Συν Αθηνά και χείρα κίνει Speak.Easy

Τ’ ανείπωτα

Είναι που είμαστε και λίγο περήφανοι και λίγο εγωιστές, δεν σηκώνουμε πολλά πολλά. Άσε που είμαστε και δυναμικές γυναίκες, εν δυνάμει αντράκια, και σε κάτι τέτοιες στιγμές θιγόμαστε, μας αφαιρούν τη δύναμη και η μόνη απάντηση είναι το σηκωμένο φρύδι.

Της Αθηνάς Κωνσταντίνου

Απολογισμοί…
Τους σιχαίνομαι!
Μισώ να ξαπλώνω στο κρεβάτι μου και να καταμετρώ τα πρόσημα της μέρας, της εβδομάδας, της ζωής μου. Τι τα μετράς; Τι τις θέλεις τις πράξεις και τους λογαριασμούς; Ό,τι έγινε, έγινε! Ελευθέρωσε το μυαλό σου και μην το βαραίνεις με όλα εκείνα τα «μείον» που σου ήρθαν ήδη στο μυαλό μόλις διάβασες τις πρώτες γραμμές.

Ακούγεται ειρωνικό να το λέω εγώ αυτό και οι φίλοι μου σίγουρα θα έχουν βάλει τα γέλια, αλλά αλήθεια, θα είναι ο τελευταίος απολογισμός μου, θα απαριθμήσω όσα δεν πρόλαβα να πω και θα κλείσω.

Ήταν εκείνο το τηλεφώνημα. Φαινόταν το τέλος, σαν να χτύπησε διαφορετικά ο ήχος κλήσης μου, σα να ήταν διαφορετική η φωνή του, σαν να ήταν το τέλος. Και ήταν! Εγώ όμως δεν μίλησα, δεν άρθρωσα και πολλές λέξεις, δεν ήξερα τι να πω, πώς να το πω, πώς να εκφραστώ, γιατί ο άνθρωπός μου έμοιαζε διαφορετικός. Είναι που είμαστε και λίγο περήφανοι και λίγο εγωιστές, δεν σηκώνουμε πολλά πολλά. Άσε που είμαστε και δυναμικές γυναίκες, εν δυνάμει αντράκια, και σε κάτι τέτοιες στιγμές θιγόμαστε, μας αφαιρούν τη δύναμη και η μόνη απάντηση είναι το σηκωμένο φρύδι.

Έλα όμως που μέσα σου ούρλιαζαν οι λέξεις και εσύ τις αλυσόδενες για να μην ξεφύγουν, για να μην γίνεις έρμαιο των συναισθημάτων σου και προδοθεί η δήθεν αξιοπρέπειά σου. Οι λέξεις και τα συναισθήματα που τις συνοδεύουν έχουν όμως την τάση να βγαίνουν σεργιάνι στο μυαλό σου κάθε βράδυ που κάθεσαι μόνος σου και συλλογίζεσαι αυτά τα μεγάλα και βροντερά ΑΝ. «Αν έλεγα τότε όλα όσα σκεφτόμουν μήπως τα πράγματα να ήταν διαφορετικά τώρα;»
Δεν ξέρω και δεν θέλω να παίζω με τις πιθανότητες.

Το μόνο που ξέρω είναι ότι θέλω τώρα να σου πω όλα όσα δεν σου είπα. Ένα μεγάλο «Σ’ΑΓΑΠΩ» για όλες εκείνες τις φορές που με μία σου λέξη με έκανες καλά, για τα αστεία σου που με έκαναν να γελάω σαν μικρό παιδί, για τις αγκαλιές σου που είχαν κάτι το θεραπευτικό και επούλωναν κάθε μου πληγή. Ένα «ΣΕ ΘΕΛΩ» για κάθε τζούρα που έπαιρνα από το άρωμά σου, για κάθε βόλτα που κάναμε, για τις ανούσιες συζητήσεις μας μέχρι το πρωί. Ένα «Σ’ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ» που με έκανες με το δικό σου τρόπο καλύτερο άνθρωπο και που ήσουν ο πρώτος που με έκανε να νιώσω. Και τέλος ένα «ΜΟΥ ΛΕΙΠΕΙΣ» για να καλύψω κάθε πιθανότητα πως δεν σε έχω ξεχάσει.

Να μιλάτε λοιπόν πριν μετατραπούν όλα σε χρόνο παρελθοντικό (Σ ’αγαπούσα, Σε ήθελα, Μου έλειπες)!

13187844_10204601500637349_2117386243_n

Advertisements

One comment

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s