Εγώ ο απαισιόδοξος Speak.Easy

Θέλω και τα παθαίνω.

[για το σύνδρομο της Στοκχόλμης]

Του Γιώργου Γιαννώτα

Από μικρό παιδί με θυμάμαι να γοητεύομαι από το δύσκολο και πολλές φορές παράνομα !

Σαν τώρα έρχεται στο μυαλό μου η κρέμα, εκείνη που έβαζε στο ψηλό ντουλάπι η μαμά μου,νομίζοντας πως δεν την φτάνω!

Η διαδικασία ήταν γνωστή …έπαιρνα την καρέκλα, σκαρφάλωνα, άνοιγα την κρέμα και πάνω που άρχιζα να τρώω, γλιστρούσε η καρέκλα και σωριαζόμουν κάτω!

Μη έχοντας δικαίωμα να κλάψω -διότι αν με καταλάβαινε η μαμά μου θα έμπαινα και τιμωρία – ξανα προσπαθούσα.

Και ξανα μάνα τα ίδια!

Το αποτέλεσμα στο τέλος της ημέρας ήταν λίγη εφήμερη γεύση από την κρέμα και πολλά πολλά σημάδια!

Δεν ήξερα άραγε ότι θα χτυπήσω;Δεν γνώριζα ότι θα φάω τα μούτρα μου;

Παιδική αφέλεια ή παιδικός αυθορμητισμός;

Σάμπως και τώρα τα ίδια δεν κάνω;

Μπαίνω σε καταστάσεις που με ακριβείς υπολογισμούς οδηγούν σε καρέκλες που γλιστρούν!

Η κρέμα πλέον έχει μετατραπεί σε ψηλή ή κοντή, σε ξανθιά ή καστανή με γαλάζια ή μαύρα μάτια.

Έχει μεταμορφωθεί σε Εκείνη!

Σε εκείνη που γνωρίζει από πριν τις αδυναμίες και τις εκμεταλεύεται.Σε εκείνη που ως άλλη κρέμα, θα προσφέρει αρχικά χαρά και την κατάλληλη στιγμή θα με κάνει να φάω τα μούτρα μου.

Εγώ όμως εκεί. Αμετανόητος, να προσπαθώ να φτάσω το ψηλό ντουλάπι δικαιολογώντας σαν μικρό παιδί,τόσο την καρέκλα που γλίστρησε όσο και εκείνη που φέρθηκε με αυτόν τον τρόπο.

Να πηγαίνω κόντρα σε όποιον συγγενή με συμβουλεύει να αρκεστώ στην κρέμα που υπάρχει στο κάτω ντουλάπι και κάνοντας να μιλήσω μέρες με φίλους που μου λένε να βρω άλλη και να αφήσω εκείνη.

Μα πώς είναι δυνατόν;

Ούτε η κρέμα είναι ίδια ούτε εκείνη η άλλη είναι ίδια με την δικιά μου εκείνη!

Η μαμα μου να φωνάζει πως μου κάνει κακό ή τόση κρέμα και οι φίλοι να μου λένε πως εκείνη θα είναι η καταστροφή μου!

Δεν ακούω τίποτα!

Αυτή μου ή άρνηση απαντάει στον επιστημονικό-ψυχολογικό όρο “σύνδρομο της Στοκχόλμης “σύμφωνα με τον οποίο το θύμα δείχνει συμπάθεια στον θύτη και αρνείται να συνειδητοποιήσει πως του κάνει κακό”.

Κάτι παρόμοιο συμβαίνει και με εκείνη την κρέμα.

Έτρωγα τα μούτρα μου αλλά την λαχταρούσα οσο τίποτα άλλο.

Βασικά,τώρα που το ξανασκέφτομαι, ακόμη την λαχταρώ εκείνη την κρέμα, όσο τίποτα άλλο.

Ας είναι να φάω τα μούτρα μου, αδιαφορώ.

Θες λόγω παιδικής αφέλειας; Θες λόγω αποφασιστικότητας; Το αποτέλεσμα το ίδιο….λιγα ακόμη σημάδια!

Πηγαίνω στο γνωστό ντουλάπι που θα βρω εκείνη,και ενώ πλέον δν χρειάζομαι καρέκλα βάζω μια, καθώς τόσα χρόνια αυτό το παιχνίδι με την καρέκλα ήταν που άξιζε!

Αυτό το επίπονο ανέβα-κατέβα!
(Και ενώ είμαι πάνω στην καρέκλα λίγο πριν φτάσω εκείνη, ελπίζω κάποιος να με κουνήσει ώστε να χρειαστεί να ξανα σηκωθώ)

12746171_1181685741849340_1727559434_n

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s