωτογραφία που γίνεται κάτι αληθινό. Η αλήθεια γίνεται αρνητικό μιας φωτογραφίας. Ένα κορίτσι γίνεται δέντρο, τα χέρια της κλαδιά, τα πόδια της ρίζες ακίνητες και φευγάτες. Τα φύλλα της δάφνης θα στολίζουν για πάντα τα μαλλιά του Απόλλωνα. Και μέσα στην αβεβαιότητα των διαρκών μεταβολών λανθάνει το για πάντα.

Κοίτα να δεις, που ό,τι φοβάσαι πιο πολύ, στο στέλνει η ζωή στο δρόμο σου και τα πράγματα αλλάζουν και ξυπνάς και κοιμάσαι και τίποτα δεν είναι ίδιο και όλα μοιάζουν τόσο πολύ. Είναι τόσο σταθερά -ακίνητα σαν αγάλματα, αλλά ταυτόχρονα ασταθή σαν σύννεφα που ταξιδεύουν από τη μία άκρη του ουρανού στην άλλη. Ίσως οι πιο αγαπημένοι μας να πάνε στον άλλον κόσμο, να μην προσέξουν και να γίνουν σύννεφα. Στην καλύτερη περίπτωση σύννεφα σαν αναμνήσεις, στην χειρότερη απλώς άυλοι, ξεχασμένοι. Ίσως ο άλλος κόσμος να είναι απλά το κρεβάτι, το μαγικό χουχούλιασμα κάτω από το πάπλωμα, ο ύπνος που όλα τα μπορεί· ο ύπνος που είναι ένας γλυκός, καθημερινός και αναγκαίος θάνατος.

Μήπως ήταν τελικά όλα ένα όνειρο; Ποιος μπορεί με βεβαιότητα να το διευκρινίσει;  Μήπως όλα όσα ζούμε είναι απλώς αυτά που ονειρευόμαστε πως ζούμε; Δεν έχουμε καμία εξουσία πάνω στον ύπνο, δεν μπορούμε να ελέγξουμε τίποτα, τα όνειρα μας μεταμορφώνουν, και εμείς ανήμποροι βυθιζόμαστε στην συννεφιαστή υφή τους.

Η επιθυμία, η ελπίδα, ο χρόνος, οι μέρες και οι νύχτες αλλάζουν. Οι γλώσσες και τα λόγια εναλλάσσονται, μαζί με τις εικόνες, τις σκέψεις, τις ιδέες. Όλα αλλάζουν. Την ίδια όμως στιγμή, υπάρχουν μερικά πράγματα που δεν αλλάζουν ποτέ: τα βλέμματα που ανταλλάζουμε όταν τελειώνει η παράσταση… Τα όνειρα μάς αλλάζουν. Κάθε πρωί ξυπνάμε σαφώς μεταμορφωμένοι, αλλά στην ουσία παραμένουμε ίδιοι. Κάθε μέρα λίγο περισσότερο ή λίγο λιγότερο από κάτι, λίγο πιο κοντά ή λίγο πιο μακριά, αλλά ίδιοι: ο εαυτός μας. Εμείς.

 

[σκέψεις με αφορμή την πολύγλωσση και πολυτροπική θεατρική παράσταση meta|morphosis, βασισμένη στις Μεταμορφώσεις του Οβιδίου, που παίχτηκε στη Γερμανική Σχολή Θεσσαλονίκης την Παρασκευή 22 Απριλίου και θα επαναληφθεί στη γιορτή πολυγλωσσίας, στο Δημαρχείο, την Παρασκευή 27 Μαΐου / για την Ιφιγένεια και τους υπόλοιπους / η φωτογραφία είναι της Βικτώριας Τζίμου.]

12735580_10204043332123485_817992334_n

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s