Πάντα βασιζόμουν στην καλοσύνη των ξένων

Της Φάτα Μοργκάνα

Πολύ συχνά συμβαίνουν πράγματα στη ζωή μας που μας κάνουν να εκτιμούμε κατόπιν εορτής όλα αυτά που είχαμε. Αυτό συμβαίνει με σχέσεις που χάλασαν, με το κρυολόγημα που δεν μας επιτρέπει να αναπνέουμε από τη μύτη, με το να μείνουμε στο δρόμο έπειτα από λανθασμένο προγραμματισμό μετακομίσεων. Τότε, καθόμαστε (αν έχουμε ένα κάθισμα για να καθίσουμε) και αναπολούμε τους ωραίους καιρούς όπου όλα ήταν δεδομένα και τακτοποιημένα.

Αν υπήρχε ένας άνθρωπος τον οποίο συναντούσα συστηματικά στο δρόμο και με πετύχαινε σε διάφορες φάσεις της ζωής μου, τις τελευταίες εβδομάδες θα με έβλεπε συνέχεια με ένα τρόλεϊ στο χέρι. Διαβάζοντας τρόλεϊ μπορείτε να φανταστείτε κάτι που φέρνει στα καρότσια της λαϊκής αγοράς, μόνο που αντί για φρούτα και λαχανικά είναι φτιαγμένο για να μεταφέρει κούτες, βαλίτσες και βαριά αντικείμενα. Δεν ξέρω αν χρησιμοποιείται αυτή η λέξη, δεν γνωρίζω αν υπάρχει καν, όμως είναι η μόνη λέξη που μπορεί να περιγράψει αυτό το βοηθητικό μαγικό αντικείμενο που μου «λύνει» τα χέρια και με κάνει να μοιάζω με ερασιτέχνη μεταφορέα.

Δεν ήθελα να φτάσω σε ακραίες θεματικές τόσο νωρίς στη γνωριμία μας, μα είναι αναπόφευκτο, διότι η καθημερινότητά μου είναι εκπληκτικά απρόβλεπτη · αγαπημένοι μου, είμαι ανεπίσημα άστεγη. Λέω ανεπίσημα, διότι δεν κοιμάμαι στην είσοδο κάποιας πολυκατοικίας, και λέω άστεγη, διότι δεν έχω δική μου στέγη και δικό μου προσωπικό χώρο για την ώρα. Πέρασα και περνάω δύσκολες εβδομάδες, μετακινούμαι από φίλο σε φίλη, φτιάχνω το σάκο με τα ρούχα που παίρνω μαζί μου μέσα στην αποθήκη όπου είναι στοιβαγμένες οι κούτες και οι βαλίτσες με τα πράγματά μου, είμαι μία νομάς που παράλληλα με τις μετακινήσεις της από καναπέ σε καναπέ πρέπει και να πάει κανονικά στα μαθήματα και στη δουλειά της.

Κατά γενική ομολογία είμαι ένας άνθρωπος που απολαμβάνει να γκρινιάζει. Κάθε φορά που η διάθεσή μου είναι πεσμένη ή μου συμβεί μια μικρή αναποδιά θα αδράξω την ευκαιρία για να παραπονεθώ σε όποιον μου απευθύνει το λόγο, κλείνοντας όμως με ένα «τι να γίνει, συμβαίνουν αυτά» για να μην νομίσει ο κάποιος πως βλέπω το ποτήρι μισοάδειο. Δεν περίμενα λοιπόν, τώρα που μου συνέβη κάτι μεγαλύτερο από μια μικρή αναποδιά να κρατάω μια τόσο θετική στάση. Κατάφερα να εκπλήξω ακόμη και τον ίδιο μου τον εαυτό, κι αυτό δεν μου το κάνω καθόλου συχνά. Πλέον, όταν διηγούμαι σε φίλους και γνωστούς την ιδιόμορφη αυτή κατάσταση, πάντοτε κλείνω λέγοντας: «τα πράγματα πλέον μπορούν να γίνουν μόνον καλύτερα» και χαμογελώ για να επιβεβαιώσω τη φράση μου.

