προς φίλους*

Της Μαρίας Χατζηκαλλία

Αγαπημένοι μου άνθρωποι,

ότι από ανάγκη γίναμε ήρθε πλέον ο καιρός να ξεχάσουμε.

Εμείς που καταλήξαμε να μετράμε απώλειες και με κάθε αφαίρεση να προστίθεται και λιγάκι από το εγώ μας.

Μία διαδοχική πρόσθεση ανθρώπων.

Aυτό γίναμε.

Ό,τι και να σκεφτώ.

Όσο και να τα μετρήσω.

Πάλι του ποιήματος ο ίδιος ποιητής.

Διπλομέτρησα και ύστερα προσπάθησα λιγάκι να ληστέψω τις φυγές αυτών.

Πάλι του ποιήματος το ίδιο τέλος.

Τρία λεπτά καθυστέρηση και έμεινα μόνη.

Και κάπως έτσι δίχως φίλους σε αμμουδίες, αδέσμευτη, δικαιολογούσα τη μοναξιά μου

και έπειτα,

μετέτρεπα κάθε ενεργητική σε παθητική.

Από ανάγκη κυρίως.

-Να αγαπιέσαι ή να αγαπάς;

-Να αγαπιέμαι.


Ότι δήθεν δεν τους είχα ανάγκη.

Ότι δήθεν τα είχα όλα.

Ότι δήθεν το τίποτα μου ήταν μεγαλύτερο από το δικό τους πολύ.

Ότι δήθεν κάπως έτσι θα έβρισκα και γω επιτέλους το δικό μου πολύ.

Ότι μέσα από το τίποτα ίσως και να το είχα βρει τελικά.

[Μαζί με αυτό και εμένα.

Kαι αυτό από μόνο του θα έφτανε για να τα έχω όλα].

Μα εγώ, μόνο, να αγαπάω είχα μάθει.                                                                                                                             

Σκατά.

 

 

ws

12746562_1181684331849481_1553688928_n

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s