Φοιτητικό Πάρτυ

Της Χρύσας Καψάλη

Προσπαθώντας να αποφύγω τον ανατριχιαστικό τύπο που μου την έπεσε χωρίς πουκάμισο και με ήδη ξεκούμπωτο παντελόνι καταλήγω στο τραπέζι με τα ποτά. Βάζω ένα και κοιτάω τριγύρω. Μόνο όταν είσαι φοιτητής επιτρέπεται να είσαι σε κάποιου το σπίτι και να μην έχεις ιδέα ποιανού είναι. Φίλος φίλων που κατά πάσα πιθανότητα μετανιώνει την ώρα και τη στιγμή που αποφάσισε να κάνει πάρτυ -έχει βγει εδώ και ώρα εκτός ελέγχου.

Απέναντι, στην τραπεζαρία, δύο ομάδες βρίσκονται στον τρίτο γύρο beer pong. Από την κατάσταση της μίας ομάδας μάλλον έχει χάσει και στους δύο προηγούμενους.

Ο Dj, ντυμένος με κουστούμι (;!) παίζει κάτι που μπορώ να υποθέσω ότι έχει τίτλο «ήχοι οικοδομής ηχογραφημένοι με κινητό της προεγούμενης δεκαετίας», αναγνωρίζω τον ήχο του κομπρεσερ και κάτι σαν σφυρί που σπάει πλακάκια. Στο τέταρτο προκαλεί πονοκέφαλο.

Αναγνωρίζω τον ιδιοκτήτη του σπιτιού που φωνάζει μεθυσμένος στον Dj να βάλει Νότη γιατί θέλει να χορέψει σαν αετός στον αέρα. Δεν αναρωτιέμαι πια πώς άφησε το πάρτυ να ξεφύγει τόσο.

Ο τύπος που μου μιλούσε πριν, φανερά συντετριμμένος απ’την απόρριψή μου, κλείνεται στην κρεβατοκάμαρα με την επόμενη τυχερή.

Με πλησιάζει ο Οδυσσέας επίσης σε απελπιστική κατάσταση.

«Τέλειο το πάρτυ ε;»

«Τι τέλειο ρε, δε βλέπεις ότι ετοιμάζονται να χορέψουν ζεμπέκικο; Πάμε να φύγουμε!» Τον αρπάζω και βγαίνουμε έξω. Δεν είμαι και νηφάλια, η βότκα που πίνω τόση ώρα για να αντέξω τα τρυπάνια αξίζει 3 ευρώ όλο το μπουκάλι.

Καλά ποιος νοικιάζει σπίτι κάτω από μια τεράστια ανηφόρα; Βρίζω και ο Οδυσσέας γελάει όσο τον κουβαλάω μέχρι τον κεντρικό για να βρούμε ταξί. Ψάχνω τις τσέπες του για λεφτά, να μην ήτανε μεθυσμένος! Με τα πολλά τον φτάνω σπίτι.

«Ανοιμμμ;»  ο Οδυσσέας είναι ετοιμόρροπος και δε βγάζει και πάρα πολύ νόημα. Μου αρπάζει την τσάντα και προσπαθεί να ανοίξει την πόρτα με οτιδήποτε βρίσκει μέσα, εκτός των κλειδιών.

Ξεκινάει με το κραγιόν μου, το πορτοφόλι, χωρίς τίποτα, using the force και μια τσίχλα που βρίσκει στον πάτο. Εκνευρίζεται με το καθένα όλο και παραπάνω και τα πετάει τριγύρω. Εγώ τριγυρνάω και μαζεύω χαχανίζοντας. Απελπίζεται και αρχίζει να χτυπάει κουδούνια.

«Πας καλά; Είναι 4 το πρωί!»

«Χαλάρωσε Κατερίνα, πρέπει να χαλαρώωσεις»

Οι γείτονες αρχίζουν να βγαίνουν στα παράθυρα, και να βρίζουν. Ακούω μια σειρήνα από μακριά και τον σπρώχνω μέσα όσο πιο γρήγορα μπορώ.Τρέχει στην τουαλέτα και μένει εκεί το υπόλοιπο βράδυ.

«Πάντως Κατερίνα είσαι πολύ υπεύθυνη, μπράβο.» λέει το επόμενο πρωί, αφού έχει πιεί τον τρίτο καφέ και 2 παυσίπονα.

Υπεύθυνα δηλώνω ότι δεν τον ξαναπαίρνω μαζί μου σε τίποτα.

12421816_1189791367705444_1682800488_n

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s