μια τρελή, τρελή οικογένεια

«Πώς τον λέγανε αυτό τον άνθρωπο που πήγαινε κάθε πρωί ένας γύπας και του ‘τρωγε το συκώτι;»

Ας ξαναδούμε μια ταινία που όλοι έχουμε δει σίγουρα, χωρίς ίσως να ήταν συνειδητή μας επιλογή. Αυτό συμβαίνει συνήθως με τις ελληνικές ταινίες: κάποια Κυριακή, που βαριέσαι να διαβάσεις τα μαθήματα του σχολείου ή που τα έχεις τελειώσει ενώ οι συμμαθητές σου όχι. Κάποια μέρα που κοιμήθηκες στη γιαγιά και εκείνη αρνήθηκε να δείτε κινούμενα σχέδια. Πάντα στο βάθος της παιδικής μας ηλικίας βλέπαμε αυτές τις χαρούμενες, ανέμελες και αθώες ταινίες, που ήταν απολαυστικά χρωματιστές ακόμα και τις φορές που ήταν ασπρόμαυρες.

Το αστείο είναι πως ο ελληνικός κινηματογράφος των δεκαετιών του εξήντα και του εβδομήντα απευθυνόταν σε μεγάλους -κανονικούς ενήλικους θεατές. Εμείς είδαμε και τελειώσαμε με αυτές τις ταινίες ως παιδιά και χάσαμε μια σειρά από αναφορές που θα μπορούσαν να μας προσφέρουν στην ενήλική μας ζωή. Και δεν το λέω καθόλου ηθικοπλαστικά, αλλά μόνο επειδή έχει πλάκα. Θυμηθείτε πόσο γελούσατε τότε και σκεφτείτε πως θα μπορούσατε να ξαναγελάσετε τόσο και ακόμα περισσότερο, αφού πια έχετε φτάσει στην ηλικία για την οποία φτιάχτηκαν αυτές οι ταινίες.

Αρκετά. Υποτίθεται πως ετοιμάζουμε μια πρόταση κάθε Πέμπτη κι αντ’ αυτού φλυαρώ με τα εισαγωγικά.

«Μια τρελή, τρελή οικογένεια»: για μένα η πιο έξυπνη και πνευματώδης. Αυτή που σπάνια ξεχνάω, γιατί είναι η ταινία που γέννησε την Παστα Φλώρα, την καλύτερη πεθερά που είχε ποτέ ο Αλεξανδράκης (που -θεοί- είναι τόσο όμορφος!) και έδωσε το όνομα στο αγαπημένο μας καφέ. Η Τζένη Καρέζη είναι κόρη του Παπαγιαννόπουλου, αδερφή της Γώγου (που με κάθε της εμφάνιση μας μπερδεύει με το κέφι της), φοράει τα πιο ενδιαφέροντα ρούχα και έχει εκείνο το καταπληκτικά βλοσυρό και πάντα έκπληκτο βλέμμα.

Ναι, παραλογίζομαι. Δεν έχω τι να πω για να σας πείσω. Από τα πρώτα κιόλας λεπτά γελάω τόσο πολύ που παύω να είμαι αντικειμενική: εγώ που γελάω τόσο δύσκολα. Δείτε την (πάλι)! Ξανά και ξανά…

[του 1965 σε παραγωγή Φίνος Φιλμ, σε σκηνοθεσία Ντίνου Δημόπουλου και σενάριο Νίκου Τσιφόρου και Πολύβιου Βασιλειάδη]

One thought on “μια τρελή, τρελή οικογένεια

  1. Πολυ καλη η προσεγγιση για την ταινια. Επιτρεψτε μου και συγχωρεστε με να συμπληρωσω. Η ταινια αυτη ηταν του ’65. Πριν τη δικτατορια. Πριν ακομα γεννηθω κι εγω!! Επι δικτατοριας με χιλια μυρια οσα επαιξε η γυνη που φοβοταν τον ανδρα (η εγχρωμη εκδοση της ηταν αποκαλυψη!!) και επισης το επικο «στασου μυγδαλα!». Ταινιες χωρις κανενα πολιτικο νοημα για την εποχη, αναλαφρα, αποπροσανατολιστικα απο την υπαρχουσα κατασταση. Ταινιες που μεγαλωσαν και μεγαλωνουν γενιες. Χαιρομαι που τις εχετε δει, χαιρομαι που υπαρχουν παιδια σαν τα δικα μου που τουλαχιστον ξερουν κατι παραπανω απο tag, like, share και check in.

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s