Εντός Speak.Easy

Αόρατη Πόλη

Του Σπυράγγελου Κουτρουβέλη 

Ρίγος στις καρδιές αυτών που αγάπησαν. Πάλεψαν με ένα κοντάρι ψεύτικο να κατακτήσουν την αόρατη πόλη. Εκεί στο πάντα που κάποτε ξεστόμισαν το σ’αγαπώ σήμερα βρίσκεται ένα ποτέ. Και οι δύο λέξεις βαριές κι ασήκωτες στον βωμό της μοναξιάς σου. Ποιας μοναξιάς; Αυτής που θα μείνει να σε κοιτά όταν θα πάψει το ποτέ, όταν θα πάψει το πάντα και θα έρθει το τίποτα.

Στο κάτω κάτω γεννιόμαστε μόνοι,πεθαίνουμε μόνοι δεν λένε; Οπότε… Αν συμφωνώ; Όχι, το πριν και το μετά που μένει δεν λέγεται ζωή. Κι ας πορεύομαι μονάχος μου στον έρωτα, δε θα πω πως δεν ωφελεί, κι ούτε θα σου ζητήσω να έρθεις μαζί μου. Βλέπεις, κάποιοι από μας έτσι διάλεξαν να ζήσουν. Ίσως να μ’ αρέσει αυτός ο μοναχικός κόσμος των ερώτων. Κρύβει μια οδύνη βλέπεις. Ναι αυτό το τσίμπημα στ’ αριστερά κάθε φορά που περίμενες να πάρεις και δεν πήρες (όταν λέω πάρεις μην φανταστείς και πολλά εννοώ ένα σ’ αγαπώ, μια καληνύχτα, ένα τηλεφώνημα), αυτό το βούρκωμα στα μάτια που δεν άφησες ποτέ να γίνει δάκρυ, αυτό το άναμα του τσιγάρου-ηρεμιστικού για να κατεβάσεις τους παλμούς, το ακόμα ένα ποτό στο ποτήρι που συνεχώς γεμίζει για να αδειάσει το κεφάλι,αυτό το κείμενο που δεν τόλμησα ποτέ να σου πω μα έγραψα για τους 5 αναγνώστες που με διαβάζουν κρύβει όντως μια οδύνη. Ένα πόθο για το εκπληρωμένο που δεν έρχεται ποτέ.

Το θέμα είναι…θες να έρθει; Μήπως αυτός ο ρόλος σου αρμόζει καλύτερα; Είσαι το θύμα. Και βαθιά μέσα σου σου σ’ αρέσει αυτό. Τα έχεις καλά με την συνείδηση σου. Λες “έκανα ότι περνούσε από το χέρι μου,αλλά ο άλλος δεν το εκτίμησε”. Μου είπε ένας φίλος τις προάλλες, σε μια γυναίκα πάντα να λες «αν είναι στο χέρι μου θα θελα να σε πάω μέχρι τα σκαλιά της εκκλησίας», έτσι της πετάς το μπαλάκι της ευθύνης σε περίπτωση που δεν γίνει. Λαϊκά και ωραία είχε δίκιο. Αλλά δεν ισχύει μόνο για τις γυναίκες. Όλοι μας στο ενδεχόμενο του να μας παρέχει ο άλλος ασφάλεια νιώθουμε το βάρος του να τον κρατήσουμε εδώ για να μας την παρέχει. Πιστεύουμε πως επειδή μας έδειξε την πρόθεσή του, αν φύγει θα ναι δικό μας λάθος. Πως θα ταν για πάντα εδώ, δεν θα έφευγε ποτέ. Δε θα έφευγε ποτέ…τι όμορφη πρόταση. Αντίστοιχη του “Λιλιπούπολη χώρα μαγική” θα έλεγα. Εδώ φεύγει η ζωή μας σε μια στιγμή, δε θα φύγει ο άλλος; Μα δεν έχει σημασία τι θα κάνει ο άλλος, σημασία έχει τι θες να κάνεις εσύ. Άστον να φύγει.

Η οδύνη που φοβάσαι κρύβει την ηδονή που ψάχνεις. Στην αόρατη πόλη που θες να κατακτήσεις κρύβονται αυτοί που αγάπησαν πραγματικά. Γι’ αυτό εσύ να μένεις…να μένεις εκεί που θες να μένεις, αλλά μάθε και να φεύγεις όταν πρέπει με το κεφάλι ψηλά.

12899998_1217761601575087_1052535088_n

Advertisements

One comment

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s