Εσύ που πια με βλέπεις σα φίλη

Της Εύας Αροτσίδου

Δεν ήμασταν πάντα έτσι. Βασικά έτσι δεν ήμασταν ποτέ. Δε περίμενα πότε θα στείλεις μια τυπική καλημέρα κάθε πέντε μέρες, πότε θα βρεις μια ώρα να πάμε για καφέ, πότε θα κάνεις κίνηση να με χαιδέψεις. Αντίθετα θα έλεγα. Με τάραζες στα μηνύματα, ήθελες να κοιμόμαστε κάθε βράδυ μαζί αγκαλιά, να με βλέπεις συνέχεια έστω και για πέντε λεπτά. Αλλά βλέπεις οι ανθρώπινες σχέσεις δεν κρατάνε για πάντα και εγώ δεν είχα προνοήσει για το πως θα το διαχειριστώ, όταν φύγεις.

Δεν είναι που έφυγες. Είναι που σε θέλω ακόμα. Αν είχες φύγει και δεν σε ήθελα, τώρα δε θα το συζητούσαμε το θέμα. γιατί πραγματικά σε θέλω ακόμα. Δεν είναι καπρίτσιο, εγωισμός ή απλά ένας ενθουσιασμός. Είναι αγάπη. Και ναι το ξέρω αλλά με βλέπεις σα φίλη. Το είπες μόλις χθες, που σου λεγα πως είχα ακεφιές και εσύ επέμενες να σου πω το λόγο, αφού είσαι φίλος μου. Ξέρεις κάτι; Εσύ είσαι ο λόγος. Αλλά και πάλι τι φταις κι εσύ; Δικό μου το λάθος. Δεν φρόντισα να κρατήσω κάτι και για μένα, μια άμυνα μια πισινή κάτι τέλος πάντων. Διότι έτσι συμβαίνει, όταν αγαπάς. Τα δίνεις όλα χωρίς να έχεις τη παραμικρή υποψία, πως κάποτε θα τελειώσει όλο αυτό. Σου φαίνεται μακρινό, πως δε μπορεί να σε αγγίξει. Αλλά τελικά δε άγγιξε απλά. Σημάδεψε. Κι αυτό το σημάδι δεν επουλώνεται. Περνάνε οι μέρες, περνάνε οι μήνες και εγώ εκεί. Στην ίδια θέση με τις ίδιες σκέψεις, τις ίδιες προσδοκίες, τις ίδιες δικαιολογίες. Λέω κι αύριο μέρα είναι να βάλω ένα τέλος, αλλά εκείνο το αύριο δεν έρχεται ποτέ. Το άτιμο μυαλό κολλάει καμιά φορά. Κολλάει σε αναμνήσεις, τροφοδοτείται από εκείνες και τις προσδοκά.

Δεν υπάρχει χειρότερο από τη προσδοκία. Να περιμένεις εκεί να συμβεί κάτι, ενώ γύρω σου όλα τρέχουν και φεύγουν. Ακούνητος, αγέλαστος σα στρατιωτάκι. Το πόσο θα περιμένω έτσι, δεν το γνωρίζω. Δεν κλείνει ο κύκλος παρά μόνο, άμα τραβήξεις από μόνος μια γραμμή. Και η γραμμή εντάξει τραβιέται. Το κουράγιο που βρίσκεται; Εκείνο με το οποίο πρέπει να οπλιστώ και να κοιτάξω να προχωρήσω παρακάτω. Που θα με βοηθήσει να παλέψω με δράκους, δαίμονες και φαντάσματα με μάτια σαν τα δικά σου. Εκείνα τα μάτια, που θα τα ξεχώριζα εύκολα μέσα στο πλήθος. Μην απορείς λοιπόν, που καμιά φορά αποφεύγω τα μηνύματα σου, που δε σηκώνω το τηλέφωνο, που αποφεύγω να σε δω. Μη γκρινιάζεις και λες πως δε σε νοιάζομαι. Ακριβώς επειδή νοιάζομαι, προσπαθώ να με προστατέψω. Αλλά εσύ δε καταλαβαίνεις. Γιατί απλά με βλέπεις σα φίλη.

12571290_1217772388240675_1167851370_n

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s