Αργώ λίγο, αλλά έρχομαι Speak.Easy

*καθημερινότητα

της Νίκης Κωνσταντίνου-Σγουρού

[ιστορίες για ανθρώπους που τα προλαβαίνουν όλα] #13

Ξυπνάς, πίνεις καφέ, φτιάχνεις την τσάντα σου. Θα ξεχάσεις κάτι, θα ανέβεις να το πάρεις. Περπατάς. Κάθεσαι. Κάποιον θα δεις, θα τον χαιρετήσεις. Θα χτυπήσει το τηλέφωνο. Θα έχεις αργήσει. Θα προλάβεις το λεωφορείο. Είναι Δευτέρα, είναι Τρίτη. Είναι καθημερινότητα.

Μερικές μέρες διαστέλλονται και περπατάς χωρίς λόγο ανάμεσα στις ώρες. Ανηφορίζεις και κατηφορίζεις ανούσια. Πίνεις και δεύτερο καφέ. Τεντώνεις τα πόδια σου. Χαζεύεις τα πόδια σου καθώς περπατάς: απολαμβάνεις να μετράς χιλιόμετρα. Χιλιόμετρα ποδαρόδρομο που δεν σε έβγαλε πουθενά, που θα μπορούσες να είχες αποφύγει, αλλά αν το είχες κάνει, δεν  θα είχες την ευχαρίστηση της χαρτογράφησης της πόλης. Γελάς που παραλογίζεσαι. Αυτή είναι καθημερινότητα; Είδες ανάμεσα από χρωματιστούς τοίχους τη θάλασσα. Από ψηλά. Και λαμπύριζε στον ήλιο. Μερικές μέρες δεν νυχτώνει ποτέ και ακόμα κι αν νυχτώσει, δεν σε νοιάζει, μπορείς να συνεχίσεις να συμπεριφέρεσαι σαν να μη νύχτωσε ποτέ. Η μέρα δεν υπάρχει, κολλάει στην επόμενη και εσύ ξεμένεις με τα παπούτσια που φορούσες το προηγούμενο βράδυ. Και τώρα είναι πρωί. Είναι άραγε πρωί; Ξημέρωσε -αν και δεν νύχτωσε ποτέ. Μπαίνεις και βγαίνεις σε σπίτια και έχουν κόσμο. Μαζεύεις δανεισμένα βιβλία, τελειώνεις έναν χυμό που βρήκες στο ψυγείο. Κάνεις ανόητες σκέψεις. Αρχίζεις να αγαπάς από την αρχή. Ή από το τέλος. Σου δίνουν ένα δώρο για τα γενέθλιά σου: για μερικά λεπτά είναι πρωταπριλιά. Ακουμπάς τον χρόνο. Δεν υπάρχει. Ή υπάρχει τόσο πολύ, που γίνεται εύπλαστος. Πλαστελίνη. Οριγκάμι. Φυτό που προσάρμοσε τις ρίζες του στο μέγεθος της γλάστρας. Καθημερινότητα.

Είμαστε υποενότητες και παρενθέσεις, είμαστε άδεια φλυτζάνια. Είμαστε τα προγράμματα που επιλέξαμε να μην κάνουμε και αυτά που κάναμε χωρίς να καταλάβουμε πως ήταν προϊόντα ξεκάθαρου προγραμματισμού. Είμαστε καναπέδες και κρεβάτια στρωμένα. Η καθημερινότητα είναι το ξέστρωτο κρεβάτι. Είναι ταξίδια, διακοπές τις Δευτέρες, μέρες που χάνεσαι και μπερδεύεσαι και τα δέκα λεπτά γίνονται ένας χρόνος αναμονής και ο ένας πραγματικός χρόνος περνάει σαν να είναι μια ανάσα.

12735580_10204043332123485_817992334_n

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s