Το μεθυσμένο καράβι.

 Του Σπυράγγελου Κουτρουβέλη

“H δυστυχία έγινε Θεός μου. Κυλίστηκα στη λάσπη και στέγνωσα στον αέρα της αμαρτίας.Κορόιδεψα την τρέλα αλλά στο τέλος η άνοιξη μου χάρισε το γέλιο του ηλίθιου.”  λέει χαρακτηριστικά ο Ρεμπώ στο σπουδαιότερο ίσως ποίημα του.

Και εδώ προκύπτει ένα τεράστιο ζήτημα.Τι ορίζεται ως τρέλα; Κατά πόσο την ξεγελάς και εν τέλει αξίζει να την ξεπεράσεις?
Πάντοτε με κέντριζαν οι σαλεμένοι άνθρωποι.Αυτοί με τα σπασμένα μυαλά,τα σπασμένα δόντια και τους σπασμένους τρόπους.Οι ψυχές τους τόσο ραγισμένες που άφηναν μια σχισμή για να περάσει το άλλο.Το άλλο πέρα και έξω από αυτούς.Τα μυαλά τους συνεχώς να τρέχουν στους ποταμούς της φθοράς,να ξεπλένονται στα νερά τις αμαρτίας.
Ζούσαν μια κάθαρση που όλοι αυτοί οι “υγιείς” δεν είχαν την δύναμη ποτέ τους να γεφτούν. Βαπτίζονταν στο καζάνι της απόγνωσης για να φτάσουν στα βάραθρα της διάγνωσης. Ποιας διάγνωσης όμως?Σου είπα.Του άλλου.Ή μάλλον Έγιναν οι άλλοι.Αφέθηκαν ελεύθεροι να χαθούν φυλακισμένοι στο ατέρμονο και διηνεκές ταξίδι της σιγής των κραυγών.Του απόηχου των φωνηέντων πριν εκφέρουν το φωνήεν,της ερυθρής πινελιάς του καμβά τους πριν γίνει πινελιά,του σμιλέματος της πέτρας πριν την χτυπήσουν,της νότας του πενταγράμμου πριν αρχίσει να χορεύει στο πεντάγραμμο.Άκουσαν αυτά που κάνεις δεν μπόρεσε να ακούσει.Μετά μίλησαν για αυτά που κανείς δεν τόλμησε να πεί. Και στο τέλος χάθηκαν γιατί δεν είχαν τι άλλο να ψάξουν σε τούτη εδώ την ταίστρα της ηδονής που ονομάζουμε σύγχρονο κόσμο.Αυτό που βρήκαν ήταν το άλλο πριν την οδύνη και μετά απο αυτήν.Κολύμπησαν μέσα της, συγκρούστηκαν με τα θεριά της και στο τέλος ξεψύχησαν για χάρη της.Έσβησαν κάθε ανθρώπινη ελπίδα και κάθε χαρά. Αλλα εν τέλει ο απόηχος που τους άφησε ψιθύρισε το ανείπωτο μινόρε του τεκέ και της τρέλας.Μα ταυτόχρονα και το ανείπωτο μινόρε της αυγής και της διάνοιας.Όχι σε όλους,μάλλον μόνο στους πραγματικά τρελούς. Αυτούς που φτιάξανε το μεθυσμένο τους καράβι, φόρτωσαν τα μπαγκάζια με μποτίλιες,έρωτες και ελπίδα μα στο τέλος κατέληξαν να βολοδέρνουν με ένα βαρκάκι ταπεινό ανάμεσα στις σπηλιές του  Άδη και τους κήπους της Εδέμ.
Πριν πεις λοιπόν κάποιον τρελό σκέψου.Είναι όντως ή Μήπως αυτός καταλαβαίνει πραγματικά τι συμβαίνει γύρω του?
Και επιτέλους πάψε να πολεμάς τους προσωπικούς σου δαίμονες.Είστε στην ίδια πλευρά τώρα. Αυτό λέω και στον εαυτό μου.

12899998_1217761601575087_1052535088_n

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s