Το μωρό που έφερε την άνοιξη.

Του Αχιλλέα Μζ.

Πολλές φορές στα κείμενα μου χρησιμοποίησα κάπως απροσδόκητα και αυθόρμητα την λέξη “ζωή”. Στο άρθρο αυτό δεν θα ήθελα να επαναληφθώ, σε μία τέτοια ιδιαίτερη περίπτωση πρέπει να φανώ εξίσου ιδιαίτερος. Ψάχνοντας όμως τον καταλληλότερο όρο κατέληξα και πάλι σε αυτήν. Γιατί αλήθεια δεν πίστεψα πως κάτι μπορεί να περιγράψει αντιπροσωπευτικότερα την προσθήκη ενός νέου μέλους σε μία οικογένεια. Την όχι και τόσο ξαφνική προσθήκη καλύτερα, μιας και το νέο αυτό μέλος περιμένει στην αναμονή 9 ολόκληρους μήνες. Και ενώ αυτούς τους 9 μήνες νόμιζες πως έχεις προετοιμαστεί ψυχολογικά όπως θα έπρεπε, τελικά το μωρό έρχεται και σε πιάνει ανέτοιμο.

Κάτι πρωτόγνωρα συναισθήματα, κάτι δάκρυα που για πρώτη φορά είναι χαράς, κάτι χαμόγελα που δεν κρύβονται και είναι τόσο ανεξέλεγκτα όσο ποτέ.

Μερικά λούτρινα που από καιρό έχουν πάρει θέση σε εκείνο το κρεβατάκι και περιμένουν τα μικροσκοπικά δαχτυλάκια που θα έρθουν και θα τα αγκαλιάσουν σφιχτά – πολύ σφιχτά. Αμέτρητες σταυροβελονιές πάνω σε λευκά υφάσματα, κάτι ζεστά τερλικάκια για τον χειμώνα και κάποια φορμάκια για το καλοκαίρι. Το άγχος για το αν θα βγει Ταύρος ή Δίδυμος – μπρός γκρεμός και πίσω ρέμα.

Και κάπου εκεί έρχεται!

Από πάντα μου άρεσε να κάνω περίεργους συνειρμούς. Το ψαλίδι που κόβει τον ομφάλιο λώρο, μπορεί να είναι το ίδιο που σε κάποια εγκαίνια έκοψε την κορδέλα. Και ξαφνικά το «νέο», το «καινούριο» που εγκαινιάστηκε τράβηξε πάνω του όλα τα βλέμματα, ευθύνεται για όλα εκείνα τα χαμόγελα.

Δέκα άτομα γύρω από μία κούνια να κουνούν κάποτε άρρυθμα και κάποτε τελείως ρυθμικά πλαστικές κουδουνίστρες. Μία μάχη με αφορμή την ομοιότητα του μωρού με τους συγγενείς. Οι παράλογες υποψίες των γονιών πως από την πρώτη κιόλας εβδομάδα είπε μπαμπά ή μαμά ή πως τους χαμογέλασε.

Ένα μωρό δεν φέρνει απλά την άνοιξη. Την φτιάχνει από την αρχή. Διώχνει τις βροχές και το κρύο. Βάζει λίγο ήλιο και λίγο καθαρό αέρα. Κάποια σύννεφα για ντεκόρ και έναν ουρανό που μοιάζει πιο μπλε και πιο φωτεινός από οποτεδήποτε. Την χτίζει λιθαράκι λιθαράκι την άνοιξη με κάθε νέα του λεξούλα, με κάθε του χαμόγελο – ακόμη και κλάμα – με τα πρώτα του δειλά βηματάκια, με τις γκάφες και τα επιτεύγματα του.

Ανακαλύπτει τον κόσμο σιγά σιγά. Μαζί και εσύ με τους δικούς του ρυθμούς. Παράλληλα ανακαλύπτεις τον ίδιο σου τον εαυτό. Γιατί δεν ήξερες ότι είχες τόσα μεγάλα αποθέματα αγάπης για να δώσεις – και τα είχες πριν καν υπάρξει. Τόση πολύ αγάπη σε έναν τόσο μικρό άνθρωπο. 

Και αυτό ήταν το πρώτο δικό μου μεγάλο λάθος. Χαρακτήρισα αυτόν τον άνθρωπο μικρό. Αυτόν που είναι ο πιο τεράστιος από όλους μας. Τρέχω στο αρχαιοελληνικό λεξικό να βρω την προέλευση της λέξης μωρό. “Μωρός: άτονος, ανούσιος, ανόητος”. Και αυτό ήταν το πρώτο μεγάλο λάθος του λεξικού. Γιατί άτονος, ανούσιος και ανόητος είναι αυτός που σκέφτηκε πως κάτι τέτοιο θα ισχύει. Καθώς εγώ δεν είδα σε άλλο ον ποτέ ξανά τέτοια ουσία, τέτοιο νόημα ή αντίστοιχη αναρίθμητη ένταση όσο σε αυτό το μωρό.

Αυτή ακριβώς ίσως να είναι και η θέση του μπέμπη – και του κάθε μπέμπη ή μπέμπας – στις ζωές μας. Να υποδείξει τα λάθη για να μας μάθει τα σωστά. Αν ξέχασες να μιλάς θα σου μάθει να συλλαβίζεις. Αν έβλεπες μόνο άσπρο και μαύρο θα σου χαρίσει απλόχερα χρώματα. Θα σε μηδενίζει για να μετρήσετε παρέα μέχρι το άπειρο. Τέλος θα σου δώσει να καταλάβεις πως η λέξη “μωρό” μάλλον δεν ταιριάζει σε αυτό.

Μικρέ – αλλά τεράστιε – άνθρωπε εγώ θα σε φωνάζω “ζωή”. Γιατί αυτήν μας έφερες και αυτήν αξίζεις.

*για τον α.

12736353_1181684325182815_89737390_n

One thought on “Το μωρό που έφερε την άνοιξη.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s