Δεν θα σας κρύψω, πως υπάρχουν και στιγμές που μελαγχολώ και βλέπω την κατάσταση λίγο απαισιόδοξα. Για ένα διάστημα χρειάστηκε να πλένω το ίδιο ζευγάρι κάλτσες καθημερινά, διότι όλες μου οι κάλτσες βρίσκονται στην τελευταία κούτα στη γωνία καλυμμένες από όλες τις υπόλοιπες κούτες της μετακόμισης. Έπειτα πήγα και αγόρασα πολλά ζευγάρια γιατί οι κάλτσες δεν στεγνώνουν εύκολα με το πιστολάκι μαλλιών. Ή μπορώ να σας πω για τις ημέρες που χρησιμοποιούσα για πετσέτα το μεγάλο μαλακό καθαρό πατάκι μπάνιου μου, γιατί είχα μόνο μια πετσέτα μαζί μου που την είχα χρησιμοποιήσει καιρό και οι υπόλοιπες είχαν εξαφανιστεί μαζί με τις κάλτσες στο τρίγωνο των βερμούδων της αποθήκης. Γιατί είναι δύσκολο να ζητάς από τους ανθρώπους που σου δίνουν τη φιλοξενία και τον καναπέ τους απλόχερα κάτι τόσο μικρό όσο η πετσέτα του μπάνιου. Γιατί κανείς δεν θέλει να αισθάνεται εξαρτημένος και μη αυτάρκης.

Αλλά σε όλο αυτό το παραλήρημα υπήρχαν οι άνθρωποι που προσφέρθηκαν να με βοηθήσουν και να πάρουν ένα μικρό μεταφορικό βάρος από την πλάτη μου. Μέσα σε ένα διάστημα δύο εβδομάδων υπήρξαν δώδεκα άνθρωποι που προσφέρθηκαν να με φιλοξενήσουν ή να με βοηθήσουν να βρω κάτι προς ενοικίαση (διότι η ενοικίαση εδώ που ζω είναι μια αναζήτηση-εφιάλτης χωρίς τέλος). Και το πιο εκπληκτικό σε όλη αυτή την ιστορία είναι πως οι τρεις από αυτούς δεν με γνωρίζουν καθόλου προσωπικά! Μια κοπέλα που με άκουσε να λέω για τα προβλήματα μετακόμισης μου μίλησε και μου είπε πως αν χρειαστεί μπορώ να κοιμηθώ στο σπίτι της, ένα αγόρι το οποίο δεν είχα ξαναδεί ποτέ στη ζωή μου μου πρόσφερε το δωμάτιό του για το σαββατοκύριακό που θα λείπει και, Η ΜΕΓΑΛΗ ΕΚΠΛΗΞΗ, η μπιτσάρα βοηθός καθηγητή στο πανεπιστήμιο που διάβαζα το όνομά της στα μαθήματα και τα απέρριπτα με τη μία, αυτή η γυναίκα που δεν απαντούσε στο καλημέρα μου, αυτή λοιπόν μου πρόσφερε το guest room της σε περίπτωση που δεν έχω που να κοιμηθώ.

Λένε διάφορα για τους ξένους, μπορεί κάποιος να φτιάξει μια συλλογή από τόμους με τα στερεότυπα και τα «τυπικά χαρακτηριστικά» τους, με όλα τα κακώς κείμενα των διαφόρων λαών, μα πάντοτε υπάρχει και θα υπάρχει η καλόκαρδη φιλόξενη πλευρά των ξένων που θα σε αφήσει άφωνο, ευγνώμων και υπόχρεο.

Και κλείνοντας θα ήθελα να ανακοινώσω τη δυσάρεστη ανακάλυψη της ημέρας και να γκρινιάξω λίγο, όσο μπορώ γραπτά δηλαδή: σήμερα είδα συνειδητά την πρώτη μου ρυτίδα.

Σας φιλώ. Να προσέχετε τους εαυτούς σας με σέρουμ και ενυδατικές.

Μέιλ επικοινωνίας: fata.morgana.0516@gmail.com

13435905_1275096849174895_1931299893_n

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s