Σερβίρισμα σκέψεων

Της Έλενας Δελήπαλτα

Ημέρα Κυριακή και ώρα περίπου 12 παρά δέκα, η ώρα που βγαίνουν τα φαντάσματα και η μέρα που βγαίνουν οι αργόσχολοι, όπως λέει η μαμά μου.

Ήταν μία μεγάλη μέρα στη δουλειά και εγώ έψαχνα απλά έναν τρόπο να ξεφύγει λίγο το μυαλό μου από τις παραξενιές του καθενός.

Βγαίνω καιρό, αλλά ως θαμώνας, ποτέ δε μπόρεσα να παρατηρήσω τους ανθρώπους  τόσο όσο τώρα, ή να τους ακούσω.

Μέσα στη βαβούρα της μουσικής, θα ακούσω γέλια, θα ακούσω φωνές. Φωνές χαρούμενες, νευριασμένες, λυπημένες. Θα ακούσω όμως και συζητήσεις.

Άθελα μου σήμερα, αφήνοντας τα ποτηράκια με το νερό και ανάμεσα στο στημένο μου χαμόγελο και την ευγενική μου «καλησπέρα», ακούω δύο φίλες να συζητάνε. Η μία λυπημένη και τόσο εκνευρισμένη που δεν με είδε καν να στέκομαι εκεί, να λέει στη φίλη της: «Αφού είμαστε τόσο ίδιοι, πως γίνεται να μην μπορούμε να είμαστε μαζί Έστω για μία στιγμή μόνο!»

«Τελικά τι είναι οι ανθρώπινες σχέσεις;» σκέφτομαι, «είναι ο έρωτας ένας φυσικός κανόνας που δεν ανατρέπεται, του τύπου «τα ετερώνυμα έλκονται»;  Ή μπορεί να ανατραπεί;»

Πως είναι δυνατόν δύο άνθρωποι με τελείως διαφορετικά γούστα, στη μουσική θες; Στη ζωή θες; Με διαφορετική ιδιοσυγκρασία και φιλοσοφία ζωής, να μπορούν να συνυπάρξουν σε μία σχέση, και δύο άνθρωποι ίδιοι, να μην είναι ικανοί, όχι να είναι μαζί. Δε σου λέω αυτό. Να μη μπορούν, ούτε καν να μιλήσουν.

Θα μου πεις, όταν οι άνθρωποι είναι διαφορετικοί, υπάρχει ενδιαφέρον κατά τη γνωριμία και καλύπτουν ο ένας τα κενά του άλλου. Εγώ όμως δε μπορώ να το ανεχτώ αυτό. Είναι σα να μου λες, ότι μπορούν να κάνουν ντουέτο η Πάολα και  οι Metallica. Ε δε θα σε πιάσει πονοκέφαλος στο τέλος;

(Σκέψου λίγο. Δεν είναι ο έρωτας σαν ένα τραγούδι; Ξεκινά απαλά, έχει τις ψηλές, έχει τις χαμηλές του, αλλά δε παύει να έχει αρμονία και ρυθμό.)

Ενώ όταν έκαναν ντουέτο οι Guns and Roses με Alice Cooper, μετά δε σου έμενε πονοκέφαλος, αλλά η απίστευτη ένταση και (μουσική) καύλα από τη μεταξύ τους έλξη.

Έτσι και όταν δύο άνθρωποι ίδιοι, όταν ανακαλύψουν το πόσο ίδιοι είναι, ίσως στην αρχή να φοβηθούν και ο φόβος να είναι ο λόγος της μεταξύ τους απόστασης. Το μόνο σίγουρο όμως, είναι το μπαμ, η έκρηξη έλξης και πάθους στη παραμικρή περίπτωση επαφής.

Κάπου ανάμεσα στην αγκαλιά που έχω πάρει τον δίσκο μου και τις σκέψεις μου που τρέχουν, διακόπτει μια φωνή:

«Eμ κοπελιά, να σου παραγγείλουμε;»

«Nαι, φυσικά.»

«Μία σαγκριά και ένα ροζέ.»

12736374_1181684335182814_341446643_n

2 thoughts on “Σερβίρισμα σκέψεων

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s